Arketip bir yolculuk içinde, narsistik bir kitap biçiminde: Beyaz Kale

Orhan Pamuk'un üçüncü romanı Beyaz Kale (1985), yazarının ?zor okunur? ve ?anlaşılmaz? sıfatlarıyla anılmakta ünlü romanlarının da ilkidir. Okuduğu kitaplarda sabit anlam arayan konvansiyonel okurlara ait bu iki geri bildirim, hem Türkiye'de hem de Türkiye dışında, Beyaz Kale'nin edebiyatsever okur düzleminde alımlanmasında öne çıkmıştır. Ancak bu kitap, sabit bir anlam iletmek değil yapısını yazdıklarıyla göstererek birbirinden farklı şekillerde alımlanmak ve anlamlandırılmak isteyen edebî bir yapıttır. Beyaz Kale'yi, ?ne anlatmak? değil ?nasıl anlatmak? ve ?neyi var etmek? çerçevesinde aktif bir okumayla irdeleyen bu tez, üç bölümden oluşmaktadır. İlk bölüm, Beyaz Kale'de yapının yazıyı içlediğini ve okurun bu yapının bir parçası olduğunu gösterir. İkinci bölüm, Beyaz Kale'de narstistik anlatı dinamiklerini açığa çıkarır ve bu dolayımda kitabın, yapısı ve yazısı hakkında, okurunu nasıl ?bilinçlendirdiğine? odaklanır. Üçüncü bölüm, okurun yaratıcılık edimiyle Beyaz Kale'nin arketip yolculuğuna nasıl katıldığını ele alır. Sonuç olarak bu tez, Beyaz Kale'nin kendisini yansıtan bir yapı olduğunu ve onun özünü fark eden ?sevgili okur?un onu harekete geçirip bir varlığa dönüştürdüğünü anlatılır.Anahtar sözcükler: yapı, sevgili okur, arketip yolculuk, narsistik anlatı