Türkiye'deki bazı leonardit kaynakların biyoteknolojik yöntem ile organik tarımda kullanılabilir biyolojik hümik üretimi için değerlendirilmesi

Günümüzde gelişmekte olan ülkeler de gelişmiş ülkelerin takipçisi olarak tarımsal üretimde teknolojiyi etkin bir şekilde kullanarak, ekonomik ve optimum ürünler elde etmeyi temel alan stratejileri benimsemişlerdir. Bu stratejilerde temel hedef üretim miktarını artırmak olduğu için doğada var olan biyoçeşitliliğin devamı ve doğal dengenin sürdürülebilirliği düşünülmeden, kontrolsüz olarak kimyasal girdilerin kullanımı kısa ve uzun vadeli pek çok sorunun ortaya çıkmasına neden olmuştur. Bu araştırmada farklı leonardit rezervlerinden alıan numunelerde Bioleach yöntemi bu alanda standart yöntem olarak kullanılan California metodu ile karşılaştırmalı olarak farklı cevher/biyoleach oranları ''%20, 30, 40, 50, 60, 70'', ortam pHsı ''6.5, 7.0, 7.5, 8.0, 8.5,'', farklı etkinlik süresi ''1, 2, 3, 4, 5, 6 ve 7 gün'' farklı sıcaklıklarda ''10, 20,30, 45, 50 °C'' aşındırma derecesine göre optimize edilmiş ve optimize edilen ürün araştırma sonucunda en etkili pH 8.5, 45 oC ısıda fermantasyon, % 40/60 cevher/bioleach 4 günlük inkibasyon süresi olarak belirlenmiştir. Stabilize edilen ürünün tarla koşullarında 0, 30, 60, 90 ve 120 lt/ha dozunda domates ve ceviz ''Bursa-Karacabey'', şeker pancarı ve patates ''Afyon-Şuhut'' ve Buğday ve Mısır ''Adana-Yüreğir'' bölünmüş parseller deneme desenine göre, standart ve biyolojik hümik asit olmak üzere her 2 kaynakta, 5 uygulama dozu ve 3 tekerrür olmak üzere toplam her bir bitki için 30 parselde yürütülmüştür. Deneme sonucunda domates, patates, şekerpancarı, buğday, mısır ve ceviz için en uygun biyolojik hümik asit dozu 83, 86, 71, 78, 88 ve 81 L/ha olarak belirlenirken standart hümik asitle elde edilecek ürün miktarlarıan göre artışlar sırasıyla %24.5, %44.5, %34, %27.5,% %22.5 ve %40 düzeyinde elde edilmiştir. Verimdeki bu artışlar benzer şekilde bitkilerin makro-mikro element içeriği, organik asit , amino asit, hormon, hidrojen peroksit, antioksidant enzim içeriklerinde de belirlenmiş olup geliştirilen bu formülasyonun, bitkilerde benzer sonucu oluşturması bu ürünün organik tarımda, gübre materyali olarak kullanılabilme potansiyeline sahip olduğu ortaya konmuştur