Agroecology in Türkiye: İdentifying the diverse definitions, perceptions and discourses

Endüstriyel tarımın hızla artan olumsuz sosyal ve ekolojik etkileri sonucunda, agroekolojiye yönelik bilimsel ve toplumsal ilgi de hızla artmaktadır. Bir bilim, uygulama ve toplumsal hareket olarak tanımlanabilen agroekoloji, çeşitli paydaşlar tarafından farklı şekillerde kavramsallaştırılmaktadır. Son zamanlarda, Türkiye'de giderek artan sayıda aktör agroekolojiyi önceliklendirmeye başlamıştır. Ancak, bu aktörler tarafından benimsenen farklı anlayışlar ve tanımlar, kafa karışıklığına ve şirket gıda rejiminin baskın aktörleri tarafından bağlamından koparılarak yeniden tanımlanması riskine yol açmaktadır. Bu nedenle, bu çalışma, Türkiye'de agroekolojiye ilişkin farklı algıları, tanımları ve söylemleri belirlemeyi, böylece agroekolojinin potansiyelini ve sınırlamalarını ortaya çıkarmayı amaçlamıştır. Çalışma, katılımcı gözlem, 59 katılımcıyla gerçekleştirilen çevrimiçi anket ve takip eden derinlemesine görüşmeler yoluyla karma yöntem yaklaşımını kullanmıştır. Anketi analiz etmek için kullanılan Keşifsel Faktör Analizi, Türkiye'de agroekolojiye dair üç farklı söylem olduğunu ortaya koymuştur: Dönüştürücü, Reformist ve Laissez-Faire Yaklaşım. Buna göre, Dönüştürücü Agroekoloji, adalet ve toplumsal hareketlere odaklanarak şirket gıda rejimine alternatif teşkil eden bir söylemdir. Buna karşılık, Laissez-Faire yaklaşımı, piyasaları önceliklendiren ve herhangi bir devlet müdahalesi olmaksızın şirket gıda rejimi sınırları içinde bir agroekoloji öngörmektedir. Reformist Agroekoloji ise, endüstriyel tarımı ince müdahalelerle iyileştirmeyi ve sosyal ve ekolojik performansını artırmayı hedefleyen kademeli reformlara dayalı bir orta yol sunmaktadır. Çalışma, şirket gıda rejiminin ana akım aktörleri tarafından Laissez-Faire ve Reformist söylemler aracılığıyla agroekolojinin bağlamından koparılarak farklı amaçlarla yeniden tanımlanması tehdidine karşı uyarmaktadır