Encountering the self on the pole: Recreational pole scene in Türkiye

Bu tez, İstanbul, Türkiye'de hobi amaçlı pole dansçısı olma sürecini bedensel, mekânsal ve duygulanımsal bir bakışla inceler. Pole dansı, akademik söylemde sıklıkla basit bir güçlenme/baskı ikiliği üzerinden ele alınsa da, bu çalışma otoetnografik ve etnografik yöntemlere dayanarak pratiğin bedensel, duygulanımsal ve topluluk boyutlarını araştırır. Yazarın hem pole dansçısı hem de araştırmacı konumundan hareket eden çalışma üç ana bölümde yapılandırılmıştır. İlk bölümde pole dansçısının disipline edilmiş bedeni ele alınır; yoğun antrenman ve acıyla baş etmenin yalnızca baskıcı değil, aynı zamanda yaratıcı ve kuir ifadeyi mümkün kılan, maskülen kodlu güç ile feminen estetiği harmanlayan dönüştürücü bir özneleşme teknolojisi olduğu ileri sürülür. İkinci bölümde pole stüdyosu üretilmiş bir mekân olarak incelenir; stüdyonun maddi koşulları ve mekânsal düzenlemelerinin güvenlik ve topluluk duygusu oluşturduğunu ortaya koyar. Son bölümde ise kırılganlığın paylaşılması, "spotting" gibi uygulamalar ve kolektif ritüeller aracılığıyla kurulan duygulanımsal bağlar incelenir; bu güven ve şehvet dolaşımlarının dansçıları birbirine yönelttiği ve queer feminist bir karşı-mekân ürettiği savunulur. Tez, pole dansçısı olmanın disiplin, mekân ve duygulanımın iç içe geçtiği, sürekli müzakere edilen bir süreç olduğu sonucuna varır. Pole stüdyosunun, dansçıların bedenlerini, ilişkilerini ve kadınlık, güç ve topluluk anlamlarını yeniden şekillendirdiği, pratiğin barındırdığı çelişkileri verimli ve dinamik bir gerilim içinde tuttuğu queer feminist bir dünya kurma alanı olarak işlediğini gösterir.