Exhibition-scapes from Mise-en-scène to Mise-en-cadre

Bu çalışmanın amacı, sergi mekanlarının hareket halindeki izleyici ile ilişkilenme ölçüsü üzerine oluşan iki yönlü durumunun yeniden farkına varmak ve ortaya çıkardıkları mimari deneyimleri yeniden okumaktır. Sergi mekanı ile hareketli bir izleyicinin yokluğu / varlığıyla ortaya çıkan ilişkisel dinamik, mimari söylem çerçevesinde bir tartışma noktası olmuştur, ancak tanımı sergi üretimlerinin "kapsayan kutu" olarak sunulduğu ortamlarla sınırlı kalmıştır. Araştırma, belirtilen iki yönlü ifadeyi güçlendirmek ve sergilerin 'mimari mekan' ve 'sergileme nesnelerinin' yalıtılmış özellikleri üzerinden anlaşılan mimari deneyimlerini aşan bir okuma üretmek için farklı disiplinlerden, mevcut mimari temsil araçlarının sağladığı imkanların ötesine geçecek şekilde, yararlanmanın gerekliliğini göstermektedir. Disiplinler arası bir yaklaşımı benimseyen bu çalışma, mise-en-scène ve montajı "üretken metaforlar" olarak kullanarak sergilerin belirtilen ikili durumunu açmayı amaçlamaktadır. Benimsenen metaforların getirdiği kavramsal çerçeve arasındaki gerilimden temel alarak, bu çalışma, mise-en-cadre kavramını tanıtır. Çalışmanın bir ara-terim olarak sunduğu kavram, sergi-manzalarının ürettikleri mimari deneyimlerin ayrıntılı bir yeniden okumasını yapmak üzere çözümleyici bir dil ve metodoloji tanımlamaktadır. Varoluşunun bir sonucu olarak "anlatı" temelli bir yapıya sahip olan mise-en-cadre, sanatçı Özlem Altın tarafından üretilen, 16.İstanbul Bienali "Yedinci Kıta'da" sergilenen ve yazarın da sanatçı asistanı olarak sürece dahil olduğu "Her An Bir Geçit" sergisinin yeniden okumasını yapmak üzere yeni ve ayrıntılı bir yol / araç inşa eder.