Kullanımdaki ürün sayısı bilgisinin yeniden üretim kararı optimalliği üzerindeki etkisi

Yeniden üretim işlemi, kapalı döngü tedarik zinciri sistemlerinin sürdürülebilirliği için giderek daha kritik hale gelmektedir. Ürünlerin artık sadece sahiplikle değil, aynı zamanda kiralama yoluyla da kullanılması, ürünlerin yeniden dönüştürülmesinin yaygınlaşmasına yol açmıştır. Ancak bu gelişme, şirketlerin yeniden üretim süreçlerini optimize etme konusunda önemli zorlukları beraberinde getirmiştir. Özellikle kullanılmış ürünlerin adedi ve dönüş hızı gibi konular, firmaların karşılaştığı temel zorluklardandır. Bu çalışmada, yeniden üretime konu sistemlerin karar optimizasyonunda, literatürde çok az incelenmiş olan kullanımdaki ürün sayısının önemli bir parametre olduğunu göstermeyi amaçlıyoruz. İlk olarak, literatürde yer alan ve kullanımdaki ürün sayısını dikkate almayan bir karar politikası ile değer iterasyon algoritması ile çalıştırdığımız, kullanımdaki ürün sayısını dikkate alan Markov Karar Süreci modelimizi karşılaştırdık. Bunu takip eden çalışmamızda ise kullanımdaki ürünün kesin olarak envantere döndüğü bir sistemi inceledik. İlk çalışmada, oluşturduğumuz modelin optimal sonuçları verdiği görülürken literatürden alınan karar politikasının suboptimal sonuçlar verdiği tespit edildi. Ayrıca, kullanımdaki ürün sayısını dikkate almayan bir karar politikası ile çalışan sistemde, ortalama kullanımdaki ürün sayısı arttıkça maliyetin de arttığını, ancak ilgili politikanın ürün sayısını göz ardı etmesi nedeniyle bu bilgiye erişemediğini gözlemledik. İkinci çalışmamızda ise sistemin belirli bir ürün seviyesine eriştikten sonra üretim yapmayı durdurduğunu, üretim maliyetini bir geçici maliyet haline getirdiğini gözlemledik. Sonuç olarak, bu çalışmalar sonucunda kullanımdaki ürün sayısının karar politikası oluşturulması esnasında dikkate alınması gereken bir parametre olduğunu ortaya koyabiliyoruz.