Türk tarihinde yabancı dil eğitimi ve MEB 2023 Eğitim Vizyonu ışığında iyileştirme önerileri

Binlerce yıllık Türk tarihinde eğitim her daim en çok önem verilen konulardan biri olmuştur. İlk Türk topluluklarının eğitim anlayışı ve uygulamaları, yaşam biçimleriyle şekillenmiştir. Orta Asya'da atlı göçebe kabilelerinden oluşan ilk Türk medeniyetleri en yakın komşuları Çin ile uzun yıllar boyunca etkileşim içinde olmuş ve bu etkileşimin sonucunda da hem kültür hem de dil alışverişinde bulunmuşlardır. İslamiyet'i kabul etmelerinden sonra batıya ilerleyip Arap dünyası ve İran ile etkileşime giren Türkler, bu medeniyetlerle ilişkileri sonucunda kültür alışverişinin yanı sıra Kuran-ı Kerim'i okuyup anlamak için Arapça öğrenmiş ve Farsça'yı da 19. Yüzyılın ortalarına kadar günlük hayatta pek çok alanda kullanmışlardır. Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte yüzünü tamamen Batıya dönen Türkiye, yabancı dil öğretiminde Arapça ve Farsçadan ziyade, Fransızca ve Almanca eğitimine ağırlık vermiştir. 1950'den itibaren tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de İngilizce egemen yabancı dil olmaya başlamış ve yabancı dil eğitimi politikaları bu dil üzerinden şekillenmiştir. 60 yıldan uzun bir süredir başta İngilizce olmak üzere yabancı dil eğitimi üzerine pek çok kez modern dil eğitim politikaları ve uygulamaları denense de istenilen düzeyde bir başarı elde edilememiştir. Bu çalışmada, Türkiye'de yabancı dil eğitimi üzerine şu ana kadar uygulanan politikalar incelenerek eksikler ve hatalar belirlenerek, halihazırda uygulamada olan "MEB 2023 Eğitim Vizyonu" ışığında, yabancı dil eğitiminde başarı seviyesini artırmaya yönelik çözüm önerilerinde bulunulacaktır.