Uluslararası okullarda çeşitliliğe çok kültürlütepkıler: Antalya'da bir vaka çalışması

Bu tez, Antalya'da bir uluslararası okul örneğinden hareketle eğitim çalışanlarının artan (kültürel) çeşitliliğe yönelik nasıl bir yaklaşım içinde olduklarını incelemektedir. Nitel bir yaklaşıma dayalı katılımcı gözlemler ve mülakatlar aracılığı ile bu yaklaşımlara ilişkin derinlemesine analizler sunulmaktadır. Berry ve diğerlerinin (1989) dörtlü akültürasyon modelinden yola çıkılmış ancak daha sonrasında incelenen vakaya özgü stratejilerle bu modele revizyonlar yapılmıştır. Alan çalışması, çok- kültürülülük modelinin temel bir strateji olarak kullanıldığını ortaya koymaktadır. Tezin mevcut bilgi birikimine temel katkısı, farklılıkların bir arada yaşamasına dair uygulamalara getirdiği ayrıntılı saptamalardır. Çok-kültürlüğe dair klasik uygulamaların yanı sıra kontrollü, tercihli ve başarısız çok-kültürlülük uygulamaları de bulunmaktadır. Birçok farklı kökenden öğrencinin bir arada, birbirlerini anlamalarına ve çeşitliliği teşvik etmeye dayalı programların olduğu durumlar klasik anlamda çok- kültürlülük kategorisi altında toplanmıştır. Kontrollü çok kültürlülük, ulusal politikaların ve uygulamaların belirlediği ölçüler dâhilinde izlenen çok-kültürlülük anlayışına tekabül etmektedir. Seçici çok kültürlükte daha ziyade belli kültürlerin bir arada yaşadığı örnekler bulunmaktadır. Başarısız çok kültürlülük ise temel bir stratejiden ziyade çok-kültürlülük stratejilerinin uygulanmasındaki sorunlara işaret etmektedir. Çalışma, giderek çeşitlenen bir eğitim ortamındaki beklentiler ve sorunlar hakkında teorik ve ampirik bilgiler sunmaktadır.