17
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
The effect of neuromuscular and vestibulo-ocular reflex training program on balance, isokinetic muscle strength and proprioception in subjects with chronic ankle instability
The aim of the study is to compare the effects of neromuscular exercise combined with vestibulo-ocular reflex training on balance,isokinetic muscle strength and proprioception in subjects who have ankle instability. This study was conducted in Sportomed Athlete Health and Orthopedic Rehabilitation clinic in February 2020, September 2022.A total of 20 participants aged 18-30 were included in the study on a voluntary basis. Participants were divided into two groups at random. Demographic information and informed consent forms were filled into all subjects who volunteered to participate in the study and in accordance with the research criteria. After the evaluation, the subjects in the first group were included in the vestibulo-ocular exercise program in addition to the neuromuscular exercise programs with the same physiotherapist. Subjects in the second group were included in neuromuscular training programs. The trainings were applied three days a week for four weeks and each training session lasted approximately 60 minutes. Functional limitations of the participants before and after the treatment were evaluated with the Foot and Ankle Ability Measure Daily Living Subscale (FAAM-ADL) and Sports Subscale (FAAM-S). Dynamic balance evaluation with star excursion balance test, proprioception evaluation by measuring joint position sense with goniometer, and ankle evertor and inverter concentric muscle strength were evaluated using isokinetic dynamometer at angular velocities of 60/s, 120/s and 180/s, and the results were recorded. According to statistical analysis,significant changes were observed in balance, muscle strength and proprioception before and after treatment in both groups (p<0.05).However, no superiority was found between the two treatment groups (p<0.05).In conclusion, it is suggested that neuromuscular training and vestibulo-ocular training have positive effects on balance, muscle strength and proprioception, and neuromuscular and vestibular training should be included in chronic ankle treatment. Key Words: ankle instability, balance, neuromuscular,vestibulo-ocular,training,strength
The effects of combined neuro-vestibular-ocular exercises and myofascial release on proprioception and performance in football players with chronic ankle instability
The aim of this study is to investigate the effects of myofascial release therapy applied with combined neuro-vestibular-ocular exercises on proprioception and performance in football players with chronic ankle instability. Neuro-vestibular-ocular exercises are an approach that combines neuromuscular training with vestibular-ocular training techniques. As far as we know, there is no study investigating the effectiveness of these treatments in chronic ankle instability and examining the superiority of training programs (myofascial relaxation and neuromuscular-vestibular-ocular exercise). At the same time, there is no study investigating the effectiveness of combined neuromuscular and vestibular-ocular exercises in the football player group. This study was carried out at Asım Kara Sports Facilities and Kartalspor Facilities between September 2022 and April 2023. Gülsuyuspor A team and infrastructure team, Kartalspor A team and infrastructure team players participated in the study. A total of 60 football players between the ages of 18-30 were included in the study on a voluntary basis. has been done. The players were randomly divided into two groups. Demographic information and informed consent form were filled in all subjects who volunteered to participate in the study in accordance with the research criteria. After evaluation, subjects in the NVOE group were transferred to the Neuro-Vestibular-ocular exercise group (n=30). Myofascial release(n=30) was applied to the players in the second group by the physiotherapist. The workouts were done two days a week for eight weeks, and each workout lasted approximately 60 minutes. Participants' CAIT scores were evaluated before and after treatment. By measuring joint position sense with a goniometer, proprioception evaluation and kick speed, 30 m sprint, zig-zag agility test and Landing error score system (LESS) were evaluated under the heading of performance.According to statistical analysis, significant changes were observed in proprioception and performance before and after treatment in both groups. (p<0.05). However, the neuro-vestibular-ocular exercise group was found to be superior between the two treatment groups. (p<0.05). In conclusion, neuro-vestibular-ocular exercises and myofascial release should be included in chronic ankle treatment.
