Tavşanlarda farklı sulardaki göz ve kan bulgularının boğulma ve daldırma modellemesi ile değerlendirilmesi

Sudan çıkarılan cesetlerde boğulma dışındaki ölüm nedenleri dışlandıktan sonra boğulma tanısı konabilir. Adli Tıp Uzmanı açısından, ölümün tanıksız olması, uzamış suda kalma süresi veya çürüme gibi faktörler, ölüm nedeninin belirlenmesini zorlaştırabilir. Postmortem değişiklikler, vücut bütünlüğünü bozabilir, ölüm nedeni ve zamanıyla ilgili görüşleri etkileyebilir. Bu nedenlerle, sudan çıkarılan cesetlerin ölüm orijinin tayini için farklı bakış açısıyla geliştirilmiş, ölüm orijinini objektif ve tekrarlanabilir olarak değerlendirebilecek yeni testlere ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çalışmada, sudan çıkarılan cesetlerdeki göz ve kan bulgularının değerlendirilmesiyle, Adli Tıp pratiğinde karşılaşılan sudan çıkarılan cesetlerde ölüm orijinini belirlemedeki zorluklara yardımcı özelliklerin analizi ve bulguların literatür eşliğinde tartışılması amaçlanmıştır. Bu çalışmada gruplar, her bir grupta yedi tavşan olmak üzere, kontrol grubu, tuzlu suda boğulma, tuzlu suya daldırma, tatlı suda boğulma ve tatlı suya daldırma olmak üzere beş gruba ayrıldı. Her gruptan 0, 2 ve 4. saatin sonunda kan alınarak, magnezyum ölçümünde Otto Scientific OttoBC151 cihazıyla kolorimetrik yöntem, sodyum ve klor ölçümünde ise Siemens cihazıyla ISE yöntemi kullanılarak ölçüm yapıldı. Postmortem olarak 4. saatte enjektörle vitröz sıvı ve ön kamara sıvısı alındı, aynı zamanda deneklere 0, 2 ve 4. saatte pentacam ölçümü yapıldı. Elde edilen veriler SPSS yazılımı kullanılarak incelendi. Tanımlayıcı istatistikler ferakans, yüzde, ortalama, medyan ve standart sapmalar kullanılarak verildi. Normal dağılım gösterdiği belirlenen parametreler tek yönlü ANOVA testi kullanılarak karşılaştırıldı. Varyansların homojenliği Levene testi ile değerlendirildi. Gruplar arasında farklılık bulunduğu durumlarda post-hoc karşılaştırmalar, Tukey testi kullanılarak yapıldı. Normal dağılım göstermeyen parametreler Kruskal-Wallis kullanılarak karşılaştırıldı. İkişerli karşılaştırmalar Mann-Whitney U testi kullanılarak yapıldı ve Bonferroni düzeltmesi kullanılarak değerlendirildi. Bu çalışmada tuzlu suya daldırma grubu ile tuzlu suda boğulma grubunun 2. saatteki kan sodyum düzeyleri arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir. Sudan çıkan cesetlerde erken dönemde boğulma tanısında sodyum düzeylerinin değerli bilgiler sağlayabileceği düşünülmektedir. Çalışmada elde edilen veriler kan klor değerlerinin suda boğulma tanısında tek başına pek faydalı olmadığını göstermektedir. Kan klor ve magnezyum düzeyinin zamana göre değişimine bakıldığında gruplar arasında anlamlı farklılık tespit edilmiştir. Serum klor ve magnezyum değerlerinin cesedin tatlı suda veya tuzlu suda kalmasına bağlı değişim gösterdiği, cesedin tatlı sudan mı yoksa tuzlu sudan mı çıkartıldığını gösterebileceği düşünülmektedir. Çalışmada gruplar arası 4. saatte alınan vitröz sıvı magnezyum düzeyleri arasında istatistiki olarak anlamlı farklılık tespit