The role of 15-LOX-1 in resistance to chemotherapeutics

Kemoterapi kanser tedavisinde en iyi seçenekler arasındadır. Ancak ilaç dirençliliği kemoterapötiklerin etkisini sınırlayabilir. Kanserde ilaç dirençliliğinin nedenleri arasında hücrelerden ilacın hücre dışına transferi, enzimatik süreçlerle ilaçların inaktivasyonu, hedef proteinlerde ilacın bağlanmasını engelleyecek mutasyonların oluşması, hücresel manipülasyonlarla hücre ölüm mekanizmalarına direnç geliştirilmesi ve hücre membranının yeniden organizasyonu yer almaktadır. 15-Lipoksigenaz-1 (15-LOX-1), demir içeren ve çoklu sature olmayan yağ asitlerinin oksijenasyonunu katalizleyen lipoksigenaz enzim ailesinin bir üyesidir. Bu fonksiyonu sayesinde 15-LOX-1 fizyolojik olaylarda kritik roller oynar. Ancak 15-LOX-1 aracılı yolakta gerçekleşebilecek aksaklıklar kanser dahil olmak üzere birtakım patofizyolojik olayları tetikler. 15-LOX-1 aktivitesini kanserle ilişkilendiren birçok çalışma mevcuttur ve enzimin ana ürünü apoptozu tetiklediğinden 15-LOX-1 genellikle tümör baskılayıcı protein olarak kabul edilir. Kanserle 15-LOX-1 ilişkisi detaylıca açıklanmış olmasına rağmen, kanserde ilaç dirençliliğinde 15-LOX-1'in rolü bilinmemektedir. Sunulan çalışma, özellikle doksorubisin dirençliliğine odaklanarak, kanserde ilaç dirençliliğinde 15-LOX-1 proteininin ve yolağının olası etkilerinin araştırılmasını amaçlamaktadır. Elde edilen sonuçlar, 15-LOX-1'in ekspresyonunun doksorubisine dirençli hücre hatlarında azaldığını ancak bu durumun hücre ve/veya ilaç spesifik olduğunu göstermiştir. Buna ek olarak, 15-LOX-1'in aşırı ekspresyonu, hücreler arası farklılıklar göstermekle birlikte hücre ölüm mekanizmalarını tetiklemiştir ve dirençli hücrelerin doksorubisine karşı kısmi hassasiyet geliştirmelerini sağlamıştır. Moleküler çalışmalar, bu etkinin de hücre spesifik olduğunu ve doksorubisine dirençli MCF7 hücre hattında hücre membranının yeniden organizasyonu sayesinde olduğunu göstermiştir. Yine de 15-LOX-1'in kanserde ilaç dirençliliğindeki rolünün daha detaylı aydınlatılabilmesi için ileri moleküler ve klinik çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.