Releationship between core stability and upper-extremity functional performance tests in the tennis players
The sample of the study consists of 40 athletes between 18-50 years old who have been playing tennis actively for at least 1 year at Enka Sports Club in İstanbul and have been training more than 2 hours per week. All participants were evaluated by three upper extremity performance tests (Y balance upper extremity test, seated medicine ball throw test, closed kinetic chain upper extremity stabilization test) and core stabilization measurement and voluntarily participated in the study. The sociodemographic characteristics of the participants were obtained by a questionnaire specially designed for the study. The questionnaire includes not only sociodemographic characteristics, but also questions about the occupation, education level, marital status, chronic diseases, family history, medication use or smoking habits. All data were analyzed by statistical method. The results showed a significant difference between core stabilization and CKCUES and SMBT tests (p <0.05). However, there was no significant relationship between core stabilization and YBT-UQ test for each of the right / left arm, IL / M extension directions. In conclusion, we found in this study that tennis players needed strong core stabilization to improve upper extremity performances. However, further studies are needed regarding the relationship between upper extremity performance components and core stabilization. Key Words: core, core stability, tennis, performance, upper extremity
The impact of FIFA 11+ exercise program on isokinetic muscle strength and balance on adolescent amateur soccer players
This study was carried out for a 9 weeks period in order to apply F 11+ football injury prevention program on an adolescent age group amateur football team and to enquire the impacts of it on muscle strength and balance. The footballers of a team from Turkey's Super Amateur League (N = 24) were included in the research. F 11+ exercise program was conducted for the study group for 9 weeks in addition to the routine training program. Control group continued routine program. Isokinetic and balance (SEBT) evaluations of the footballers were made before and after training. As a result of our study, there were not any differences between the groups in terms of age, body weight, height, body mass index values (p> 0.05). In the isokinetic evaluation, the right H / Q ratio at the 60 ° / sec was significantly higher in the control group than the study group (p <0.05) however, no difference was found between the groups after the training (p>0,05). After the training, at the 240 °/ sec, only the left quadriceps peak torque value of the study group was significantly higher than the other group (p <0.05). In isokinetic evaluations, in the comparison of the within groups in before and after training, there were not any significant differences in the other parameters while a difference was found in the right hamstring peak torque value of the study group at the 60 ° / sec and in the ratio of hamstring peak torque value and body weight (p>0,05). As a result of the SEBT, in the post-training comparisons of the groups, study group was found to be significantly higher (p<0,05) in the right anteromedial aspect whereas there were not any differences between the groups in the other aspects (p<0,05) In SEBT evaluation, in the comparisons of the within groups before and after training, there was a significant difference in almost all aspects in the study group (p <0.05) while there were not any differences in the improvement in the control group (p> 0.05). Consequently, it was understood that F 11+ exercise program was singly not effective in muscle strength development in adolescent amateur footballers but it was effective in SEBT balance assessment in some ways. We are of the opinion that this training program will guide the experts who work with amateur footballers lacking a regular training program.
Effects of isometric exercise on delayed onset muscle soreness
The aim of this study was to investigate the effects of isometric exercise on delayed muscle pain. Forty people participated in the study. Participants were selected from Yeditepe University Physiotherapy and Rehabilitation Department students on a voluntary basis. Participants who were eligible to participate in the study according to inclusion and exclusion criteria were divided into two groups as isometric exercise group and control group by lot. In order to cause delayed onset muscle soreness, an exercise program used in the literature was applied. The group selected for the isometric exercise was taught by the physiotherapist about the isometric exercise program they will perform throughout the process. Muscle soreness, pressure pain threshold, edema, range of motion and muscle strength were evaluated before, immediately after exercise, on the 1st, 3rd, and 5th days. As a result we found that, isometric exercise reduced soreness on day 1 (p=0.000) and day 3 (p=0.000), and improvement in pressure pain threshold was faster in isometric exercise group, pressure pain threshold was higher in the isometric exercise group on day 3 (p=0.050), increase in range of motion was found to be higher in the isometric exercise group from Day 3 to Day 5 (p=0.025).. In the other parameters, there was no difference between the isometric exercise group and the control group.
