Terapötik peptid yüklü polimerik nano ilaç formülasyonlarının geliştirilmesi ve moleküler modelleme çalışmaları ile incelenmesi

Peptitler çeşitli hastalıkların tedavisi için büyük umut vadeden moleküllerdir. Kanser türlerinden bulaşıcı hastalıklara kadar terapötik özellikleri ile etkin şekilde kullanılabilen önemli farmasötik bileşiklerdir. Modifiye edilebilir olmaları ve güçlü bağlanma afinitesi gibi önemli avantajlara sahip olan bu yapılar, özellikle nano-ilaç tasarımı çalışmalarında tercih sebebi olmuşlardır. Bu tez çalışmasında kullanılan YKT tripeptinin yapısında bulunan tirozin, lizin, treonin amino asitleri antibakteriyel, antiviral, antikanser, antioksidan gibi özellikler taşımaktadır. Bu tez çalışmasının teorik hesaplama kısmında ilk başta Tyr-Lys-Thr tripeptidinin moleküler modelleme çalışmalarının gerçekleştirilmesi ve daha sonraki aşamada da farklı polimerler kullanılarak nano-ilaç formülasyonlarının geliştirilmesi amaçlanmıştır. Moleküler modelleme çalışmalarında tripeptidin teorik konformasyon analizi kullanılarak en kararlı moleküler geometrisi tespit edilip, optimize edilmiş, tüm temel seviye titreşim modları belirlenmiş, NBO, MEP, hiperpolarizebillite ve HOMO-LUMO analizleri gerçekleştirilmiştir. Tezin deneysel kısmında sentezlenmiş olan YKT yüklü kitosan ve polikaprolakton (PCL) polimerik nanopartiküllerin en uygun sentez ortamları MD hesaplamaları için oluşturularak, tripeptidin kitosan ve polikaprolakton (PCL) polimerlerinin her ikisiyle etkileşimi ve bu ortamlardaki dinamik davranışı modellenmiştir. Ayrıca YKT'nin ilaç olarak kullanılabilme potansiyelinin belirlendiği çeşitli farmokokinetik özellikleri, ADME analizleri ve östrojen reseptörü, progesteron reseptörü, epidermal büyüme faktörü reseptör, androjen reseptörü ve DNA ile olan etkileşimleri de moleküler kenetlenme (doking) programları ile belirlenmiştir. Tezin deneysel kısmında ise; YKT'nin iki farklı polimer ile nanopartikülleri sentezlenmiş, hem spektroskopik hem de taramalı elektron mikroskobu gibi görüntüleme yöntemleri ile karakterizasyon çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Zeta potansiyeli, ortalama partikül boyutu, polidispersite indeksi analizleri gerçekleştirilmiş, in vitro salım profili belirlenmiş, enkapsülasyon verimi ve yükleme kapasitesi hesaplamaları yapılmıştır. Bunlara ek olarak, YKT'nin DNA'ya bağlanma ve DNA' yı kesme kabiliyetleri deneysel çalışmalarla da gösterilmiştir. Son olarak, YKT tripeptidi ve iki farklı yüzey yüküne sahip YKT yüklü nanopartikül formülasyonlarının in vitro hücre kültür ortamında, HeLa, MCF-7 ve MAT-LyLu (MLL) hücreleri ile etkileşimi ile bu hücreler üzerindeki sitotoksisitesi değerlendirilmiştir.