Determinants of opposition coordination in non-democratic regimes

Bu tez, otoriter rejimlerin varlığına tehdit oluşturan iki itici güç arasındaki ilişkiyi incelemektedir. Seçimsel otoriter rejimlerde tabandan oluşan bir tehdit (protestolar) üç teorik çerçeveye dayanarak yatay bir tehditin (seçim öncesi muhalefet koordinasyonu) oluşma ihtimalini arttırmaktadır. Seçim öncesinde muhalefet koordinasyonunun oluşmasına sebep olan başlıca teorik mekanizmalar, (i.) hükümete karşı beliren memnuniyetsizlikleri, muhalefet parti üyelerini otoriter siyasetle ugraşmaya teşvik ederek dönüştürmek, (ii.) hükümet partisini devirmek adına yeni stratejiler duymaya açık olmak ve bu memnuniyetsizlikleri daha da seslendirip duyulur hale getirmek ve (iii.) popüler protestolarda merkezi bir aktörün varlığına olan ihtiyacı vurgulamaktır. 42 ülkede yer almıs 97 seçim üzerine yapılan ampirik analizler, protestonun hegemonik otoriter rejimlerde muhalefet partilerinin seçim öncesinde koordine olma ihtimalini arttırdığını gösterirken bu ihtimalin rekabetçi otoriter rejimlerde artmadığını göstermektedir. Ayrıca bu istatistiki bulgu şiddet içeren ve şiddet içermeyen protestolar için de geçerli olup, barışçıl protestolarda bu etkinin daha anlamlı olduğu görülmektedir. Son olarak demokratikleşme sürecinin iki itici gücü arasındaki teorik ilişkinin araştırılması, ileriki demokratikleşme çalışmalarına hem analitik hem de ampirik bir zemin sağlamaktadır.