Sağlıklı kişilerde triseps surae kasına uygulanan kinesio tape ve rijit tape uygulamalarının dikey sıçrama ve dinamik denge üzerine anlık etkilerinin araştırılması
Bu çalışmanın amacı; sağlıklı kişilerde triseps surae kasına uygulanan kinesio tape ve rijit tape uygulamalarının dikey sıçrama ve dinamik denge üzerine anlık etkilerini karşılaştırmaktır. Yeditepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi'nde eğitimine devam eden, iki yüz on beş (N:215; K/E:165/50) öğrenci ile başladığımız çalışmanın I. aşamasında bireylerin fiziksel özellikleri, sosyodemografik ve genel sağlık durumları, sağlık davranışları sorgulandı. Fiziksel aktivite durumlarını sorgulamak için 'Uluslararası Fiziksel Aktivite Anketi (UFAA)'nin kısa formu kullanıldı. Yapılan anket taramaları ve dışlanma kriterlerine göre yüz kırk altı (N:146; K/E:109/37) kişi çalışmadan çıkartıldı. Çalışmanın II. aşamasında, çalışmaya devam etmek istemeyen yirmi altı ve akut sakatlanma yaşayan üç, toplamda 29 birey çalışmadan çıkartıldı. Çalışmanın III. aşamasında; kırk (N:40; K/E:27/13) olgu randomize şekilde 'I. Grup' (n:20; K/E:13/7) ve 'II. Grup'(n:20; K/E:14/6) olarak ayrıldılar. Tüm bireylere alt ekstremiteye yönelik esneklik değerlendirmeleri ve deri altı yağ dokusu kalınlığı ölçümleri yapıldı. I.Gruptaki olgular vertikal sıçrama testi (AP: ortalama anaerobik güç; PP: maksimum anaerobik güç) 3 yönlü olarak Yıldız Dinamik Denge Testi (YDDT) ile 1. gün bantsız (U1), ikinci gün sham tape (U2) ve üçüncü gün triseps surae kasına kas fasilitasyon tekniği ile kinesio tape (U3) uygulandıktan sonra değerlendirildiler. II. Gruptaki olgulara da sırasıyla, üç bantlama yöntemi, 1.gün U1, 2. gün rijit tape (U4) uygulaması, 3. gün de U3 uygulamaları yapıldı. Tüm olgulara U1, U4 ve U3 den sonra AP, PP veYDDT testleri gerçekleştirildi. I. Grupta U2 ve U3 den sonra PP, AP, YDDT skorları arasında istatistiksel olarak farklılık görülmüştür. U2 sonrasında sonuçlar I.Grupta anlamlı derecede artmıştır (p≤0.05). Ayrıca II. Grupta da U3 ve U4 uygulamalarından sonra yapılan karşılaştırmalarda sonuçlar PP, AP, YDDT'de II. Grupta U4 (rijit tape) den sonra anlamlı derecede arttığını göstermiştir (p≤0.05). Dikey sıçrama ve dinamik dengenin anlık olarak arttırılmasında rijit tape uygulamalarının kinesio tape uygulamalarına göre daha etkin olabileceğinin görüldüğü söylenebilir.
Patellar tendinit tanısı ile başvuran kişilerde iki farklı eksentrik kuvvetlendirme protokolünün izokinetik kas kuvvet parametreleri, ağrı, fonksiyonel düzey üzerindeki etkileri
Bu çalışmanın amacı patellar tendinit tanısı ile başvuran kişilerde iki farklı eksentrik kuvvetlendirme protokolünün izokinetik kas kuvvet parametreleri, ağrı, fonksiyonel düzey üzerindeki etkilerinin karşılaştırılmasıdır. Çalışmaya ortalama yaşları 19.2 yıl olan 20 gönüllü sporcu dahil edildi.Olgular 2 gruba ayrıldı. Birinci gruba izokinetik sistem, ikinci gruba ise eğimli eğitim tahtası kullanılarak ilerleyici dirençli eksentrik egzersiz programı haftada 3 seans olmak üzere toplam 12 hafta uygulandı. Sporcular tedavi öncesi ve sonrasında eğimli ve düz zeminde squat sırasında Görsel Analog Skalası (GAS) ile ağrı şiddeti, VISA-P Anketi, tek bacak öne sıçrama ve dikey sıçrama testleri ile fonksiyonel düzey değerlendirmesi ve izokinetik dinamometre kullanılarak 600/s ve 1800/s açısal hızlarda quadriceps ve hamstring konsentrik kas kuvveti değerlendirildi ve sonuçlar kaydedildi. Grupların kendi içinde tedavi öncesi ve sonrası istatistiği "bağımlı gruplar için t testi" ile, tedavi sonrası gruplar arası farklar "bağımsız gruplar için t testi" ile incelendi. Grup içi analizlerde her iki eksentrik eğitim programının ağrının azaltılması ve fonksiyonel seviyenin artırılmasında etkili olduğu görüldü (p<0.05). Buna ek olarak izokinetik eğitim grubunda öne sıçrama testi mesafesinde (p=0.012) ve 1800/s açısal hızda quadriceps konsentrik kuvvetinde (p=0.013) ve eğimli eğitim tahtası grubunda 1800/s açısal hızda hamstring konsentrik kuvvetinde (p=0.016) artış gözlendi.Gruplar arası sonuçlara bakıldığında gruplar arasında fark gözlenmedi. Sonuç olarak; patellar tendinitin tedavisinde hem izokinetik dinamometre ile hem de 250 eğimli eğitim tahtası kullanılarak uygulanan ilerleyici eksentrik egzersiz eğitimlerinin sporcularda ağrının azaltılması ve fonksiyonun iyileştirilmesinde etkili olduğu görüldü. Ancak 12 haftalık eksentrik egzersiz eğitimi ile quadriceps, hamstring kas kuvvet gelişiminde değişimler gösterilemedi. Fonksiyonel,semptomatik sonuçlar dikkate alındığında ucuz ve pratik bir yöntem olarak decline board uygulanan protokolü,rehabilitasyon programları için önermekteyiz. Anahtar Kelimeler: patellar tendinit, eksentrik eğitim, ağrı, kas kuvveti.
