Hicrî dördüncü yüzyıla kadar hadisçilerin tebvîb yöntemlerinin amaçları

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) döneminden itibaren sınırlı olarak başlayan hadislerin kayıt altına alınması, daha sonra sahabeler, sonra da tabiler döneminde gelişmiş, daha sonra ise daha olgun şekiller almaya başlamıştır. Aralarında büyük hadis alimlerinin de bulunduğu, Sünnetleri eserler halinde toplayan ve bölümler halinde düzenleyen Müridlerin döneminde, her biri kendi kişisel kanaat ve görüşlerini de ekleyerek bu eserlere bilgilerini aktarmıştır. Malik'in Muvatta'sında olduğu gibi Nebevi hadisleri kullanarak veya Abdürrezzak ve İbn Ebî Şeybe'nin eserinde olduğu gibi etrafındakilerin takipçilerinden ve takipçilerinin takipçilerinden görüşlerini toplayıp bunları kendi eserine dahil ederek veya Buhari'nin ve ondan sonra gelen Tirmizi, Nesa'i ve diğer hadis derleme yazarlarının yaptığı gibi, bölümlerin biyografilerindeki içtihatları da içerir. Bu tez, hadis alimlerinin kitaplarını bu şekilde sınıflandırmalarına neden olan amaçları, bölüm bölümlendirmeleri ve biyografi yazımı açısından tartışmaktadır, çünkü herhangi bir kitabın önemi başlığından anlaşılmaktadır. içeriği güçlü, aksi takdirde kitap zayıftır.Bu nedenle pek çok alim, surelerin biyografilerini açıklamaya, içerdikleri hadislere uygunluğunu açıklamaya, içtihat ve temellerini çıkarmaya özen göstermiştir. Daha sonra bu tez, hadis alimlerinin en önemli amaçlarını tablolarından çıkararak, açıklayarak ve örneklerini vererek bu çabayı tamamlamak ve bilimsel yapıya bir taş eklemek amacıyla geldi.