Hirfanlı baraj gölü'nde yaşayan israil sazanı (carassius gibelio (bloch, 1782))'nın bakteriyel bağırsak florasının incelenmesi

Bu çalışma, Hirfanlı Baraj Gölü'nde yaşayan Carassius gibelio'nun bağırsak florasında yer alan kültüre edilebilen bakterilerin izolasyonu, antagonistik aktivitelerinin belirlenmesi ve moleküler tanımlanmasını amaçlamıştır. Mart 2023'te elde edilen 6 sağlıklı bireyin bağırsak içerikleri steril serum fizyoloji içerisinde homojenize edilip seri dilüsyonları sağlanmıştır. Nütrient agar (NA), Eozin Metilen Mavisi Agar (EMB), Eskülin Safra Agar (EBSA), De Man-Rogosa-Sharpe Agar (MRS) ve Bacillus Kromojenik Agar (BCA) besiyerlerine ekim yapılmıştır. NA'da 2.5×10⁷–3.5×10⁸ KOB/mL aralığında yüksek toplam bakteri yükü saptanmıştır. Koloni morfolojisine göre 44 izolat saflaştırılmış; bunların arasından antagonistik potansiyeli olan 6 izolat seçilmiştir (NK-7, NK-14, NK-36, NK-38, NK-40, NK-42). Agar kuyucuk (well diffusion) yönteminde bu izolatlar E. coli, K. pneumoniae, S. aureus, E. faecalis, B. subtilis, B. cereus ve Candida türlerine karşı antagonistik aktiviteleri test edilmiştir. Özellikle NK-36, NK-38, NK-40 ve NK-42 izolatlarının Gram-pozitif referans suşlara ve tüm izolatların C. albicans ve C. tropicalis'e karşı antagonistik aktivite gösterdikleri tespit edilmiştir. 16S rRNA dizilemesi ve oluşturulan filogenetik dendogram analizleriyle NK-7 izolatı Pseudomonas putida, NK-14 ve NK-36 izolatları Bacillus sp, NK-38 izolatı Enterobacter mori, NK-40 ve NK-42 izolatları Acinetobacter calcoaceticus olarak tanımlanmıştır. Bulgular, C. gibelio bağırsak florasının yüksek mikrobiyal yüke sahip olduğunu, Proteobacteria ve Firmicutes üyelerinin ağırlık kazandığını ve bazı izolatların patojenlere karşı antagonistik etki gösterebildiğini ortaya koymaktadır. Çalışma, kültüre bağımlı yaklaşımın sınırlılıklarını (yalnızca kültürlenebilir fraksiyon) kabul ederek, seçilen izolatların akuakültürde biyokontrol/probiyotik aday olarak değerlendirilebilmesi için safra tuzu ve düşük pH toleransı, epitele tutunma, güvenlik ve in vivo etkililik testleri ile metagenomik doğrulama gerekliliğini vurgulamaktadır.