Farklı teknik uygulanan cerrahi destekli üst çene genişletme operasyonunun kemikte oluşturduğu streslerin sonlu eleman analiziyle incelenmesi

Transvers maksiller yetmezlik, toplumda oldukça yaygın görülen ve ortodontide güncelliğini koruyan önemli bir maksiller anomalidir. 1860 yılından günümüze, tedavisinde maksiller genişletme kullanılmaktadır. Genç erişkinlerde maksiller genişletme hızlı maksiller genişletme (RME) ile yapılabilirken iskeletsel maturasyona ulaşmış bireylerde, artan sutura direnci ve komplikasyon riski sebebiyle cerrahi destekli hızlı maksiller genişletme (SARME) ile yapılmaktadır. SARME operasyonlarında uygulanan midpalatal osteotomi ve Le Fort I kortikotominin yanısıra cerrahın tercihine göre komplikasyon riski yüksek olan pterygomaksiller osteotomi de yapılabilir. Genişletme tedavisinde ortodontide diş destekli, kemik destekli ve hibrit destekli apareyler kullanılmaktadır. Yapay zekanın yaygınlaştığı günümüzde maksiller genişletme tedavisinde kemikte ve dişlerde oluşan stresler, matematiksel bir stres ölçme yöntemi olan sonlu eleman analizi (FEM) ile in vitro olarak ölçülebilmektedir. Transvers maksiller yetmezlik tedavisinde en ideal ve atravmatik tedavi protokolünün belirlenmesini amaç edinen bu çalışmada, SARME uygulanan sanal modellerde kullanılan ortodontik aparey türü ile uygulanan cerrahi tekniğin kombinasyonlarının kemikte ve dişlerde oluşturduğu stresler FEM ile ölçülmüştür. Çalışmanın sonuçları, pterygomaksiller çıkıntılar ayrıldığında kemikte ve dişlerde daha az stres oluşacağını göstermiştir. Ayrıca hibrit destekli apareylerin, kemikte diğer aparey türlerine göre çok daha az stres oluşturduğu bulunurken; dişlerde, diş destekli apareylere göre daha az stres oluşturmasına rağmen kemik destekli apareyler ile arasında anlamlı bir farklılık bulunmamıştır. Sonuç olarak, SARME operasyonunda pterygomaksiller çıkıntıların ayrılmasının ve kemik destekli veya hibrit destekli bir aparey kullanılmasının kemiğe ve dişlere çok daha az stres oluşturacağı düşünülmektedir.