Ludwig van Beethoven'ın Op.102 numaralı piyano ve viyolonsel için yazmış olduğu sonatların form ve icra teknikleri bakımından incelenmesi

Ludwig van Beethoven hem Klasik Batı Müziği'nin hem de Klasik Dönemin önde gelen bestecilerindendir. Yazmış olduğu eserlerin hemen hemen hepsi ile kendine has yenilikler kazandırmıştır. Sonat formu da bunlardan biridir. Beethoven, sonat formunda yazmış olduğu eserlerde dönemin klasik düzeninden ziyade alışılmışın dışında bazı değişiklikler yapmıştır. Bu tezin de içeriğini oluşturan Op.102 No.1&2 sonatlarında da işlediği bu değişiklikleri görmekteyiz. L. V. Beethoven'ın piyano ve viyolonsel için yazdığı başka eser olmadığından bu sonatlar, her viyolonselci için gerek yay kullanımı, nüans şiddeti farklılığı, armonik farklılıklar açısından iyi bir örnek niteliğindedir. Sonat formunda yazmış olduğu eserler; Senfoniler, oda müziği eserleri, solo enstrüman için sonatlar, orkestra için yazılmış eserler. L. V. Beethoven, bu araştırmanın da konusu olan piyano ve viyolonsel sonatlarında da klasik düzenin dışına çıkıp kendine has bir imza atmıştır. Klasik bir şekilde "serim, gelişme, yeniden serim" yapısını bu çalışmada da göreceğimiz gibi farklı bir şekilde almıştır. Bu çalışmada Piyano ve Viyolonsel için yazdığı bu sonatlarda virtüözite olarak icracıları nelerin beklediğini, Beethoven'ın bu sonatları nasıl işlediğini, form olarak nasıl ele alabileceğimizi ve Beethoven'ın müzikal tarzı ile sonat formunu nasıl kullandığını bir viyolonselci olarak meslektaşlarıma anlaşılır bir şekilde anlatıp sunacağım.