Çağdaş mesnevînin peşinde

Bu tezde, Nâzım Hikmet'in (1902-1963) Ferhad ile Şirin (1948), Sezai Karakoç'unise (1933- ) Leylâ ile Mecnun (1980) metinleri odağında, söz konusu şair/yazarlarıngeleneksel edebiyata dahil olan bu aşk anlatılarına yönelişleri sorunsallaştırılmış ve buyönelişin niteliği ve nedeni incelenmiştir.Bugüne kadar genellikle, Nâzım Hikmet ve Sezai Karakoç'un geleneksel edebiyatlakurduğu ilişki ?gelenekten yararlanma? gibi genel ve soyut tek bir ifadeyle anlamlandırılmayaçalışılmıştır. Halbuki, tezde geleneğe bakışın çoğul bir niteliğe sahip olduğu gösterilmeyeçalışılmıştır. Bu çoğul nitelik, Nâzım Hikmet'in geleneksel söylemin içerisinden, bu söylemidönüştürerek bir karşı söylem üretmesi, buna karşılık Sezai Karakoç'un geleneksel biredebiyat ürününü hatırlayarak ?yaşanılan an?ın olumsuz içeriğine direnmeye çalışması, sonkertede ise dönüştürdüğü içerikle bir uygarlık dirilişi tasarlaması ile görünürlük kazanır.Örneğin Nâzım Hikmet'in inceleme konusu metninde Ferhad, geleneksel mesnevûlerden farklıolarak, somut sevgiliye duyulan mecazû aşktan Tanrı sevgisine değil, yine her şeyi kuşatanmetafizik niteliğe sahip toplum aşkına ulaşır. Sezai Karakoç ise metnine yaşadığı zamanınbilincini yansıtır ve Leylâ ile Mecnun anlatısına var olduğundan daha çok slamû öğe katar. Buşekilde geleneksel aşk anlatıları, farklı ideolojilere sahip yazarların kendi ideolojileridoğrultusunda yeniden yapılandırmaya çalıştıkları bir mücadele alanına dönüşür.Tezde gösterilmeye çalışılan bir başka nokta ise, çok farklı niteliklere sahip olduklarıdüşünülen her iki şair/yazarın, söz konusu iki metin bağlamında, birçok ortak özelliklerininvar olduğudur. Bu benzer özellikler şöyle somutlanabilir: Nâzım Hikmet ve Sezai Karakoç'unher ne kadar son kertede söyledikleri farklı olsa da, onlar bu söyleyeceklerini anlatmak içinbenzer yöntemler ortaya koymuşlardır.anahtar sözcükler: Nâzım Hikmet, Sezai Karakoç, Ferhad ile Şirin, Leylâ ile Mecnun,kaynak metin