"Hiper-prekaryalık" ve örgütlenme: İstanbul'daki kağıt atık işçileri örneği

Bu tezde kağıt atık toplayıcılarının çalışma ve yaşam koşulları ile İstanbul'daki örgütlenme deneyimlerinin nasıl gerçekleştiği ele alınmıştır. Örgütlenme deneyimlerinin anlaşılabilmesi için öncelikle kağıt atık toplayıcılarının yaşama ve çalışma koşulları hiper-prekarya kavramıyla ele alınmıştır. Hiper-prekarite, atık toplayıcıların sosyo-yasal statüleri ile istihdam piyasasındaki yerlerinin yarattığı güvencesizliklerin bileşkesinin bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Hiper-prekaryalığın temel sebebi, devletin benimsediği neoliberal politikalar yüzünden esnekleştirilen istihdam koşulları ve mülksüzleşen köylülerin formel sektörde iş bulamayıp enformel sektörde çöp toplamak zorunda kalmasıdır. Bunların yanı sıra sosyal ve etnik ayrımcılık, zorla yerinden edilme ve uluslararası göç hareketleri de kitlelerin büyük şehirlere göç etmesine ve vasıfsız işçi olarak enformel sektörde çalışmak zorunda kalmalarına sebep olmuştur. Çöpün metalaşması da geri dönüşüm sektörünün gelişmesine katkı sağlamış ve birçok kişi kağıt atık toplayıcılığı yaparak hayatını kazanmaya başlamıştır. Ancak çöpün metalaşması, uluslararası sermaye için bir kar imkanı anlamına gelmekte ve geri dönüşüm sektöründeki karlılığı gören özel şirketler, devlet ile işbirliğine girerek atık yönetimini tekelleri altına almak istemektedir. Bu durum, kağıt atık toplayıcılarının devlet müdahalesi yoluyla iş imkanlarının ellerinden alınmasına ve hiper-prekarya koşullarının derinleşmesine sebep olmaktadır. Hiper-prekaryalıklarını ortadan kaldırmak, kağıt atık toplayıcılarının eşit vatandaş olarak muamele görmek ve geçim kaynaklarını geri kazanmak için verdikleri direnişin itici gücü olmuştur.