Sağlıklı sedanter bireylerde diz ekstansör kaslarının izotonik kuvvetlendirme antremanlarına eklenen izometrik kasılma sürelerinin izokinetik parametreler üzerine etkisi
Bu Çalışma; Sağlıklı Sedanter Bireylerde Diz Ekstansör kaslarının izotonik kuvvetlendirme antrenmanlarına eklenen izometrik kasılma periyotlarının izokinetik parametreler üzerine etkisini belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Çalışmaya Sportomed, Sporcu Sağlığı ve Ortopedik Rehabilitasyon Kliniğine başvuran 18-40 yaşları arasında, daha önceden diz ile ilgili bir sakatlığı bulunmayan , operasyon geçirmemiş ve herhangi bir nörolojik ve kardiyak problemi olmayan 43 gönüllü dahil edilmiştir. Gönüllüler randomize olarak iki gruba ayrılmıştır. 1. Gruba yaş ortalaması 29,9±5,2 yıl olan 21 kişi, 2. Gruba yaş ortalaması 27,5±4,31 yıl olan 22 kişi alınmıştır. 1. Gruba Quadriceps Femoris (QF) kasının 1 Maksimum Tekrar (1MT) kuvvetinin %60 ı oranında "Leg Extension" 2 set halinde, 10 tekrarlı, izotonik kasılma yaptırılmıştır. Ancak izotonik kasılmanın sonunda (0 derecede), kişilerden kaldırdıkları ağırlığı 5 sn boyunca tutmaları (izometrik kasılma) istenmiştir. 2. Gruba QF kasının 1 maksimum kuvvetinin %60 ı oranında Leg Extension 2 set halinde, 10 tekrarlı, izotonik kasılma yaptırılmıştır. Her iki grupta da her set arasında 60 sn dinlenme süresi verilmiştir. Her iki grup da 8 hafta boyunca haftada 3 gün egzersiz programına alınmıştır. Çalışma öncesi ve sonrası uyluk çevre ölçümü, 1 MT kuvveti ölçümü ve izokinetik kas kuvvet testi ölçümü tekrarlanmıştır. QF izokinetik kas kuvvet testi CSMİ Humac Norm 2004 izokinetik dinamometresi ile 600 /s beş tekrar maksimum güçte ve 180o /s on beş tekrar maksimum güçte yaptırılmıştır. İzokinetik test sonucunda QF peak tork, newton metre (PT) (Nm) değerleri ölçülmüştür. Bu çalışma sonucunda, her iki grup karşılaştırıldığında grupların çalışma öncesi ve çalışma sonrası sağ ve sol bacak İzokinetik QF kuvvet testi 60o/s ve 180o/s ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık gözlenmemiştir (p>0.05). Fakat grup 1 ve grup 2 ayrı ayrı değerlendirildiğinde çalışma sonrası hem sağ hem sol QF kasının; izokinetik kuvvet testi 60o/s, 180o/s ortalamaları, 1 MT kuvveti testi ortalamaları ve uyluk çevre ölçümü ortalamaları çalışma öncesinden istatistiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulunmuştur(p<0.05). Sonuç olarak, çalışmamız sağlıklı sedanter bireylerde her iki kuvvetlendirme yönteminin QF kasının izokinetik kuvvetini, 1 MT izotonik kuvvetini ve kas kitlesini arttırdığı fakat birbirine anlamlı derecede üstünlük sağlamadığını göstermiştir.
Genç yüzücülerin sualtı dolfin vuruşundaki (SDV) performansları üzerine ayak bileği kuvvetlendirme egzersizlerinin etkisi
Çalışmamızda, genç yüzücülerde (N=33; 121,88±25,16 ay ) elastik bant ile yapılan ayak bileği kuvvetlendirme egzersizlerinin Sualtı Dolfin Vuruş (SDV) performansı üzerindeki etkisinin araştırılması amaçlanmıştır. Yüzücüler randomize olarak çalışma (N=17; 121,69±25,51 ay) ve kontrol (N=16; 121,93±24,56ay) grubu olmak üzere ikiye ayrılmıştır. Değerlendirmeler sadece çalışma grubuna verilen 8 haftalık egzersiz programının öncesi ve sonrasında her iki gruba ayrı ayrı uygulanmıştır. Ayak bileği izometrik kas kuvveti (J-Tech Commander el dinamometresi), kor stabilizasyon testleri (Yüzüstü köprü, sağ ve sol lateral köprü, gövde fleksörleri, gövde ekstansörleri enduransı), fonksiyonel testler (vertikal sıçrama, topuk yükseltme testi), ayak taban alanı ölçümü ( Samsung Note 10.1 2014 edition, Adobe Photoshop CS6) yapıldı. İstatistiksel değerlendirmeler; çalışma ve kontrol grupları, cinsiyete göre kız/erkek yüzücüler olarak ayrıldıktan sonra yapılmıştır. Grup içi istatistiklere göre eğitim sonrasında kız yüzücülerin çalışma grubunda ayak bileği pronatör ve ayak bileği toplam kas kuvvetlerinde artış görülmüştür (p<0.05). Kız yüzücülerde grup içi istatistiklere göre 5 metre, 10 metre ve 5–10 metre arası SDV yüzme sürelerinde çalışma grubunda azalma görülmüştür (p<0.05). Erkek yüzücülerin grup içi analizinde ise eğitim öncesi ve sonrasında bir fark bulunmamıştır. Çalışmaya katılan tüm yüzücülerin egzersiz eğitimi sonrasında SDV 5 metre yüzme süresi ile plantarfleksörler, pronatörler ve toplam ayak bileği kuvveti arasında negatif doğrusal bir korelasyon görüldü. Basit doğrusal regresyon analizinde ise; ayak bileği kuvvetindeki artışın, SDV 5 metre yüzme süresindeki olumlu değişimi %39,2 oranında açıklayabildiği bulunmuştur. Genç yüzücülerde ayak bileği çevresi kaslara yönelik elastik bant ile yapılan kuvvetlendirme egzersizinin antrenman programına dâhil edilmesi yüzme performansının arttırılması açısından etkili bir yaklaşım olarak kullanılabilir.
