Postmodern dönemde bir anlam arayışı olarak din

İnsanlık tarih boyunca varlığa ve yaşama dair bir merak içerisinde olmuştur. Bu merak varlığın ve yaşamın "ne olduğundan" ziyade ne "anlam"a geldiğine yöneliktir. Anlam bu bakımdan insanlığın sorguladığı ilk kavramlardan biridir. Bu sorgulamanın neticesinde insanlık tarihin farklı dönemlerinde farklı cevaplara ulaşmıştır. Tarih öncesi çağlarda anlam doğa ve onun kanunlarıyla ilgili bir kavramken, tarihi çağlarda anlam mitlerin ve dinlerin kapsamına giren bir nosyona dönüşmüştür. Modern döneme gelindiğinde ise anlam konum değiştirerek dışarıda değil onu sorgulayan insanın kendisinde aranmaya başlanmıştır. Anlamın konum değiştirmesiyle birlikte insanın anlam arayışında bir artış yaşanmıştır. Bunun en önemli nedeni insanın kendisinde aradığı anlamı karşılayamamış olmasıdır. Modern dönemde yaşanan felaketlerin ve savaşların insan kaynaklı olması aranan anlamın insanda olmadığını göstermiştir. Postmodern döneme gelindiğinde ise anlam arayışı tümüyle tarih sahnesinden çekilmiştir. Anlam arayışını modern dönem ve öncesine ait bir uğraş olduğu gerekçesiyle reddeden postmodernizm, aynı zamanda anlam olarak lanse edilen bütün üst-anlatıların insanlığa kötülük getirdiğini düşünerek eleştirmiştir. Bu çerçevede hem bir üst-anlatı hem de bir anlam arayışı olarak Din postmodern eleştirinin kapması dahiline girmiştir. Dine yöneltilen postmodern eleştirilerin odağının anlamsal olmaktan ziyade anlatısal sebeplere dayandığı görülmüştür. Dolayısıyla postmodernizm anlamını koruyan fakat anlatısal olmayan bir din tasavvur etmektedir. Ancak bu dinin yapısı gereği pek mümkün görünmemektedir. Bu nedenle paradoks gibi görünen bu konunun açıklığa kavuşturulması postmodernizm ve din tartışmaları açısından elzemdir.