Molecular mechanistic studies of stevioside in pancreatic cancer

Pankreas kanseri, zayıf tanı ve 5 yıllık sağkalım oranı ile karakterize, oldukça agresif bir malign tümördür. 2020'de GLOBOCAN'a göre pankreas kanseri, her 100.000 kişiden 6'sının ölümüyle sonuçlanmış ve kansere bağlı ölümlerin yedinci önde gelen nedenidir. Artan glikoliz aktivitesi, pankreas kanserinin ilerlemesinde baskın değişiklik olarak kabul edilir; bununla birlikte, metastazın tetiklenmesi, PDAC'de OXPHOS gerektirir. Enerji dengesinin bozulması pankreas kanserinde metastatik ilerlemeyi engelleyebilir. Stevioside (ST), 3 glukoz molekülü içeren ve sıfır kalorili doğal tatlandırıcı olarak kullanılan bir diterpen glikozittir. Çalışmalar, ST'nin etkili bir anti-kanser aktivitesine sahip olduğunu göstermiştir. Ancak, hücresel düzeyde ST mekanizmasının etkisi belirsizliğini korumaktadır. Bu çalışmada, normal ve kanser pankreas duktal hücrelerinde steviosidin moleküler mekanizması incelenmiştir. MTS ve Annexin V-PI boyaması ile yapılan analiz, PDAC hücrelerinde ST ile ilişkili anti-proliferatif etki göstermiş ve apoptozu tetiklemiştir. Ek olarak, normal hücrede hiçbir büyüme inhibe edici etki görülmedi. Metastatik olmayan Panc 02 hücrelerinde, Rhodamine 123 ve MitoTracker Green sonuçları, mitokondriyal kütle ve iç zar potansiyelinde ST ile ilişkili azalmayı ortaya çıkarmıştır. ST, metabolik geçişin glikolize indüksiyonunu tetiklemiş ve LDHA ekspresyon seviyelerini 1,7 kat artırarak enerji krizini önlemiştir. Daha sonra, metastatik PANC-1 hücrelerinde ST, mitokondriyal kütleyi azaltarak ve iç zar potansiyelini artırarak mitokondride aşırı yüklenmeye ve enerji krizine neden olduğu gözlemlenmiştir ek olarak, ST tedavisine bağlı olarak hücresel ATP seviyeleri, %66 azalmıştır. Buna karşılık, HPNE hücrelerinde ST tedavisi, kusurlu mitokondrilerin ortadan kaldırılması tetiklenmiş ve hücresel ATP seviyeleri artmıştır. Sonuç olarak ST, pankreas kanseri ilerlemesinde enerji dengesinin ve mitokondrinin bozulması için potansiyel bir terapötik ajan olabilir.