Wortmannin'e dirençli Schizosaccharomyces pombe mutantlarına Tunikamisin'in etkisi

Tunikamisin, proteinlerdeki asparagin gruplarının N-glukozilasyonunu inhibe etmesi sonucunda yanlış katlanmış proteinlerin birikimine neden olmaktadır ve endoplazmik retikulum (ER) stresini arttırması nedeniyle hücre biyolojisi çalışmalarında yaygın olarak kullanılan bir antibiyotiktir. Tunikamisin, fosforile edilmiş dolikola N-asetilglukozaminil-1-fosfat transfer eden N-asetilglukozaminfosfotransferazın inhibe edilmesi yoluyla N-glukozilasyonu engelleyerek ER stresine yol açmaktadır. Bu çalışmada, Wortmannin'e dirençli olduğu bilinen koleksiyona yine ER stresine neden olduğu bilinen tunikamisin uygulanıp tek gen bakımındandelesyonlu ilgili genlerin sinyal yolakları, etki mekanizması ve fonksiyonları analiz edildi. Önceki çalışmalarda Wortmannin'e dirençli olduğu tespit edilen her biri tek bir gen bakımından delesyonlu olan 111 ayrı mutant Schizosaccharomyces pombe ırklarına, yarı öldürücü dozu 0,5 µg/mL olarak belirlenmiş olan tunikamisin uygulandı. Tunikamisine dirençli ve dirençsiz olan 20 mutan ırk belirlendi. Tunikamisin ile muamele edilmiş olan hücrelerle kontrol gruplarının hücre içi oksidasyon (ROT seviyeleri, reaktif oksijen türleri) farklılıkları, DAPI boyama yöntemiyle nukleuslarındaki değişiklikler, akridin orange/etidyum bromür (AO/EtBr) boyama tekniği ile hücrelerdeki canlılık ve apoptoz seviyeleri ölçüldü. Ayrıca spot ekim yöntemi ile hücrelerin canlılık seviyeleri ve dirençlilik oranları ve 20S proteozom aktivite ölçümü ile proteozomal aktivitelerinde meydana gelen değişiklikler, hem kendi kontrol gruplarıyla hem de parental ırk ile karşılaştırmalı olarak gösterildi. Kontrol ve tunikamisinli besi ortamında üreyen gruplar kıyaslandığında, tunikamisin eklenen besi ortamında daha az sayıda ürediği, morfolojik olarak daha büyük oldukları, nukleus yapılarının belirgin ölçüde değiştiği, hücre içi oksidasyon seviyelerinin arttığı, proteozomal aktivitelerinde ciddi miktarlarda değişimlerin olduğu ve hücrelerin apoptoza yöneldiği görüldü. Elde edilen sonuçlar bazı insan hastalıklarının moleküler mekanizmasının aydınlatılmasına yardımcı olacaktır.