Juguler bulb oksijen saturasyonu ve dinlenim durumu enerji tüketiminin ağır beyin hasarı olan ve beyin ölümü gelişen hastalarda karşılaştırılması

Beyin ölümü gelişen hastalarda serebral oksijen tüketimindeki azalmaya bağlı olarak SjO2 yükseldiği (84, 85) ve istirahat durumu enerji tüketimlerinde düşme olduğu (9, 137) bilinmektedir. Çalışmamızda, bu değişikliklerin beyin ölümü gelişeceğinin önceden tahmin edilmesi veya erken teşhis edilmesinde kullanılabilirliğini araştırmak amacıyla ağır serebral hasarlı hastalar ve beyin ölümü gelişen hastaların juguler bulb oksijen saturasyonları ve dinlenim durumu enerji tüketimleri karşılaştırıldı. Çalışmamıza Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi 24 yataklı reanimasyon ünitesinde Ekim 2002 ile Kasım 2003 tarihleri arasında travma (araç içi ve dışı trafik kazası, motorsiklet kazası, yüksekten düşme), travmatik olmayan intraserebral hemoraji, intrakraniyal kitle, meningoensefalit, serebral infarktüs ve kardiyak arrest nedeniyle yatırılan; kabul esnasında veya yoğun bakım takibi sırasında hemodinamik stabilizasyon (sistolik arteriyel kan basınçları 120 mmHg ve üzerinde olacak şekilde) sağlandıktan sonra prediktif GKS 6 olduğu tesbit edilen, FiO2 0.5 olarak mekanik ventilatörde ventile edilen 52 hasta dahil edildi. Çalışmaya alındıkları sırada beyin ölümü tesbit edilmiş olan hastalar (Grup 1a) ve reanimasyonda takipleri sırasında beyin ölümü gelişen hastalar (Grup 1b) Grup 1'de, reanimasyonda takipleri sırasında beyin ölümü gelişmeyen hastalar ise Grup 2'de yer aldı. Tüm hastalara çalışmaya alındıkları gün juguler bulb kateteri takıldı. Beş gün boyunca günde 1 kez kan gazı cihazı ile ölçülen SjO2 ve eş zamanlı olarak indirekt kalorimetre ile ölçülen REE değerleri kaydedildi. Çalışmaya alındıkları sırada santral venöz kateteri bulunmayan hastalara jugularis interna veya subklavyan kateterizasyon yapıldı. Çalışma süresi boyunca hastaların SvjO2 oranları günlük olarak hesaplandı. Tüm hastaların BMR'ları Harris-Benedikt formülü ile hesaplandı ve BMR/REE oranları günlük olarak kaydedildi. Beyin ölümü gelişmeyen ağır serebral hasarlı hastalar ve beyin ölümü gelişen hastaların SvjO2 ve BMR/REE oranları ve beyin ölümü gelişmesinde etkisi olabilecek faktörler karşılaştırıldı. Çalışmamızın sonucunda; 1. Hastaların %82.7'sinin öldüğü, %5.8'inde ağır koma hali ve %11.5'inde iyi nörolojik iyileşme olduğu ve mortalite nedenleri arasında beyin ölümü sıklığının % 78.8 olduğu, 2. SvjO2 1 olmasının beyin ölümünün klinik tesbiti için %96.2 sensitif ve %73 spesifik olduğu, 3. SvjO2?1 bulunmasının beyin ölümü klinik tanısının desteklenmesinde önemli bir parametre olduğu ancak beyin ölümü gelişeceğinin önceden tahmin edilmesinde katkısının olmadığı, 4. Beyin ölümü gelişmiş olan hastaların REE ölçümleri ortalamasının, beyin ölümü gelişmeyen serebral hasarlı hastaların REE ölçümleri ortalamasından daha düşük olduğu, 5. REE azalmasının beyin ölümü gelişmesi açısından uyarıcı bir bulgu olabileceği ancak hastaların ölçülen REE değerlerinin hesaplanan BMR altına düşmesinin beyin ölümü tanısının desteklenmesinde veya dışlanmasında kullanılanılamayacağı, 6. REE azalmasının beyin ölümü tanısının önceden tahmin edilmesinde güvenilir bir parametre olmadığı, 7. Beyin ölümü gelişmesi sonrası hastalarının vücut ısılarının %2.7 azaldığı, 8. Hastaların yaşları, cinsleri, acil servis - yoğunbakım geliş GKS skorları, APACHE II skorları ve komorbiditelerinin beyin ölümü gelişmesinde anlamlı etkilerinin olmadığı, 9. Beyin ölümü gelişen hastaların %80.7'sinde diabetes insipidus geliştiği bulunmuştur