Hamstring tendon grefti kullanılarak ön çapraz bağ rekonstrüksiyonu yapılmış olan hastalarda transtibial ve transportal cerrahi tekniklerinin post-operatif uzun dönemde ağrı, propriosepsiyon, fonksiyon ve denge üzerine olan etkilerinin karşılaştırılması
Bu çalışma; ÖÇB rekonstrüksiyonu sırasında, hamstring tendon greftinin yerleştirilme açısı farklı olan, Transportal (TP) ve Transtibial (TT) cerrahi tekniklerinin, operasyon sonrası uzun dönemde, ağrı, kas gücü, fonksiyon, denge ve propriosepsiyon açısından etkilerinin sonuçlarını karşılaştırma amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya; izole ÖÇB yaralanması sonrasında, TP veya TT cerrahi teknik kullanılarak rekonstrüksiyon yapılmış ve operasyon sonrası en az 6 ay geçmiş olan 18-45 yaş aralığında toplam 40 olgu katılmıştır.TP cerrahi teknik grubu yaş (35.75±5.95) yıl, operasyon sonrası (38.85±19.23) ay geçmiş, TT cerrahi teknik grubu yaş (30.85±8.37) yıl, operasyon sonrası (34.00±15.17) ay geçmiş olan katılımcıların; diz ekleminin fleksör-ekstansör izometrik kas gücü (JTech Myometre), çevre ölçümü (Mezura), instabilite (Manuel Laksite Testleri ) ve propriosepsiyon (Dijital gonyometre), ağrı (Visuel Analog Skala), dinamik denge (Prokin PK 200), statik denge (Flamingo testi), aktivite seviyesi (Tegner Aktivite Skoru), fonksiyonel (Lyshom ve Cincinati formu), performans (Dikey ve Yatay sıçrama testleri), postür (New York Postür Analizi) değerlendirmeleri yapılmıştır. İstatistiksel analizler için SPSS 22,00 programı kullanılmıştır. Sadece cerrahi taraf fleksör-ekstansör izometrik kas gücü TT cerrahi teknik grubunda daha yüksek (p<0.05) bulunmuştur. Aynı zamanda, TT grup fleksör kas gücünün statik denge ile pozitif bir ilişkisi olduğu saptanmıştır. Ancak diğer parametreler açısından iki grup arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Bu nedenle, diz eklemi fleksör-ekstansör izometrik kas gücünün TT grup lehine daha yüksek olması dışında, iki cerrahi tekniğin uzun dönem sonuçları arasında bir fark bulunmamıştır sonucuna varabiliriz.
Fonksiyonel ayak bileği instabilitesi olan adölesan voleybolcularda farklı bantlama uygulamalarının fonksiyonel performansa etkisi
Bu çalışmanın amacı fonksiyonel ayak bileği instabilitesi olan adölesan voleybolcularda farklı bantlama ( kinezyolojik bant ve dinamik bant ) uygulamalarının fonksiyonel performanslarına etkisini incelemektir. Sporculara Cumberland Ankle Instability Tool anketi uygulanmış, 27 ve altında puan alanlar çalışmaya çağrılmıştır. Yaş ortalaması 13,49±2,1 olan 29 sporcu dahil olmuştur. Tüm sporculara uygulamalar yapılmadan önce fonksiyonel performans testleri ( Single Leg Hop Test, Triple Hop Test, Crossover Hop Test, 6 m. Hop Time Test) uygulanmış ve sonuçlara göre kontrol grubu ve bantlama grupları oluşturulmuştur. Dinamik bant ve kinezyolojik bant gruplarına bantlama uygulandıktan hemen sonra fonksiyonel performans testleri tüm gruplarda tekrarlanmıştır. Dinamik bantlama ve kinezyolojik bantlama grupları ile kontrol grubu arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunamadı (p>0,05). Bantlama öncesi ve bantlama sonrası değerler karşılaştırıldığında istatiksel olarak anlamlı fark bulunamadı (p>0,05). Sonuç olarak, uygulanan bantlamaların fonksiyonel ayak bileği instabilitesi olan voleybolcuların fonksiyonel performansına etkisi olmadığı söylenebilir. Bantlamanın yaralanma geçirmiş sporcularda fonksiyonel performansa etkisini inceleyen daha fazla çalışma yapılmasını önerebiliriz.
