Retinal ven tıkanıklıklarında takip ve tedavi sonuçlarımız

Ciddi görme kaybına yol açan retina damar hastalıkları içerisinde ven tıkanıklığı diyabetik retinopatiden sonra ikinci sırada yer almaktadır. Maküla ödemi, maküla non-perfüzyonu, retinal neovaskülarizasyon, vitreus içi veya intraretinal hemorajiler, traksiyonel retina dekolmanı ve bu hastalıkların ortak bir sonucu olarak görme kaybı ortaya çıkabilir. Bu çalışmada kliniğimizde retinal ven tıkanıklığı (RVT) tanısı konmuş hastalarda risk faktörlerini, takip sürecini ve uygulanan tedavi seçeneklerinin görme keskinliği ve santral makula kalınlığı (SMK) üzerindeki etkilerini araştırdık. Çalışmada Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Göz Hastalıkları Anabilim Dalı'nda Ocak 2009- Mart 2014 tarihleri arasında takip ve tedavi edilen RVDT ve SRVT tanısı alan hastaların kayıtları retrospektif olarak incelendi. RVT olan 143 hastanın 150 gözü çalışmaya dahil edildi. Hastaların demografik özellikleri, tedavi öncesi ve sonrası muayene ve OKT bulguları kaydedildi. Tedavi yöntemlerinin etkinliği ve komplikasyonları değerlendirildi. HT, RVT'nin en sık ve en önemli risk faktörü olup, glokom SRVT ptogenezinde RVDT'ye göre daha büyük öneme sahiptir. SRVT hastalarında, RVDT'ye göre başlangıç görme keskinliği daha düşük, SMK daha yüksek ve iskemi daha fazladır. Makula ödemi, retinal iskemi ve oküler neovaskülarizasyon görme keskinliğinin azalmasına yol açan en sık ve en önemli komplikasyonlardır. İntravitreal anti-VEGF ve steroid tedaviler makula ödemi olan hastalarda etkili tedavi yöntemleridir. Tedaviye erken başlanması, hasta takibinin düzenli yapılarak eksik tedaviden kaçınılması ve glokom, katarakt gibi gelişebilecek komplikasyonların yönetimiyle daha başarılı görsel ve anatomik sonuç elde edilebilir. RVT patogenezi, kliniği ve tedavisi tek bir antite olmadığından; eşlik eden risk faktörlerinin tespiti ve tedavi edilmesi, her hasta için en uygun tedavi seçeneğinin ve doz aralığının ayrıca belirlenmesi gereklidir.