Zamyatin, Huxley, ve Orwell: Ütopya idealleri ve distopya dünyaları

Bu çalışmanın amacı, Yevgeni Zamyatin'in Biz (1921), Aldous Huxley'nin Cesur Yeni Dünya (1932) ve George Orwell'in Bin Dokuz Yüz Seksen Dört (1949) adlı romanlarının analiziyle ütopya rüyasından distopya gerçeğine dönüşümü göstermektir. Zamyatin, Huxley ve Orwell kimliği ve kişiliği için mücadele eden ve sonunda bu çabasında başarısızlığa uğrayan ana karakterin çaresiz ruh halini sergileyerek geleceğin totaliter diktatörlüğüne karşı bir uyarı yapmak için gelecekten haber veren birer önsezi sunarlar.Tez, Thomas More'un Ütopya'sının bilgi verici ışığında, insanlar arasında eşitlik ve dayanışmaya dayanan ütopya ideallerinin analiziyle başlar. Bu amaçla giriş bölümü ütopyayı, bir tür olarak özelliklerini More'un Ütopya'sından yola çıkarak eleştirmenlerin düşünceleri yardımıyla anlatır. Daha sonra ise, ütopya ve distopya romanının özelliklerini ve ütopya ideallerinin nasıl değişime uğradığını ele alır. Birinci, ikinci ve üçüncü bölümlerde Biz, Cesur Yeni Dünya ve Bin Dokuz Yüz Seksen Dört distopya romanlarında ütopya ideallerinin düşüşü sunulur. Bu bölümlerde, bir ütopya ideali olan dayanışma fikrinin, her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten bir yöneticinin daimi süren bakışı altındaki insanın tektip vatandaşlar haline getirilmesiyle değişimi tartışılır; böylece insanın kişiliğinden ve özgürlüğünden uzaklaştırıldığı görülür. Bu üç romandaki geleceğin totaliter devletleri yüksek gelişmiş teknolojiyi kendi çıkarları doğrultusunda insana zulmetmek ve insanı gözetim altında tutmak için kullanarak insanın bilincini ve hayal dünyasını kontrol ederler. Bu teknolojik dünyalarda, insanlar kalıtsal özelliklerinin sıkı denetimi yoluyla devletin taleplerine hizmet etmek için tasarlanmışlardır. Kimliğinden mahrum bırakılmış distopya karakteri büyük bir ümitsizlik içindedir. Ayrıca, dilin sınırlandırılması ve tarih ve edebiyat gibi geleneklerin yok sayılıp çarpıtılması distopyanın bu umutsuz ve kötümser havasına daha fazla katkıda bulunur. More'un Ütopya'sında ütopya idealleri olarak görülebilen temalar distopya gerçekliği ile tersine çevrilir ve Biz, Cesur Yeni Dünya ve Bin Dokuz Yüz Seksen Dört romanlarında hayal gücünün ve duyguların ortadan kaldırılmasıyla karanlık bir düşe dönüştürülür.Bu tez, bu yüzden, ütopya ve distopyanın içiçe geçmiş birer alt tür olduğu düşüncesi üzerine dayalıdır ve bu üç yazarın eserinde duyguları, hayal gücünü ve bireyselliği yok sayan ütopyaların olsa olsa distopik karanlık dünyalar kurmaya sebep olacağını açıklayıp örnekleyecektir.