Ağız içi yara iyileşmesi üzerine berberin kullanımının etkisinin deneysel olarak incelenmesi

Amaç: Çalışmamızın amacı, berberin kullanımının ratlarda ağız mukozasındaki yara iyileşmesi üzerine etkilerinin histopatolojik ve biyokimyasal olarak araştırılmasıdır. Materyal ve Metot: Çalışmamız 4-6 aylık, ağırlıkları 350-400 gram arasında değişen, 42 adet erkek erişkin Wistar Albino rat üzerinde yürütüldü. Çalışma kapsamındaki ratlar, kontrol ve deney grupları olmak üzere rastgele iki ana gruba ayrıldı. Bu gruplar da kendi içerisinde 3. 7. ve 14. günlerde sakrifiye edilmek üzere 3 alt gruba bölündü. Deney ve kontrol grubundaki ratların üst çene palatinal bölgesinde ruga katlantılarının gerisinde çapı 5 mm olacak şekilde trepan frezle tam kalınlık eksizyonel yara defekti oluşturuldu. Deney grubundaki ratlara oral gavaj yöntemiyle 100 mg /kg/gün oranında berberin uygulandı. Kontrol grubundaki ratlara ise plasebo steril salin solüsyonu uygulandı. İntrakardiyak kanları alınan ratların serum örneklerinde IL-1, IL-2, IL-6, IL-10, TNF-α ve NF-κB seviyesi ELISA yöntemiyle ölçüldü. Çevre dokulardan diseke edilen yara bölgeleri histopatolojik olarak ülserasyon, polimorfonükleer lökosit, mononükleer hücreler, nekroz, vaskülarizasyon, fibroblast sayısı ve ödem açısından incelendi. Bulgular: Yapılan istatistiksel analiz sonucunda serum IL-1, IL-2, IL-6, IL-10, TNF-α ve NF-κB seviyelerinde gruplar arasında anlamlı bir fark bulunmadı. Histopatolojik olarak incelenen polimorfonükleer lökosit, nekroz, vaskülarizasyon ve fibroblast seviyelerinde çalışma günlerinin tümünde gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı. Ülserasyon 3. ile 7. günlerde deney grubunda kontrol grubundan anlamlı seviyede düşük bulundu. Mononükleer hücre 3. günde, ödem ise 7. günde deney grubunda kontrol grubundan anlamlı seviyede düşük bulundu. Sonuç: Çalışmamız, berberinin ağız mukozasındaki yara iyileşmesi üzerinde olumlu etkilere sahip olduğunu göstermektedir. Berberinin Ağız, Diş ve Çene Cerrahisi pratiğinde klinik kullanıma kazandırılması için daha çok deneysel ve klinik çalışmaya ihtiyaç duyulmaktadır.