Çevresel piyasalar Türkiye'de güneş enerjisinin gelişmesini destekleyebilir mi?

Türkiye, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Sekreteryası'na sunduğu Niyet Edilen Ulusal Olarak Belirlenmiş Katkı (INDC) beyanında belirtildiği gibi, güneş enerjisinden elektrik üretim kapasitesini güneş 2030 yılına kadar 10 GW'a çıkarmayı hedeflemektedir. Türkiye'nin Orta Doğu ve Güneydoğu Avrupa'da avantajlı konumu göz önünde bulundurulduğunda güneş enerjisi temiz enerji kaynakları arasında en önemli olanıdır. Güneş enerjisi üretim kapasitesi, son yıllarda hem maliyet düşüşüne yol açan teknolojik gelişmeler hem de yenilenebilir enerjinin ilerlemesini destekleyen politikalar nedeniyle artış göstermiştir. Türkiye'de güneş enerjisi kurulu gücü 2017 sonu 3,421 MW'a ulaşarak toplam kurulu güç içindeki payını %4'e yükseltmiştir. Bu gelişimde hem kurulum maliyetlerindeki düşüş hem de lisanssız elektrik üretimi kurulu güç sınırının 500 kW'dan 1 MW'a çıkartılması etkili olmuştur. Yenilenebilir Enerji Kaynaklarının Elektrik Enerjisi Üretimi Amaçlı Kullanımına İlişkin Kanun 18 Mayıs 2005 tarihinde Resmî Gazetede yayınlanarak Yenilenebilir Enerji Kaynakları (YEK) Destekleme Mekanizmasını getirmiştir. YEK Destekleme Mekanizmasının 31 Aralık 2020 tarihine kadar devreye girecek yenilenebilir enerji kaynaklarına dayalı üretim tesisleri için geçerli olması, bu tarihten sonra devreye girecek tesisler için belirsizlik teşkil ediyor. Bu durumda akıllara Karbon Piyasaları, tüketici odaklı Elektrik Alım Sözleşmeleri ve Yeşil Sertifika gibi Çevresel Piyasaların güneş enerjisinin desteklenmesi ve güneş enerjisi kaynaklı elektrik üretiminin artışının devamı için alternatif olup olamayacağı sorusu gelmektedir. Bu çalışma, güneş enerjisi gelişimi için destek mekanizmalarının ve yenilikçi piyasaya dayalı uygulamaların rolünü ve dolayısıyla Türkiye'nin karbon salımı azaltım hedeflerine ulaşmasındaki katkısını analiz etmektedir.