edilmemiştir. Bu sonuç, postmortem vitröz magnezyumun, uzun süreli suda kalmalarda boğulm teşhisinde klor ve sodyum gibi uzun süreli suda kalmalarda boğulma teşhisinde tek başına kullanamayacağını desteklemektedir. Çalışmada elde edilen sonuçlar, literatürle uyumlu şekilde, vitröz sıvı elektrolitlerinin uzun dönem suda kalmalarda anlamsız olduğunu kanıtlar niteliktedir. Dördüncü saatte alınan ön kamara sıvısındaki sodyum, klor ve magnezyum düzeyleri yönünden, gruplar arasında istatistiki olarak anlamlı farklılıklar tespit edildi. Elde edilen veriler ön kamara sıvısı sodyum, klor ve magnezyum değerlerinin 4 saate kadar suda kalmış cesetlerde, suda boğulma tanısında faydalı olabileceğini göstermektedir. Özellikle tuzlu sudan çıkan cesetlerde ön kamara sodyum ve klor düzeylerinin, boğulma tanısında faydalı olabileceği düşünülmektedir. Çalışma grubumuzdaki tavşanların pentacam ile kornea kalınlığı, kornea hacmi, ön kamara hacmi ve ön kamara derinliği değerlendirilmiştir. Kornea kalınlığı ve kornea volümü 0. saatte gruplar arasında anlamlı farklılık gösterse de, 2. ve 4. saatlerde anlamlı farklılık tespit edilmemiştir. Bununla birlikte kornea kalınlığı ve kornea volümünün zamana bağlı değişimi değerlendirildiğinde gruplar arasında anlamlı farklılık olduğu tespit edilmiştir. Bu durumu kornea kalınlığı ve hacminin tuzlu suda bulunan vakalarda zamanla artarken, tatlı suda bulunanlarda zamanla azalmasından kaynaklanmaktadır. Kornea kalınlığının ve volümün boğulma tanısında tek başına kullanılamayacağı, ancak tatlı suda kalma, tuzlu suda kalma ayırımında faydalı bilgiler verebileceği düşünülmektedir. Ön kamara volümünde 0., 2. ve 4. saatlerde ve zamana göre değişiminde anlamlı farklılık bulunmamıştır. Ancak zamana göre değişimde tüm gruplar içinde zamanla belirli bir azalma olduğu belirlenmiştir. Ön kamara derinliğinde gruplar arasında 0. saatte anlamlı bir fark bulunmamakla beraber, 2. ve 4. saatte anlamlı fark bulunmuştur. Ön kamara derinliğinin zamana göre değişimine bakıldığında gruplar arasında anlamlı bir fark olmakla beraber, genel olarak tüm grupların zamanla azalma eğiliminde olduğu görülmüştür. Ön kamara hacmi ve ön kamara derinliğinin suda boğulma tanısında yararlı olmayacağını, ancak bu iki verinin tüm gruplarda zaman göre düzenli olarak azaldığı dikkate alındığında ölüm zamanı açısından bu iki parametrenin değerlendirilmesinin faydalı olabileceği düşünülmektedir. Çalışmada kornea kalınlığı, kornea hacmi, ön kamara hacmi ve ön kamara derinliğinin suda boğulmanın tanısında pek kullanışlı olmadığını, suda boğulmadan çok suyun tatlı veya tuzlu olma özelliğinden etkilendiğini bulundu. Elde edilen veriler ön kamara sıvısının suda kalan cesetlerde 4. saatte tatlı su, tuzlu su boğulmalarında değerli bilgiler sağlayabileceğini göstermektedir. Özellikle tuzlu sudan çıkartılan cesetlerde ön kamara sıvısı sodyum ve Cl düzeyleri, suda boğulmanın tanısında yardımcı olabilecek ve kolayca kullanılabilecek bir test olabilir. Ancak bunun için otopsi serilerinde daha kapsamlı çalışmaların yapılması gerekmektedir.