İskelet kası mekaniği ve spastisite yönetimi: İnsan ve hayvan deneyleri

Çocukluk çağındaki en yaygın motor engellilik olan serebral palsi (SP), altta yatan mekanizmanın belirsiz olduğu ve tedavisi bulunmayan bir hareket bozukluğunu tanımlar. Ancak botulinum toksin tip-A (BTX-A)'nın lokal enjeksiyonu spastisite yönetimi için kullanılmaktadır. Bu tezde, spastik kas mekaniği ve bozulmuş eklem hareketi arasındaki ilişki hastalarda; BTX-A'nın kas mekaniğine uzun süreli etkileri hayvanlarda araştırılmıştır. Spastik diz fleksörlerindeki deneyler, pasif kas kuvvetlerinin aktif kuvvetlerden çok az olduğunu (örneğin %26) ve kaslar arası mekanik etkileşimlerden kaynaklanan epimüsküler miyobağdokusal kuvvet iletiminin (EMKİ) aktif kuvvetleri önemli ölçüde arttırdığını (%132'ye kadar) göstermiştir. Yürüme analizi verilerine dayanarak geliştirilen kas-iskelet sistemi modelleriyle birleştirildiğinde, EMFT etkilerinin hastaların patolojik yürüyüşünü karakterize eden ölçütlerle uyumlu olduğu gösterilmiştir ki bu kaslar arası mekanik etkileşimlerin, bükülmüş eklem pozisyonlarındaki yüksek fleksör kuvvetlerin bir kaynağı olabileceğini işaret eder. Sıçan anterior krural kompartmanındaki deneyler, enjeksiyon sonrası uzun dönemde, BTX-A'nın azalmış aktif kuvvete ek olarak, kasıtsız (enjekte edilen kas için %23 daha dar bir kuvvet etkime aralığı ve %12 artan pasif kuvvetler) ve kontrolsüz etkiler (toksin sızması nedeniyle kompartman kaslarında benzer etkiler) yarattığını göstermiştir. BTX-A maruz kalan kaslarda kolajen içeriği artışına da (birkaç kat) yol açmaktadır ki bu artan pasif kuvvetleri açıklar ve ayrıca aktif kuvvetleri de etkiler. Bu etkiler, tedavi hedefleriyle çeliştikleri için yüksek potansiyel klinik öneme sahiptir. Özellikle, BTX-A'nın bağ dokusu adaptasyonu üzerindeki etkilerini kontrol etmek, daha iyi spastisite yönetimi için kritiktir.