"confessions","deliverance from error" ve"circumfession" da kişi,amaç ve itiraf

üç yazarın (Augustine, Ghazali, Derrida) itirafname türündeki eserlerini kendini anlatma ve doğruluk problemlerine olan yaklaşımları açısından incelemektir. Bu hayat hikâyeleri yazarların iç dünyalarını ve entelektüel meselelerini ortaya koymaya çalışmaktadır. Yazarlar hayat hikâyelerini inanç sistemleri ile ilintili olarak anlattıklarından, inançları kendilerini anlama ve anlatmada önemli bir etken oluşturduğundan ilgili sistemler; Hıristiyanlık, Sufilik ve Musevilikte mistisizm tezin ayrı bölümünde incelenmektedir. Yazarların eserlerini inceleyen bölümlerde ise, söz konusu yazarların din, doğruluk ve dünya görüşü açısından benzerlikleri, özellikle de farklılıkları irdelenmektedir. Confessions üzerine olan bölümde, Augustine'nin kişisel anlatımı, yazarın amaçları ve Hıristiyanlığa olan bağlılığı açısından incelenmektedir. Bu bölümde Augustine'nin Tanrının lütufkârlığına ve Hıristiyanlığın diğer değerlerine verdiği önem eser ile bağlantılı olarak anlatılmaktadır. Ghazali'nin Deliverance from Error'ının incelendiği bölümde tartışmalar eserin sergileyici aktarımı üzerine yoğunlaşmaktadır ve yazarın amacı uğruna öz benliğini nasıl yok ettiği ve okuyucuya bir Sufi'nin doğruya ulaşma mücadelesini nasıl aktardığı irdelenmektedir. Derrida'nın Circumfession'ı ise Augustine'nin Confessions'ının, Benington'nın Derridabase'inin, Derrida'nın bu eserlerle ilgili yorumlarının ve kendi hayat hikâyesinin birbirlerine eklemlenerek tekrar tekrar yazıldığı çok katmanlı bir eser olarak gösterilmektedir.