Streptozotosin ile oluşturulan diyabetik sıçan modelinde alfa lipoik asit ve kuersetinin diyafram fonksiyonu üzerine etkilerinin araştırılması

Diabetes mellitus (Diyabet) vücuttaki glukoz, lipid ve amino asit metabolizmasındaki değişiklikler ile karakterize, kronik komplikasyonlara neden olan metabolik bir hastalıktır. Bu komplikasyonlar solunum sistemi üzerinde de etkili olmaktadır. Bu çalışmada streptozotosin (STZ) ile oluşturulan diyabetik sıçanlarda α-lipoik asit (ALA) ve kuersetinin (KUE) diyafram kas kontraksiyonu üzerine etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Diyafram solunumda önemli rol oynayan bir kas olup, diyabetin bu kasın fonksiyonlarını nasıl etkilediği ve bu etkinin oksidatif stresle olan ilişkisi araştırılmıştır. Çalışmada 83 adet Sprauge Dawley türü erkek sıçan (8-10 haftalık) kullanıldı. STZ ile diyabet oluşturulduktan sonra 13 gruba ayrılan sıçanlara sekiz hafta boyunca intraperitoneal serum fizyolojik, sodyum bikarbonat, ALA (30, 60 ve 120 mg/kg), KUE (30, 60 ve 120 mg/kg) ve subkutan insülin (8 IU/kg) uygulandı. Ayrıca insülin (8 IU/kg) ile kombinasyon şeklinde ALA (30, 60, 120 mg/kg) subkutan uygulandı. Diyaframın biyomekanik özellikleri izole organ banyo sisteminde diyafram kas preparatına elektriksel alan stimülasyonu uygulanarak belirlendi. Diyafram dokusunda oksidatif stres durumunu tespit etmek için malondialdehit (MDA) düzeyi ile süperoksit dismutaz (SOD), katalaz (CAT) ve glutatyon peroksidaz (GPx) aktiviteleri ölçüldü. Bütün diyabetik gruplar kontrol grubu ile karşılaştırıldığında diyaframda maksimum kasılma ve tetanik kasılma kuvvetlerinin azaldığı saptanmıştır (p<0.05). İnsülin ile kombinasyon şeklinde uygulanan 120 mg/kg ALA diyabetik sıçanların diyaframında maksimum kasılma cevabı ve tetanik kasılma kuvvetini artırmıştır (p<0.05). Diyabetik hayvanlarda yüksek çıkan MDA düzeyini ALA ve KUE uygulamaları azaltmıştır (p<0.05). Diyabetik hayvanlarda düşük seviyede bulunan CAT ve GPx aktivitesini ALA ve KUE uygulaması artırmıştır (p<0.05). Sonuç olarak STZ ile oluşturulan diyabetin diyaframın biyomekanik fonksiyonlarını olumsuz etkilediği ve kasılma kuvvetinde azalmaya neden olduğu belirlenmiştir. İnsülinle kombinasyon şeklinde uygulanan 120 mg/kg ALA'nın diyafram kas performansını önemli ölçüde iyileştirdiği gözlemlenmiştir. ALA'nın, diyabetin kas ve oksidatif stres üzerindeki olumsuz etkilerini azaltmada potansiyel bir tedavi olabileceği düşünülmektedir. Bu bağlamda diyabet tedavisinde oksidatif stresi hedef alan yaklaşımlar uzun vadede solunum kas fonksiyonları üzerinde olumlu sonuçlar oluşturabileciğini düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: Alfa-lipoik asit, Diabetes Mellitus, Diyafram, Kuersetin, Streptozotosin