Yaşlı erkek bireylerde yoganın ve nintendo wii fit oyunlarının denge ve yaşam kalitesi üzerine etkileri
Bu çalışmanın amacı, 10 haftalık yoga ve Nintendo Wii Fit eğitiminin yaşlı erkeklerde denge ve yaşam kalitesi üzerine etkilerini incelemek ve karşılaştırmaktır. Yaş aralığı 60 ve 86 olan 45 erkek birey yoga grubu (n:15, 69,00 ± 5,64 yaş), Wii grubu (n:15, 74,40 ± 7,22 yaş) ve kontrol grubu (n:15, 72,13 ± 7,97 yaş) olmak üzere gruplara ayrılmışlardır. Kontrol grubu normal aktivitelerine devam ederken, deneysel gruplara 10 hafta boyunca haftada 2 kez yoga ve Wii eğitimi verilmiştir. Bütün bireylere dengeyi ve fonksiyonelliği değerlendirmek için Zamanlı Kalk ve Yürü Testi (ZKYT), Tek Ayak Üzerinde Durma Testi ve Düşme Etkinlik Ölçeği (DEÖ), yaşam kalitesini değerlendirmek için Kısa Form 36 (SF-36), postürü değerlendirmek için New York Postür Değerlendirme Testi (NYPD) kullanılmıştır. Buna ek olarak, gövde ve alt ekstremite kas kuvveti, kas kısalık ve eklem hareket açıklığı değerlendirmeleri yapılmıştır. Bütün ölçümler eğitimlerden önce ve sonra yapılmıştır. Tek ayak üzerinde durma testi skorlarında, gruplar arasında hiçbir fark bulunmamıştır (p>0,05). Yoga grubunda kontrol grubuna göre SF-36 genel sağlık ve emosyonel rol güçlüğü alt parametrelerinde gelişme olduğu görülmüştür (p<0,05). Wii grubu kontrol grubuyla karşılaştırıldığında SF-36 sosyal işlevsellik ve genel sağlık alt parametrelerinde gelişme olduğu kaydedilmiştir (p<0,05). Yoga ve Wii grubu DEÖ ve ZKYT skorlarının kontrol grubundan anlamlı olarak daha düşük olduğu görülmüştür (p<0,05). Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, yoga ve Wii grubunda diz ekstansörleri kas kuvvetinde anlamlı artış olmuştur (p<0,05). Yoga grubunda kontrol grubuna göre NYPD baş ve üst ekstremite skorlarında anlamlı gelişmeler görülmüştür (p<0,05). SF-36 ve DEÖ anketleri 36 hafta sonrasında tekrar edilmiştir. 36 hafta sonrası analizler sonucunda, DEÖ skorları yoga ve Wii grubunda anlamlı olarak düşükken, genel sağlık ve sosyal işlevsellik skorları Wii grubunda daha yüksek bulunmuştur (p<0,05). Yoga ve Wii egzersiz grubunda kontrol grubuna göre yaşam kalitesi ve fonksiyonel dengede anlamlı gelişmeler gözlenmiştir. Yoga ve Wii eğitimi, sedanter yaşlı erkek bireylerde yaşam kalitesi ve denge geliştirmek için kullanılabilir güvenli, ekonomik ve etkili yöntemlerdir. Anahtar Kelimeler: Yoga, Sanal Gerçeklik, Yaşam Kalitesi, Denge, Yaşlı
15-18 yaş arası basketbolcularda farklı egzersiz şekillerinin aerobik ve anaerobik kapasiteye etkisi
Bu çalışmanın amacı; yaşları 15-18 arasında değişen amatör ligde oynayan basketbolcuların denge, postür ve core stabilizasyon egzersizlerinin aerobik ve anaerobik kapasiteye olan etkisini araştırmaktır. Çalışmaya Pınar Karşıyaka Basketbol oynayan yirmi sekiz (n:28) erkek oyuncu dahil edilmiştir. Çalışmamız İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi, Spor Hekimliği Anabilim Dalı uygulama laboratuvarı ve Karşıyaka Basketbol Spor Kulübü Kağıthane şubesinde yapıldı. Çalışmada sporcular Random Allocation Software 2.0 ile randomize olarak 2 gruba ayrıldı. Denge ve postür egzersizleri yaptırılan grup Grup 1; denge, postür ve core stabilizasyon egzersizleri yaptırılan grup ise Grup 2 şeklinde adlandırıldı. 8 hafta boyunca haftada 3 gün fizyoterapist tarafından egzersizler yaptırıldı. Çalışmaya başlamadan önce sosyo-demografik bilgi formu sporcular tarafından doldurulup; Wingate Anaerobik Test, Plank Test, Kör Leylek Duruşu Testi, New York Postür Analizi Değerlendirme Anketi, skinfold ölçümü, Montreal Bilişsel Değerlendirme Ölçeği ve Shuttle Run Saha Testi yapıldı. Aynı testler 8 haftanın sonunda tekrar uygulandı. Sporculara Montreal Bilişsel Değerlendirme Ölçeği (MoCA) sadece çalışmaya başlamadan önce uygulandı. Çalışmanın sonucunda denge testi sağ-sol ayak, plank test(sn), postür analizi skoru ve VO2maks (ml/kg/dk) her iki grupta da çalışma öncesi ve sonrası anlamlı bir değişim göstermiştir (p≤0,05). WAnT değerleri Grup 1 anlamlı bir değişme gösterirken, Grup 2 de anlamlı bir değişme göstermemiştir (p≤0,05). Gruplar arası WAnT, VO₂maks, Plank test, New York Postür skoru, Kör Leylek Denge Testi ve skinfold ölçümlerinde anlamlı bir fark görülmemiştir (p≤0,05). Her iki grubun MoCA puan ortalamaları normal kognitif durum için yeterli olan puanın altında tespit edilmiştir (Grup 1 X:19.79 Grup 2 X:19 ). Sonuç olarak denge ve postür egzersizlerinin aerobik ve anaerobik kapasiteyi yükselttiğini ek olarak uygulanan core stabilizasyon egzersizlerinin bu bağlamda kayda değer bir etkisinin olmadığı söylenebilir. Anahtar Kelimeler: postür egzersizleri, denge egzersizleri, core stabilizasyon, wingate, shuttle run
