Pedagojik formasyon programları bağlamında hizmet öncesi matematik öğretmenliği eğitiminde mentorlük uygulamaları

Bu araştırmanın temel amacı, Türkiye'deki matematik öğretmenliği pedagojik formasyon programı kapsamında mentörlük uygulamalarını mentörlüğün üç paydaşının (süpervizör (danışman), mentör (uygulama öğretmeni), menti (öğretmen adayı)) bakış açısıyla incelemektir. Mentörlük uygulamalarına ilişkin tüm paydaşların algıları, Beş Faktörlü Mentörlük Modeli (Kişisel Özellikler, Sistem Gereksinimleri, Pedagojik Bilgi, Modelleme, Geri Bildirim) faktörlerine göre analiz edilmiştir. Araştırmanın örneklemini 6 üniversiteden 246 menti, her biri bu üniversitelerden biriyle iş birliği yapan 54 mentör ve her bir üniversiteden 6 süpervizör oluşturmuştur. Mentörlerin ve mentilerin mentörlük uygulamalarına ilişkin algıları sırasıyla MEMT-Mentor ve MEMT-Mentee anketleriyle araştırılmış; her biri için Doğrulayıcı Faktör Analizi yapılmıştır. Mentörlerin ve mentilerin etkili mentörlük uygulaması örneklerini incelemeyi amaçlayan açık uçlu anketler de uygulanmıştır. Süpervizörlerin mentörlük uygulamalarına ilişkin algıları ve mentörler ve mentiler ile etkileşimlerini incelemek için yarı yapılandırılmış görüşmeler yapılmıştır. Bulgular, mentilerin ve mentörlerin anketlerdeki her bir faktör için yüksek puanlar verdiğini göstermiştir. Sistem Gereklilikleri ile ilgili uygulamalar, en az gerçekleştirildiği düşünülen uygulamalar arasındadır. Bulgular ayrıca matematik öğretimi pedagojik formasyon programında, uygulama dersi kapsamında gerçekleştirilen uygulamaların birçok yönden yönetmelikte belirtilenlerden farklı olduğunu ve danışman seçimi ile mentör seçiminin tartışma konusu olduğunu göstermiştir. Çalışmanın sonuçları, mentörlük sürecinin planlaması ve mentör eğitimi ile ilgili çalışmalarda kullanılabilir.