Sıçanlarda akut normovolemik ve hipervolemik hemodilüsyonun etkileri

Sıvı statüsü bilinmeyen cerrahi ve yoğun bakım hastalarına yapılan sıvı uygulamaları iki farklı hemodilüsyon tipini oluşturur. Akut normovolemik hemodilüsyonda sadece aneminin etkisi görülürken, akut hipervolemik hemodilüsyonda aneminin yanında vasküler sistemin gerilmesi de sürece katılır. Çalışmamızda normovolemik ve hipervolemik hemodilüsyonun böbrek üzerindeki ve sistemik etkileri bir sıçan modelinde anlaşılmaya çalışılmıştır. Bu amaçla hematokrit %25 olacak şekilde kolloid (%6 Hidroksi etil nişasta) uygulanarak hayvanlarda normovolemik ve hipervolemik hemodilüsyon oluşturulmuştur. Deney sırasında hemodinamik ölçümler yapılmıştır ve deney sonunda alınan serum ve böbrek dokusu örneklerinden; rutin biyokimya (laktat, üre, kreatinin, BUN), oksidatif stres (malondialdehit, iskemi modifiye albumin, serbest hemoglobin), inflamasyon (tümör nekröz faktör alfa), glikokaliks hasarı (sindekan-1, sialik asit), atriyal natriüretik peptit ve katekolamin düzeyleri değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgularımza göre her iki hemodilüsyon hemoliz (serbest hemoglobin), sistemik inflamasyon (TNF-a), oksidatif stres (MDA), glikokaliks bozulması (sindekan-1), ANP ve katekolamin seviyelerinde (epinefrin, norepinefrin) artışa neden olmuştur. Ayrıca, akut normovolemik hemodilüsyon kan basıncını düşürüp, sistemik hipoksiye ve böbrek fonksiyonuna etki ederek böbrek üzerinde strese neden olmaktadır. Bununla birlikte, akut hipervolemik hemodilüsyonda ise hedef hematokriti elde etmek için daha fazla sıvıya ihtiyaç duyulmaktadır. Sonuç olarak sıvı uygulamaları organ ve dokulara olumsuz etkiler vermektedir. Buna rağmen eğer sıvı uygulaması kaçınılmazsa hasarın daha az görüldüğü hipervolemik hemodilüsyon tercih edilebilinir.