Kronik ayak bileği instabilitesi olan sporcularda unilateral denge eğitiminin bilateral denge ve patlayıcı güç üzerine etkisi
The aim of the study is to investigate the effects of a 4-week, unilateral balance exercise training program on bilateral balance and explosive power in athletes with chronic ankle instability (CAI). The study included 28 volunteer athletes with a history of CAI (15F, 13M; 20.96±1.50 years) who registered as a team player at Yeditepe University Culture and Sports Directorate December 2018 - May 2019. The severity of functional ankle instability of all the athletes was assessed by the Cumberland Ankle Instability Tool (CAIT). Functional limitations of the athletes with CAI were evaluated by Foot and Ankle Ability Measure Activity of Daily Living Subscale (FAAM-ADL) and Sports Subscale (FAAM-S). Balance Error Scoring System (BESS) was used to determine the static balance performance of athletes. Dynamic balance was evaluated by the Y Balance Test (YBT). Sport performance including vertical jumping and hopping was assessed with Single-Legged Countermovement Jump (CMJ) Test, Figure-of-Eight Hop Test, and Side Hop Test. The athletes were randomly divided into Rehabilitation for the Stable Ankle Group (SG) (n=9), Rehabilitation for the Unstable Ankle Group (UG) (n=9) and Control Group (CG) (n=10) Athletes in SG and UG were included balance exercise training program. The balance exercise training program was administered for only the stable ankle of athletes in SG and only the unstable ankle of athletes in UG, twice a week and for a 4-week duration. According to the main results of this study comparing three groups, SG and UG showed greater improvement in FAAM-ADL, FAAM-S, BESS, YBT, CMJ, Figure-8 Test and Side Hop Test values (p<0.01 for both SG and UG). Consistent with the hypothesis, our findings suggest that the balance exercise training only applied to the stable ankle may provide improvements in terms of functionality, static and dynamic balance and explosive power on the unstable ankle of athletes with CAI. Key Words: ankle, joint instability, athlete, cross-education, balance, rehabilitation
Futbolcularda sakroiliak eklem provokasyon test sonuçları ve denge, sıçrama performans değerlendirmeleri arasındaki ilişki
Bu çalışmanın amacı futbolcularda ağrı provokasyon ve hareket palpasyon testleri ile sakroiliak eklemin değerlendirilmesi ve dinamik denge, zıplama parametrelerini karşılaştırmaktır. Çalışmaya İnegölspor Kulübü'nden 80 sporcu (20.04±2.77) dahil edilmiştir. Bu çalışma Haziran 2018-Mayıs 2019 tarihleri arasında yürütülmüştür. Katılımcıların sosyodemografik özellikleri yapılandırılmış bir anket kullanılarak sorgulanmıştır. Gillet Testi, Ayakta Öne Eğilme Testi, Oturarak Öne Eğilme Testi, Prone Knee Flexion Testi, Supine Long Sitting Testi, Patrick-Faber Testi, Thigh Thrust Testi, Kompresyon Testi, Distraksiyon Testi, Gaenslen's Testi uygulanarak Sakroiliak Eklem Disfonsiyonu (SIED) değerlendirilmiştir. Testlere verilen cevaplara göre katılımcılar iki gruba ayrılmıştır. Katılımcıların dinamik dengesinin değerlendirilmesinde Star Excursion Balance Test, sıçrama performansının değerlendirilmesi için de Dikey Sıçrama Testi kullanılmıştır. Çalışmamızda SIE provokasyon test sonuçları pozitif olan grubun katılımcılarının sıçrama parametreleri, medial ve posterio-medial yöndeki denge parametreleri SIE provokasyon test sonuçları negatif olan grubun katılımcılarına göre daha düşük olduğu bulundu (Tablo 4.4, Tablo 4.5, Tablo 4.8, Tablo 4.9) ( p<0.05). Hipotez ile uyumlu olarak, SIE provokasyon test sonuçları pozitif olan grubun dinamik denge ve sıçrama parametrelerinin SIE provokasyon test sonuçları negatif olan gruba göre daha düşük olduğunu tespit ettik.
