Rönesans dönemi ütopyalarında mimari bir tasarım yöntemi olarak biyomimikri araştırması

Tarihte, düşünsel ve yazınsal olarak tasarlanan ütopyalar, Rönesans döneminde mekansal kurgu boyutuna ulaşmıştır. Skolastik yapının yıkılarak, Platoncu logosun etkin olmaya başladığı Rönesans döneminde, hümanizm akımı doğmuştur. İnsancılık olarak tanımalanan hümanizm ile insan aklı önem kazanmış ve yüceltilmiştir. Bu dönemde, insan bedeni, makrokozmosun mikrokozmik bir temsili olarak kabul edilmiş, insan vücuduna benzeyen tasarımlar yapılmış, ideal oranları barındırdığı düşünülerek bir çok ütopya tasarlanmıştır. Rönesans aydınları, bilimsel gelişme için doğanın gözlemlenmesi gerektiğini düşünerek, doğa bilimlerine yönelmişlerdir. Modern bilimin temelini oluşturarak, bilimsel deneycilik ve gözlem üzerine çalışmalar yapmışlardır. Doğa hakkında ne kadar fazla bilgiye ulaşırlarsa o kadar çok gelişeceklerine inanmışlardır. Rönesans döneminde doğa gözlemi yapılarak bilimin ilerlemesi ile bir çok yenilik yaşanmıştır. Tarihte görüldüğü üzere, toplumsal olaylar, bilimsel çalışmalar, kültürel yenilikler, değişimler ve gelişmeler, ütopyaların tasarımını etkilemektedir. Bu bağlamda, Rönesans döneminde yaşanan bilimsel yeniliklerin, ütopya tasarımlarını etkilemiş olması muhtemeldir. Bilimsel gözleme dayalı bir tasarım yöntemi olan biyomimikri, doğadaki organizmaları inceleyerek, doğanın tasarım stratejilerini taklit etmeyi önermektedir. 3.8 milyar yıldır varolan doğanın, evrilerek geliştirdirdiği sürdürlülebilir bir sistemi vardır. Biyomimikri bir tasarım yöntemi olarak uygulandığında; doğa, bir kaynak kitap gibi kullanılarak bir çok tasarım problemine çözüm sunmaktadır. Günümüze ait bir tanım olan biyomimikri kavramı, doğayı gözlemleyerek ideal tasarımlara ulaşmayı öneren bir tasarım yöntemidir. Bu yöntemin, modern bilimin temellerinin atıldığı Rönesans döneminde yaratılan ütopyalarda kullanılmış olabileceğine dair önseziler, tez çalışmasında araştırılmış ve edinilen bulgular sunulmuştur.