Cerrahi yöntem ve görev zorluğu: Minimal invaziv yaklaşımlarda fNIRS temelli bilişsel yükü analizi

Laparoskopik ve robotik cerrahi gibi minimal invaziv teknikler, cerrahi uygulamalarda hassasiyeti artırmakta, iyileşme süresini kısaltmakta ve komplikasyonları azaltmaktadır. Ancak bu yöntemler, farklı bilişsel yükler oluşturur ve özgün beceriler gerektirir. Bu çalışmada, fonksiyonel yakın kızılötesi spektroskopi (fNIRS) kullanılarak cerrahi modaliteler (laparoskopi vs. robotik cerrahi) ve görev zorlukluklarının (Peg Transferi ve Düğüm Atma) bilişsel iş yüküne etkisi ile simülasyon ve gerçek cerrahi ortamlar karşılaştırılmıştır. Genel ve jinekolojik cerrahi alanlarında çalışan ya da eğitim gören 26 katılımcı, farklı zorluklardaki laparoskopik ve robotik görevleri yerine getirmiştir. Görevler sırasında prefrontal korteks aktiviteleri ve görev süreleri fNIRS ile kaydedilmiştir. Hem simülasyon hem de gerçek cerrahi ortamlar değerlendirmeye alınmıştır. Laparoskopik cerrahi, özellikle düğüm atma gibi daha zor görevlerde, robotik cerrahiye kıyasla daha yüksek prefrontal aktivasyon göstermiştir; bu da daha fazla bilişsel iş yüküne işaret etmektedir. Görev zorluğu, artan sinirsel aktivasyonla birlikte önemli bir belirleyici olmuştur. Gerçek cerrahi ortamda yapılan uygulamalar, simülasyonlara göre daha yüksek bilişsel katılım sağlamıştır. Robotik cerrahi ise ergonomik ve motor kontrol avantajları sayesinde daha düşük bilişsel yükle ilişkilendirilmiştir. Simülasyon temelli eğitim faydalı olsa da gerçek cerrahi ortamın bilişsel taleplerini tam olarak yansıtmamaktadır. Bulgular, cerrahi eğitimde bilişsel iş yükü değerlendirmesinin önemini vurgulamakta ve fNIRS gibi nörogörüntüleme tekniklerinin eğitim programlarına entegrasyonunu desteklemektedir.