The effect of six-weekly plyometric exercises on jumping, sprinting, throwing and dynamic balance capacities on women volleyball players
The aim of this study was to investigate the effect of six-week plyometri exercises on running, jumping, throwing and dynamic balance capacities in female volleyball players. Thirty female volleyball players were included in the study. The subjects were divided into two groups as the study group (n=15) with a mean age of 16.53±1.45 years and the control group (n=15) with a mean age of 16.33±1.49 years. The athletes in the first group were taken to the Plyometric exercise training program (2 days/week) in addition to the classical training programs. The second group participated the classical training program for six weeks. Both groups were evaluated with the same methods before and after a six-week pliometric exercise training program. The subjects were assesed by physical measurement, vertical jump test, 20 m sprinting test, Y balance test and ball throw test. There was a statistically significant difference in right anterior and posteromedial and left anterior, posteromedial and posterolateral values of Y balance test , vertical balance and ball throwing values before and after training in the study group in which pliometric exercise program was given (p <0.05). There was no significant difference at 20 m sprinting and right posterolateral value of Y balance test (p> 0.05). According to the evaluation results between groups; While vertical jump and ball throwing difference values increased (p <0,05), no significant difference was found in the Y balance test left anterior, posteromedial and posterolateral differences and 20 m sprinting test (p> 0.05). As a result, it is considered that plyometric training program could be especially useful to include professional athletes's in training programs since plyometric exercise training combine with training program leads the significant improvements in vertical jump, the ball throwing and balance parameters. Key Words: Plyometric exercise, Volleyball, Women Player
Effect of anaerobic power and capacity on vertical jumping performance in female volleyball athletes
The aim of this study is to investigate the effect of anaerobic power and capacity on vertical jump performance in female volleyball athletes. Thirty-five (28.08±4.62years) female volleyball athletes who actively play in volleyball teams at elite level, participated in the study voluntarily. The age, height, weight of the volleyball players who participated in the study were taken. Body mass indexes of volleyball players were calculated with kg / m2 formula. Anaerobic power and capacity of volleyball players were measured by Wingate Anaerobic Performance Test (WAnPT), while vertical jump performance was measured by Optojump Photoelectric Cell System. Vertical jump performance was evaluated in two different jump positions as squat jump and countermovement jump. As a result of the correlation analysis of the data obtained with the tests, no relationship was found between anaerobic power and anaerobic capacity with squat jump. The result is meaningless statistically (p> 0.05). Moreover, no relationship was found between anaerobic power and anaerobic capacity with countermovement jump. Statistically the result is meaningless (p> 0.05). However, a relationship between relative anaerobic power and relative anaerobic capacity with squat jump; the result is statistically weak(p<0.05). In adddition, there was a relationship between relative anaerobic power and relative anaerobic capacity with countermovement jump, but statistically the result was weak(p<0.05). Also, there is a negative correlation between body mass index and squat jump(r= -0.454) and also there is a negative correlation between body mass index and countermovement jump(r= -0.590). These relationships and coefficients are moderate significant statistically.