Yürüyüş deneyimi üzerinden Haliç kıyı bandının algısal, mekansal ve morfolojik yapısının belirlenmesi: Tersane İstanbul örneği

Bu çalışma, İstanbul'daki Haliç'in parçalı kuzey kıyısında yürüme ile mekansal deneyim arasındaki ilişkiyi araştırmaktadır. Yürüme, hem bir yöntem hem de bir temsili araç olarak kullanılarak kentsel kenarların, özellikle de kara ile suyun kesiştiği alanların, göz hizasından nasıl algılandığı, belgelenip çözümlendiği incelenmektedir. Kara ve su arasındaki eşikler, kent yaşamında ve kamusal mekanda önemli bir rol üstlenir. Ancak Haliç'te bu ilişki sıklıkla özelleştirme ve altyapısal engeller nedeniyle kesintiye uğramaktadır. Genellikle sürekli sistemler olarak algılanan kıyı şeritleri, bu tezde kamusal erişim koşulları, özel gelişmeler ve mekansal boşluklar tarafından şekillenen bir dizi segment olarak ele alınmıştır. Kuzey kıyı dört segmente ayrılmış ve her biri üç tematik katmanda incelenmiştir: süreklilik ve erişim, mekansal deneyim ve deneyimsel mekansal sözlük. Makro, mezo ve mikro ölçeklerde yapılan çok katmanlı gözlemler, kentsel morfolojiyi bedensel algıyla ilişkilendiren bir çerçeve sunmuştur. Bulgular, yürümenin, plan düzleminden bakıldığında görünmeyen kesintileri, ritimleri ve geçişleri açığa çıkardığını göstermektedir. Yürüme, eşikleri, kopuşları ve mekansal süreksizlikleri ortaya çıkararak su, kara ve yapılı çevre arasındaki ilişkileri yerinde ve bedensel olarak anlaşılır kılmaktadır. Tez, yürümeye dayalı gözlemlerden türetilmiş bir mekansal sözlük önerisiyle sonuçlanmaktadır. Bu sözlük, kıyı mekanlarını anlamak için yaya deneyimini eleştirel bir mercek olarak konumlandırmak ve yürümenin parçalı kentsel kenarların kamusal yaşamla yeniden bütünleştirilmesinde metodolojik ve tasarımsal bir araç olabileceğini ileri sürmektedir.