Modularization of software libraries

Yazılım kümeleme yaklaşımlarının çoğu, etkili bir kümeleme için uyumluluk ve bağımlılı-ğı dengelemeye odaklanmaktadır. Ancak, yazılım kütüphanelerinin benzersiz özellikleri göz önünde bulundurulduğunda kümeleme ölçütleri farklı şekilde ele alınmalıdır. Bu sistemlerde, modüllerin birbirine olan bağımlılıkları yerine ortak kullanım kalıpları tarafın-dan tanımlanan uyumluluk birincil kriter olarak ortaya çıkmaktadır. Modüller, birbirleriyle güçlü bir şekilde uyumluluğu için değil, genellikle diğer modüller tarafından birlikte kullanıldıkları için gruplandırılmıştır. Bu bakış açısına göre yeni bir optimizasyon modeli önerilmiştir ve etkinliğini iki vaka çalışmasıyla değerlendirilmiştir. İlk çalışma, tüketici elektroniği alanından bir endüstriyel uygulamayı içermektedir. İkinci çalışma, mevcut paketlerin modüller adı verilen daha üst düzey bir paketleme ve kapsülleme birimine yeniden düzenlendiği Java 8'den Java 9 Platform Modül Sistemine geçişi incelemektedir. Değerlendirme, modüller tarafından ihtiyaç duyulan küme sayısı ve yinelenen modül içe aktarmalarının azaltılmasıyla ölçülen kümeleme verimliliğine odaklanmaktadır. Modüller kümelere ayrılarak gruplanınca, birkaç kümeyi içe aktarmak tüm modüllerini erişilebilir hale getirir ve genel içe aktarım sayısnı azaltmaktadır. Ancak bu azalmayı dengelemek amacıyla, her kümeye yalnızca o kümeyle ilgili modüller dahil edilmiştir. Modelimizin sonuçlarını, elle oluşturulan kümelerle ve mevcut kümeleme algoritmaları tarafından üretilen alternatif çözümlerle karşılaştırarak önemli performans iyileştirmeleri gösterilmiştir.