3
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Türkiye radyo televizyon kurumu ve İzmir ili Menemen ilçesi örneğinde geçmişten günümüze zeybek ezgilerine asma davul eşliği
Ritim kavramı genel anlamda, düzenli bir şekilde tekrarlanarak oluşan ses ya da hareket bütünlüğü olarak tanımlanabilmektedir. Müziğin temel unsurlarından biri olan ritim, ezgilerin düzenli halde icra edilmesini sağlamaktadır. Ritim icrasını gerçekleştirmek için çeşitli enstrümanlar, perküsyon aletleri ve teknikleri kullanarak belirli bir tempo ve deseni takip etmek gereklidir. Geleneksel Türk Müziği'nde kullanılan vurma çalgılar denildiğinde akla asma davul, darbuka, bendir, tef, kaşık gibi çalgılar gelmektedir. Araştırma konusunun odak notasını oluşturan Asma Davul, Türk kültüründe çok önemli bir yere sahiptir ve halen günümüzde Türkiye'nin her bölgesinde kullanılmakta olan bir vurma çalgıdır. Yöresel olarak şekil, boyut ve malzeme farklılıkları gösterebilmektedir. Zeybek kelimesi, Batı Anadolu'da yaşayan efeler anlamını taşımakla beraber aynı zamanda oyun eşlikli halk ezgileridir. Zeybeklik geleneği denildiği zaman, yoksulun, kimsesizin yanında olan ve zulme baş kaldıran bir kahramanın kendine özgü davranış biçimleri, mücadeleleri, kılık kıyafeti, çalgısal ezgileri, türküleri ve dansları ifade edilmektedir. Zeybekler, Batı Anadolu'da yaşayan eşkıya gruplarıyken, Kurtuluş Savaşı dönemi ile başlayarak Cumhuriyet dönemi boyunca Ege yöresinde, mertlik, cesaret, kararlılık gibi değerlerle özdeşmiş ve yeni bir kimlik kazanarak, eşkıyadan milli kahramanlara dönüşmüşlerdir. Batı Anadolu Bölgesi'ne özgü olan Zeybek müzik kültüründe hem çalgısal hem de sözlü örnekler bulunmaktadır. Her zaman dansla iç içe olan bu kültürde asma davul ve zurna çok önemli bir yere sahiptir. Davul ve zurnanın dışında Zeybek müzik kültüründe, bağlama, cura, divan sazı, klarnet, trampet, bendir, tef, darbuka, kaval, sipsi, kemane gibi çalgılarda kullanılmaktadır. Bu araştırma, İzmir ili Menemen ilçesine ait olan ve geçmişten günümüze kadar gelen halk ezgilerinin asma davul eşliklerini incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöreye ait, TRT repertuvarında bulunan 9 adet zeybek oyunu eşlikli halk ezgisi, TRT repertuvarında bulunmayan 3 adet zeybek oyunu eşlikli halk ezgisi tespit edilmiş ve tespit edilen bu halk ezgilerinin, TRT arşivindeki kayıtları ve yöresel icracılar tarafından çalınan kayıtları incelenmiştir. İncelenen bu kayıtların asma davul eşlikleri nota metnine alınmış ve gelecek nesillere bir kaynak oluşturması amaçlanmıştır.
Ankara Devlet Konservatuvarı derleme kayıtlarında yer alan Erzurum yöresi halk ezgilerinde ritim sazların icra ettiği kalıpların incelenmesi
Ankara Devlet Konservatuarı folklor arşivi için, 1937 - 1954 yılları arasında birçok ilde, ilçede, köyde derlemeler yapıldı. Sözlü - Sözsüz halk müziği ürünlerini saptamak amacıyla yapılan bu derlemelere dönemin önde gelen araştırmacı ve bestecileri ile teknisyenler katıldı. Bu derleme gezileri ile binlerce Türk Halk Müziği eseri kültürümüze kazandırılarak günümüze kadar getirildi. Bu çalışmanın amacı; 1937 ile 1954 yılları arasında Ankara Devlet Konservatuarı adına yapılan derleme çalışmalarının ses kayıt arşivinden Erzurum yöresine ait ritim eşliği bulunan kayıtlar tasnif edilip metne dökülerek kalıcı hale getirmek ve bu yolla konuyla ilgili çalışma yapacak olan araştırmacılara sistematik bir kaynak oluşturmaktır. Araştırmada ilk önce literatür taraması yapılarak konuyla ilişkili kaynaklara ulaşılmaya çalışılmıştır. Çalışmada kullanılan verilere ise arşiv taraması yapılarak ulaşılmıştır. Yapılan arşiv taramasında araştırmanın konusunu