Antrenör sporcu ilişkisinin sporcuların spora bağlılık düzeylerine olan etkisinin incelenmesi

Bu çalışmanın amacı, antrenör sporcu ilişkisinin sporcuların spora bağlılık düzeylerine olan etkisini incelenmektir. Araştırmada, nicel araştırma modellerinden biri olan tarama (survey) modeli kullanılmıştır. Çalışmaya aktif olarak spor yapan 256 erkek ve 186 kadın olmak üzere toplamda 442 sporcu katılmıştır. Veri toplamak amacıyla araştırmacı ve uzman görüşü ile oluşturulan kişisel bilgi formu, Spora Bağlılık Ölçeği (Sırgancı, vd.,2019) ve Antrenör-Sporcu İlişkisi Envanteri (Altıntaş vd.,2012) kullanılmıştır. Sporcuların antrenörleriyle ilişkilerini değerlendirmek ve spora bağlılık düzeylerini incelemek amacıyla toplanan verilerin analizine geçilmeden önce normallik dağılımları ve betimsel istatistikleri incelenmiş. Değişkenlerin normalliği çarpıklık ve basıklık değerlerine göre değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular kapsamında değişkenler arasındaki ilişkileri ve grup düzeyinde ortaya çıkan farkları belirlemek amacıyla parametrik test yöntemleri kullanılmıştır. Verilerin normal dağılım gösterdiği varsayımı doğrultusunda grup karşılaştırmaları için bağımsız örneklemler t-testi ile tek yönlü varyans analizi (ANOVA), değişkenler arasındaki ilişkilerin incelenmesi için ise Pearson korelasyon katsayısı analizi tercih edilmiştir. Antrenör sporcu ilişkisinin spora bağlılığa etkisinin tespitinin yapılabilmesi için de çoklu doğrusal regresyon kullanılmıştır. Analizlerde anlamlılık düzeyi .05 olarak esas alınmış ve etki büyüklükleri de değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgulara göre; tüm değişkenler arasında istatistiksel olarak anlamlı ve pozitif yönlü ilişkiler saptanmıştır (p < .01). Antrenör-sporcu ilişkisi ne kadar güçlü ve olumlu ise sporcuların spora yönelik motivasyonel bağlılıklarının da o derece yüksek olabileceğini göstermektedir.