"Sınırda karbon düzenleme mekanizması"nın Türkiye'deki çelik üreticilerinin yenilenebilir enerjiye yönelik, talep ve davranışlarına etkisi

İklim krizinin yıkıcı etkileri her geçen gün daha görünür hale gelirken, bunların önlenmesi için politikalar tasarlama gereği de daha güçlü biçimde hissedilmektedir. Söz konusu etkileri önlemenin en kritik adımlardan biri, imalat sanayi kaynaklı atmosfere salınan karbondioksit (CO2) emisyonları azaltmak için yenilenebilir enerji kaynaklarına geçişi teşvik etmektir. Avrupa Birliği'nin Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması (CBAM), ithal edilen mallara karbon ayak izlerine göre bir ek ücret koyarak karbon emisyonlarını azaltmayı amaçlamaktadır. Bu tez, CBAM'in Türkiye'deki çelik üreticilerinin yenilenebilir enerji talebi ve davranışları üzerindeki etkilerini incelemektedir. Bu amaçla Türk çelik üreticilerinin yenilenebilir enerji kaynakları için marjinal ödeme istekliliğini (MWTP) ve yenilenebilir enerjiye geçiş sürecinde kullanılacak ekonomik enstrümanlara yönelik tercihlerini belirlemek için ayrık bir seçim deneyi kurgulanmış ve anket yoluyla gerçekleştirilmiştir. Bulgular, devletin sağlayacağı yenilenebilir enerji fiyat garanti süresi ne kadar uzunsa, çelik üreticilerinin yenilenebilir enerjiye geçişini o kadar cazip kıldığını göstermektedir. Ayrıca bulgular katılımcıların yenilenebilir enerjiye mevcut fiyatından daha fazla değer verdiğini ortaya koymaktadır. Bunun yanı sıra katılımcı çelik üreticileri yenilenebilir enerjiye geçişte sabit ve belirli kullanım ücretlerini tercih etmektedir. Tezde bu bulgular ışığında, Türk hükümetinin bu geçişi kolaylaştırma, çelik üreticilerinin karbon ayak izini azaltma ve yenilenebilir enerji arzını teşvik etme konusunda atabileceği adımlar da tartışılmaktadır.