Erken çocukluk döneminde baba-çocuk ilişkileri ve sosyal becerilerde psikolojik sağlamlığın aracı rolü

Erken çocukluk, bireylerin sosyal, duygusal ve zihinsel temellerinin atıldığı aynı zamanda en hızlı büyümenin gerçekleştiği kritik bir dönemdir. Bu dönemde kazanılan sosyal beceriler çocukların sağlıklı özsaygı geliştirmelerine ve yaşamları boyunca etkili ilişkiler kurmasına katkıda bulunurken özellikle bu dönemde babanın çocuğuyla kurduğu pozitif ilişkiler çocuğun sosyal duygusal gelişimi ve psikolojik sağlığı açısından kritik bir rol oynamaktadır. Bu bağlamda bu araştırmada erken çocukluk döneminde baba-çocuk ilişkileri ile sosyal becerilerin ilişkisi ve bu ilişkide psikolojik sağlamlığın aracı rolünü incelemek amaçlanmıştır. Literatürde baba-çocuk ilişkisi, sosyal beceri ve psikolojik sağlamlık değişkenleri ile yapılan çalışmaların yetersizliği göz önünde bulundurulduğunda bu çalışma ile alandaki boşluk giderilmeye çalışılmıştır. Nicel bir araştırma deseninin kullanıldığı çalışma, Ağrı şehrinde 0-8 yaş aralığında çocuğu olan 375 ebeveyn ile yürütülmüştür. Sonuçlar, olumlu baba-çocuk etkileşimlerinin çocukların sosyal becerilerini ve psikolojik dayanıklılıklarını önemli ölçüde artırdığını ve bunun da sosyal yeterliliği daha da geliştirdiğini göstermektedir. Psikolojik dayanıklılığın bu ilişkilere kısmen aracılık ettiği bulunmuş ve çocukların sosyo-duygusal gelişiminde koruyucu bir faktör olarak önemi vurgulanmıştır. Bu bulgular babaların erken çocukluk gelişiminde oynadıkları kritik rolün altını çizmekle birlikte baba-çocuk ilişkilerini desteklemek için erken çocukluk eğitim programlarının güçlendirilmesi, aile içi iletişim ve psikolojik dayanıklılık temelli eğitimlerin geliştirilmesi, özellikle geleneksel cinsiyet rollerine yönelik farkındalık projelerinin oluşturulması ve babalara yönelik ekonomik politikaların arttırılması önerilebilir.