Küçük devletlerin dış politika davranışları: Kuveyt ve Umman'ın Yemen ve Körfez krizlerindeki dış politikalarının analizi

Bu tez, Kuveyt ve Umman'ın 2015 Yemen ve 2017 Körfez krizlerindeki dış politika stratejilerini incelemekte ve sınırlı kaynaklara sahip küçük devletlerin büyük güçlerle uyum sağlayarak pasif kalacaklarını öngören Neorealizm beklentisinden nasıl saptıklarını göstermektedir. Her iki ülke de krizlerde Suudi Arabistan liderliğindeki sistemsel baskılara rağmen daha özerk ve aktif stratejiler geliştirmiştir. Bu bağlamda çalışma, bu ülkelerin arabuluculuğu yalnızca diplomatik bir gelenek olarak değil, sistemsel baskıları dengelemek ve özerkliklerini güçlendirmek için stratejik bir araç olarak kullandıklarını özellikle ortaya koymaktadır. Çalışma, teorik çerçeve olarak neoklasik realizmi benimsemekte ve lider imajları ile stratejik kültür değişkenlerine odaklanmaktadır. Araştırma nitel bir vaka çalışması yöntemiyle yürütülmüş; yarı yapılandırılmış elit mülakatlardan, resmi belgelerden ve ikincil kaynaklardan elde edilen veriler nitel tematik analiz yoluyla değerlendirilmiştir. Böylelikle, her iki ülkenin dış politika davranışları ve araçlarında lider imajları ile stratejik kültür unsurlarının nasıl rol oynadığını ortaya koymakta ve bu iki ara değişkenin dış politika yönelimlerini şekillendirmedeki rolünü incelemektedir. Çalışma literatüre iki katkı sunmaktadır: Birincisi, küçük devletlerin dış politikasını açıklamada neoklasik realizmin analitik gücünü ortaya koymaktadır. İkincisi ise, arabuluculuğun neden ve nasıl benimsendiğine ve kriz dönemlerinde küçük Körfez devletleri için stratejik bir dış politika aracı olarak hangi rolü oynadığına dair önemli bulgular sunmaktadır.