Berberin kullanımının kemik iyileşmesi üzerine etkisinin deneysel olarak incelenmesi

Amaç: Berberinin kemik iyileşmesi üzerindeki etkisi, kemik defekti oluşturularak farkı parametreler yardımıyla tespit etmek amaçlanmaktadır. Materyal ve Metot: Çalışmamız 4-6 aylık, ağırlıkları 300-350 gr arasında değişen, 35 adet erkek erişkin, Wistar albino rat üzerinde yürütüldü. Deney ve kontrol grubundaki hayvanların sağ tibialarına defekt oluşturulduktan sonra deney grubundaki hayvanlara günlük gavaj yoluyla 100 mg /kg/gün berberin uygulandı. Hem deney hem de kontrol grubundaki hayvanların bir kısmı 14. günde bir kısmı 28. günde sakrifiye edildi. İntrakardiyak kanları alınan hayvanların serumlarında ELISA yöntemiyle TNF-a, NFKB, IL1, IL2, IL6 ve IL10 seviyeleri ölçüldü. Çevre yumuşak dokulardan diseke edilen tibialar histopatolojik olarak ülserasyon, seröz dejenerasyon, epitelizasyon, ödem, polimorfonükleer lökosit, mononükleer hücreler, osteoblastik aktivite, osteoklastik aktivite, yeni kemik oluşumu ve fibröz doku kalınlığı incelendi. RANK, RANKL ve OPG seviyeleri immünohistokimyasal yöntemle boyanarak incelendi. Bulgular: Serum TNF-a, NFKB, IL1, IL2, IL6 ve IL10 seviyelerinde gruplar arasında anlam oluşturacak bir farklılık bulunamadı. Histopatolojik olarak incelenen ülserasyon, seröz dejenerasyon, epitelizasyon ve ödem seviyelerinde hem 14. gün hem de 28. günde gruplar arasında anlamlı bir fark bulunamadı. Histopatolojik olarak incelenen PMN ve MNL seviyeleri, osteoklastik aktivite, fibröz doku kalınlığı, RANK ve RANKL seviyeleri hem 14. gün hem de 28. günde kontrol grubunda deney grubundan anlamlı seviyede yüksek bulundu. Osteoblastik aktivite, yeni kemik oluşumu ve OPG seviyeleri hem 14. gün hem de 28. günde deney grubunda kontrol grubundan anlamlı seviyede yüksek bulundu. Sonuç: Deneysel olarak berberinin kemik iyileşmesi üzerindeki etkisini inceleyen bu çalışma, histopatolojik olarak da sonuçların kıyaslamaktadır. Sonuçlarımız berberinin kemik iyileşmesi üzerindeki olumlu etkilerini göstermektedir. Diş hekimliğinde klinik kullanıma kazandırılması için daha fazla deneysel ve klinik çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.