Graves hastalığının kalıcı tedavisinde tiroidektomi ve RAİ tedavisinin klinik sonuçlarının değerlendirmesi

Giriş: Graves hastalığı (GH), dolaşımdaki TSH reseptör antikorların (TRAb) varlığı ile karakterize olup günümüzde hipertiroidizmin en sık nedeni olmaktadır. Graves hastalarında ortaya çıkan retro oküler dokuların otoimmün bir hastalığı olan Graves Oftalmopatisi (GO) hastalığın en sık tiroid dışı bulgusudur. Graves hipertiroidili hastaların yaklaşık %20-25'inde klinik olarak aşikar Graves oftalmopatisi görülürken, sadece %5'inde orta ila şiddetli GO saptanmıştır. GH ile GO'in patogenezi birbirine bağlıdır ve GO seyri tedavi modalitesinin seçimini etkilemektedir. Graves Hastalığı antitiroid ilaçlar ve kalıcı tedavi modaliteleri olan RAİ ve cerrahi tedavi olmakla üç tedavi modalitesi mevcuttur. Bu çalışmada Graves hastalığının kalıcı tedavisinde kullanılan RAİ ve cerrahi tedavi modalitelerinin hastalığın semptomları ve Graves oftalmopatisi üzerine olan etkilerinin karşılaştırılmasını amaçladık. Gereç ve Yöntem: Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinde Ocak 2015 - Aralık 2020 arasında multidisipliner Endokrin Konseyinde Graves Hastalığı tanısı ile 119 hastaya kalıcı tedavi planlanmıştır. Çalışma grubumuzu verilerine ulaşamadığımız 16 hasta dışlandığında cerrahi tedavi uygulanan 57 ve RAI tedavisi uygulanan 46 hasta oluşturmaktadır. Çalışmaya GO olan hastaların kalıcı tedavi öncesi ve sonrası Göz Hastalıkları Polikliniğinde göz muayenesi olan hastalar dahil edildi. Demografik, klinik, patoloji ve sonuç verileri hastane bilgisayar veri tabanından toplanmıştır. Bulgular: RAİ grubundaki hastalar cerrahi gruba kıyasla daha yaşlıydı (sırasıyla 49,6 ve 41,8 p= .005). Graves oftalmopati varlığında iki grup arasında anlamlı farklılık mevcuttu (cerrahi %75,4 RAİ %32,6 p=0,0001). İlk RAİ dozundan sonra hastaların %69,5 remisyon görüldü. Ek RAİ dozları sonrası genel remisyon oranı %95,6 idi. Cerrahi grubundaki hastaların tamamına total tiroidektomi uygulanmıştı. Cerrahi tedavi endikasyonları içerisinde %42,1 oranıyla GO dikkat çekmekteydi. Göz bulguları KAS, hastalığın şiddeti ve proptozis ile değerlendirildi. Kalıcı tedavi sonrası RAİ grubunda %21,8 (n=10) oranında, cerrahi grupta %8,8 (n=5) oranında GO progresyonu olduğu görüldü. Sonuç: Bu çalışmada Graves hastalığında kalıcı tedavi modalitelerinin klinik yanıtlarını değerlendirdik. Çalışmamızda Graves hastalığında cerrahi tedavinin aktif GO'si olan olgularda RAİ tedavisine kıyasla daha yüksek başarı oranına sahipti. Bu nedenle aktif GO'si olan hastalarda kalıcı tedavi olarak cerrahi seçeneği öncelikli tedavi olarak düşünülmelidir. Aynı zamanda her iki grupda tedavi yanıtnın değerlendirilmesinde KAS'ın diğer parametrelere kıyasla daha değerli olduğu görüldü.