oluşturan Ankara Devlet Konservatuarı derleme kayıt arşivinden 1937 yılında Erzurum'da derlenen türkülerin derleme fişleri incelenmiştir. İncelemeler sonucunda ritim çalgısı eşliği bulunan 4 adet derleme fişi tespit edilmiştir. Bu fişlerde yer alan 17 eserin 15 tanesinin ses kaydına ulaşılmıştır. Bunun dışında derleme fişinde yer alan bir eserin iki farklı ses kaydı ile derleme fişine ulaşılamayan 1 eser daha tespit edilerek toplam 17 eser ezgisel ve ritimsel açıdan notaya alınarak incelenmiştir. Türk Müziği'nin ritimsel açıdan diğer müzik türlerine göre en önemli farkı, aksak ölçüler ile formlara göre değişen geniş ritim kalıplarıdır. Klasik Türk Müziği'nde (Türk Sanat Müziği) her ölçü için bir veya birden fazla ritim kalıbı (usul) oluşturularak sistematik hale getirilmiştir. Türk Halk Müziği'ni ritimsel açıdan ele aldığımızda çok çeşitli ölçülerin olduğunu görmekteyiz, fakat Türk Halk Müziği eserlerinde kullanılan ölçüler o eser için icra edilmesi gereken ritim kalıbını belirlemez. Ritim kalıpları yörenin coğrafi özellikleri, yaşayış biçimi ve geleneksel müzik tavrına göre oluşmuştur. Dolayısıyla Türk Halk Müziği'nde kullanılan ritim kalıplarının yörelere göre ayrı ayrı incelenmesi ve adlandırılması gerektiği sonucuna varılmıştır. Bu çalışma, geleneksel ritim kalıplarının yer aldığı kaynakların artmasına öncülük etmeyi hedeflemiştir.
TRT repertuvarındaki semah notalarının tavır yönünden analizi ve bağlama düzenine uyarlanması
Geleneğimizin en yaygın çalgısı olarak bildiğimiz bağlamanın Anadolu'ya gelişinden bu yana hem form hem de icra sitili açısından değiştiğini gözlemleyebiliriz. Bu değişiklik belki de bağlamanın geçirdiği göç ve ilk yerleşim süreçlerinden sonraki Anadolulaşma sürecinin sonucu olabilir. Bu süreçte bağlama farklı bölgelerde yerleşik hayata geçmiş, benimsenmiş, bölgenin coğrafi ve insani dokusal özelliklerine göre değişen icra sitillerine sahip olmuştur. Türk Halk Müziği Terminolojisinde buna "yöresel tavır" denmektedir; örneğin Ege'de Zeybek Tavrı, Konya'da Konya Tavrı, Karadeniz'de Karadeniz Tavrı, Silifke'de Silifke Sallaması vb. Tavrın yalnızca yörelere göre değişmediğini gözlemleyebiliriz. Bir başka tavır özelliği gösteren Geleneksel Müzik türümüz de tasavvuf müziği adı altında incelenebilir olan Alevi-Bektaşi deyişleri ve semahlarıdır. Alevi-Bektaşi kültüründe kutsal bir yere sahip olan bağlama deyiş ve semahların yaygın eşlik çalgısı olarak kabul görmektedir. Bağlama hem ezgi çalan hem de o ezgiye eşlik eden bir vurmalı çalgı gibidir. Bu icra tavrı adeta semahların söz bölümündeki manayı ve kişi üzerindeki tesirini artırmak için özellikle seçilmiş gibidir. Bu icra biçimi eserlerle öylesine birleşmiştir ki tavrın dışına çıkıldığı zaman eser kimliğinden soyutlanarak o mistik, tasavvufi havayı ve dinamizmi kaybedebilir. Günümüze kadar bağlama için birçok çalgı metodu çalışması yapılmış, bu çalışmalar sayesinde bağlamanın tavırlı icrası müziğin dili olan nota ve yardımcı semboller ile ifade edilebilmiştir. Deyiş ve semah tavrını da nota üzerinde ifade etmek ve bu icra tavrını teknik olarak aktarımı mümkün olabilmektedir. Türk Halk Müziği nota arşivinin büyük bir oranı TRT Ankara Radyosu tarafından da muhafaza edilmektedir. Genellikle bu notalar okuma kolaylığı için sade ve basit yazılmıştır, bu sebepten tavır unsurunu notada görebilmek pek de mümkün olmayabilir. Bu tez çalışmasında TRT repertuvarındaki semah notalarının tavır yönünden analizi yapılacak ve aynı eserler deyiş-semah tavrına göre bağlama düzenine en uygun bir biçimde tekrardan notaya alınacaktır. Anahtar Sözcükler Türk Halk Müziği, Alevi – Bektaşi, Bağlama, Semah, Tavır, Nota.