The evaluation of running biomechanics among runners

Modern yaşamda sağlıklı yaşam tarzının sürdürülmesi konusunda artan farkındalık ile koşu aktivitesi sadece profesyonel değil amatör sporcular tarafından da popüler hale gelmektedir. Kardiyovasküler dayanıklılığı arttıran koşu, bilinçsiz yapıldığı taktirde sporcuların akut ve kronik kas- iskelet sistemi yaralanmaları yaşamasına neden olabileceği göz önünde bulundurulduğunda her seviyeden koşucu için koşu biyomekaniğinin anlaşılması, yaralanmaların önlenmesine katkı sağlayabilir ve koşu performansının gelişimini destekleyebilir. Bu nedenle bu çalışmanın amacı; amatör koşucularda koşu biyomekaniği ve sıçrama parametrelerini ölçmek ve bu parametrelerin birbirleri arasındaki ilişkiyi incelemektir. Çalışmaya koşu eğitimi almış, yıllık yarış hedeflerine göre koşu antrenmanı periyotlaması olan, 22 amatör koşucu (32.23±6.43 yıl ) dahil edilmiştir. Her bir koşucunun ayak- ayak bileği duruşu ayak postür indeksi ve footbalance taban analizi sistemiyle; ayak bileği fonksiyonel dorsifleksiyon açısı Weight Bearing Lunge Test ile ölçülmüştür. Performansa bağlı testler, optojump system aracılığıyla, maksimal dikey sıçrama yüksekliği testi, (Height) ve koşu biyomekanik parametreleri ise Treadmill koşu testi (temas süresi, temas fazı, uçuş süresi, flat fazı, itiş fazı, adım uzunluğu, adım genişliği ve yüksekliği) ile ölçülmüştür. Koşu ve sıçrama ölçümlerinden önce her koşucu standardize ısınma programı (12km/h e kadar 3 dakika koşu) ve mobilite egzersizi verilmiştir. Bu araştırmanın sonucunda, ayağın pozisyonel duruş parametreleri ve biyomekanik koşu parametreleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunamamıştır(p>0,05). Bununla birlikle ayak dorsifleksiyon açısı yüksek olan koşucularda maksimal vertikal sıçrama daha yüksektir (p<0,05). Koşudaki ayağın yerden yüksekliği ile maksimal vertikal sıçrama yüksekliği arasında herhangi bir ilişki bulunamamıştır. (p>0,05). Koşu parametrelerinden temas süresi ve temas fazında, adım uuznluğu ve adım genişliği arasında negatif korelasyon bulunmuştur (p<0,05). Koşudaki ayağın yerden yüksekliği ve temas fazı ile adım genişliği arasında pozitif korelasyon vardır. (p<0,05) Sonuç olarak, koşu biyomekaniğini değerlendirirken statik değerlendirmelerin yanında dinamik performans ölçümlerinin yapılmasının koşu biyomekaniğini değerlendirmede ve performansı geliştirecek öneri sunmada değerli olduğunu düşünmekteyiz. Belli bir seviyedeki amatör koşucularda, koşu performansını etkileyecek adım uzunluğunu ve genişliğini arttırmak için ayağın yerden yüksekliğini, temas fazını ve süresini baz alan reaksiyon zaman drilleri, orta ön ayak koşu basış drilleri ve yatay düzlemde sıçrama egzersizleri, proprioception- denge egzersizleri önerilebilir. Bunlara ek olarak koşucularda dikey sıçrama performansını arttırmaya yönelik ayak bileği mobilite ve ayak tabanının harekete uyum yeteneğini arttıracak esneklik ve kuvvet egzersiz önerilerinde bulunulabilir. Anahtar kelimeler: Koşu analizi, Koşucu, Amatör koşucu, Koşu biyomekaniği, Koşu performans