Guerilla art as a commoning practice: A socio-spatial tale of the bina, Ankara

Hükümetlerin neoliberal politikaları, gitgide artan bir trend olan kamu üzerinde güç temelli devlet hakimiyeti ve tepeden inme karar mekanizmaları sebebiyle 21. yüzyıl daha şimdiden pek çok ayaklanmaya şahitlik etmiştir. Hükümetlerin şirketlerle olan işbirliği ortak kaynakların ve kamusal alanın özelleştirilmesine yol açmıştır. Özelleştirmenin sürekli genişleyen alanı ve kapitalist bireycilik fikri kamusal alanın ve içerisindeki kamusal hayatın ölümüyle sonuçlanmıştır. Müşterekleşme 1990'lardan beri mevcut kapitalist mülkiyet ilişkilerine bir alternatif olarak tartışılmaktadır. İhtiyaç içerisindeki belirli bir grubun faydası gözetilerek, bir kaynağın veya mekanın kullanılmasına ilişkin, kolektif, otonom bir eylem biçimi olarak müşterekleşme pratikleri, neden tabandan gelen yaklaşımların insanlar için uygulanabilir ve tercih edilebilir olduğunu göstermektedir. Bu çalışma müşterekleşme pratiklerini belirli bir çerçeveden, gerilla sanat çerçevesinden incelemektedir. Gerilla sanatın sanat üzerindeki capitalist tahakkümü reddetmek, izleyiciyle aracısız iletişim kurmak ve "yasal" ve "izinli" olmaya karşı olmak gibi pek çok motivasyonu vardır. Müşterekleşme ve gerilla sanat pratikleri arasındaki benzerlikler bu motivasyonel çerçevede incelenmektedir ve gerilla sanatçının müşterekleşmesi sunulmaktadır. Daha somut bir analiz için Tunalı, Ankara merkezinde bulunan ve kent belleğinde önemli bir yere sahip olan atıl bir yapı seçilmiştir. Yapıdaki gerilla sanat yerleştirmeleri ve organizasyonlar müşterekleşme pratikleri çerçevesinde incelenmiştir. Çalışma içerisinde özellikle bu tip atıl alanlarda müşterekleşme pratiklerinin potansiyelleri de ayrıca irdelenmiştir.