Don Delillo'nun The Body Artist ve Zero K romanlarında travma ve yas

Don DeLillo'nun külliyatındaki eserlerin çoğu, travma, sanat, teknoloji, tüketim toplumu ve kapitalizmi konu alır. DeLillo, eserlerindeki ironik tonu ve parçalı anlatımından ötürü en iyi postmodern yazarlardan birisi olarak kabul edilir. The Body Artist (2001) ve Zero K (2016) romanlarında, DeLillo, sanatı, sanatın travma ile ilişkisini ve travmanın iyileşmesindeki farklı yolları çeşitli bakış açılarıyla sunar. Bu tez, The Body Artist ve Zero K romanlarında, travmanın, beden, kimlik ve sanat kavramlarının geleneksel anlamlarını yıkarak, subjektif bir değişim gerçekleşene kadar muallakta kalmış bir varoluşsal eşikte olma halini ele alır. The Body Artist romanında, kitaba ismini veren beden sanatçısı Lauren, eşi Rey'in intiharının ardından, yaşadığı travmatik olayı sahne performansına döker. Böylece, travma anlatılamaz olmasına rağmen, Lauren sanatı travmasına karşı bir cevap ya da savunma mekanizması olarak kullanır. Lauren sanatını icra ederken bedenini ve kişiliğini defalarca dönüştürür. Fakat, Zero K romanında sanat, the Convergence ortamında ve kryojenik bedenler aracığıyla sunulur. Zero K romanının baş karakterleri sanatı farklı yollardan ele alır. Ölümcül hastalıkların pençesinde kıvranan Artis Martineau, transhümanist idealleri benimser ve bedenin dondurularak saklanmasının bir çeşit beden sanatı ve ölümsüzlük olduğuna inanır. Artis'in aksine, anlatıcı Jeffrey, orada betimlenen sanatın kendi sanat anlayışına uymamasından ötürü dışlanmış hisseder. Bunun yanı sıra, Jeffrey, babası Ross Lockhart'ın Artis ile birlikte bedenini dondurma isteğini anlamlandıramaz. Roman, Jeffrey'nin çocukken annesini (Madeleine) kaybetmesinden ve babasının onu terketmesinden ötürü travmatize olduğunu ortaya çıkarır. Freud'un travma teorisine göre, Jeffrey'nin uyumsuzluğu iyileşmemiş travmalarına işaret eder. Aynı zamanda roman, Artis ve the Convergence ortamındaki diğerlerinin aracılığıyla yegane travma olan ölümü aşma isteklerinin kolektif bir travma olmasına işaret eder. Sonuç olarak, her iki romanda da ölüm sanata karşı bir güç olarak ortaya çıkar. Bu iki romanın baş kahramanları, farklı bakış açıları kullanarak, sanatı şifa verici bir iyileşme aracı ya da travmalarına bir çözüm olarak kullanırlar.