Fenomenolojik din felsefesinin imkanı

Din felsefesi, kendi sınırlarını belirleyen bir ikilemle sınanmaktadır. Felsefe, ya dini fenomenleri kendi kavramları ve düşünsel araçlarıyla kendisi kurar ve bu yolla üzerinde çalışabileceği nesneler elde eder ya da dini fenomenlerin mutlaklığını, aşkınlığını, indirgenemez yapılarını korur ancak herhangi bir nesneye sahip olmaz. İlk durumda söz konusu fenomenlerin özü, aşkın ve gizemli doğası gözden kaçırılırken; ikinci durumda bu fenomenler rasyonel açıklamanın erişemeyeceği bir alanda konumlanarak fideist bir yaklaşıma zemin hazırlar. Bu ikili çıkmaz, özellikle çağdaş din felsefesi literatüründe analitik yaklaşımın öne çıkmasıyla yeniden şekillenir. Gü nü mü zde din felsefesi alanındaki çalışmaların büyük bir kısmı fideistik tutumdan kaçınmak adına dini inançları kavramsal ve dilsel analiz yöntemleriyle inceleyen analitik yaklaşım doğrultusunda yürütülmektedir. Ancak din için hayati öneme sahip olan meseleler salt bilgi konusu olarak ele alınmakta; dinin özsel boyutu ve varoluşsal yönleri göz ardı edilmektedir. Bu noktada çalışmanın temel amacı dini fenomenlerin indirgenemezliğini koruyarak, ancak fideist bir yaklaşıma da düşmeden, bu fenomenlerin felsefi değerlendirmeye konu olup olamayacağını sorgulamaktır. Bu amaç doğrultusunda çalışma, dini fenomenleri kendi özgün görünümleri içerisinde anlamaya imkan tanıyan fenomenolojik yöntemi temel alarak, fenomenolojik din felsefesinin imkanını ve sınırlarını açımlamayı hedeflemektedir.