Diyabetik hastalarda hemogram kökenli inflamatuvar parametrelerin kırılganlık ölçekleriyle ilişkisi

Giriş: Kırılganlık yaşlı nüfusun önemli sorunlarından biridir. Hastanın fiziksel ve psikolojik durumu, sosyodemografik özellikleri, kronik hastalıkları ve bunların komplikasyonları kırılganlığı etkiler. Kırılganlık sendromunun patofizyolojisinde hücresel yaşlanma ve yaşlanmanın neden olduğu inflamatuvar süreçler önemli yer tutmaktadır. Tip 2 diyabet (T2DM) de inflamasyona neden olan kronik bir hastalıktır. Bu çalışmada yaşlı T2DM hastalarında Tilburg ve Frail ölçeklerine göre kırılganlığın; hemogramdaki inflamatuvar parametreler ile ilişkisini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç-Yöntem: Çalışmamıza Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi İç Hastalıkları polikliniğine Haziran - Kasım 2021 tarihleri arasında başvuran 65 yaş üzeri, T2DM tanılı hastalar akındı. Hastaların sosyodemografik özellikleri, laboratuvar parametreleri ve antropometrik ölçümleri kaydedildi. Tilburg ve Frail kırılganlık ölçekleri kullanılarak hastaların kırılganlıkları belirlendi. Kırılgan ve kırılgan olmayan gruplar arasında çalışma parametreleri karşılaştırıldı. Bulgular: Çalışmamıza 64 hastayı dahil ettik. 65 yaş üstü T2DM hastalarında yaşın artması Tilburg kırılganlık ölçeğine (TKÖ) göre kırılganlığı arttırıyordu (p=0.001). TKÖ'ye göre bekarlar evlilere göre anlamlı derecede daha kırılgandı (p=0.007). TKÖ'ye göre diyabetik nöropatinin varlığı kırılganlıkla anlamlı ölçüde ilişkiliydi (p=0.04). TKÖ'ye göre kırılgan olan hastaların laboratuvar tetkiklerinde hemogram parametrelerinden PDW (p=0.03) ve PLR (p=0.03) değeri anlamlı olarak daha düşük bulundu. Frail kırılganlık ölçeğine (FKÖ) göre ise kırılgan olan hastaların PDW (p=0.007) ve MPV (p=0.005) değeri anlamlı olarak daha düşük bulundu. Hastaların MPV değerleri (r=-0.254, p=0.04) Frail skoru ile negatif korelasyon gösteriyordu. Hastaların her iki ölçeğe göre diğer demografik, antropometrik ve laboratuvar ölçümlerinde kırılgan olan ve olmayanlar arasında anlamlı bir fark saptanmadı (hepsi için p>0.05). PDW 11.8 cut off değeri altında %60 sensitivite ve %61 spesifite ile, PLR 145.6 cut off değeri altında %65 sensitivite ve %59 spesifite ile TKÖ'ye göre kırılganlığı gösteriyordu. PDW 11.6 cut off değeri altında %65 sensitivite ve %67 spesifite ile, MPV 10.2 cut off değeri altında %65 sensitivite ve %67 spesifite ile FKÖ'ye göre kırılganlığı gösteriyordu. Sonuç: T2DM ve yaşlanma vücutta inflamasyonu tetikleyen hadiselerdir. İnflamasyonun derecesi hastaların kırılgan olup olmamasında belirleyici bir etkendir. TKÖ'ye göre kırılganlarda PDW ve PLR'nin düşük olması, FKÖ'ye göre kırılganlarda PDW ve MPV'nin düşük olması ayrıca MPV düşüşüyle Frail skorundaki artışın anlamlı derecede korele olması trombosit aktivasyonundaki değişikliklerin kırılganlık patogenezinde önemli bir rol oynadığı çalışmamızda görülmüştür. Çalışmamızda inflamasyon belirteçlerinden olan PDW, MPV ve PLR ile kırılganlık ölçekleri arasındaki ilişki bunu desteklemekte ve bu konuda daha kapsamlı çalışmalara ihtiyaç olduğunu ortaya koymaktadır. Anahtar Kelimeler: Tilburg, Frail, Tip 2 Diyabetes Mellitus, Kırılganlık, Hemogram, Inflamasyon