XIX. yüzyılın ilk yarısında Osmanlı-İran ilişkileri ve İran`a giden Osmanlı elçileri

Türkler, tarih boyunca İran toprakları üzerindeki devletlerin kurulmasındaönemli bir rol oynamıştır. Öyle ki, Anadolu'dan İran'a yapılan Türk göçleri ile budevletlerin temelleri atılmıştır. Safeviler'den sonra İran'a hakim olmak amacıylataht mücadeleleri başlamış, sırasıyla Afşar, Zend ve Kaçar hanedanlıkları yönetimiele geçirmişlerdir. Bu hanedanların başa geçmeleri sırasında da iktidar mücadelelerigörülmüş, İran siyasi iç bütünlükten yoksun kalmıştır.1796-1925 tarihleri arasında İran'a hakim olan Kaçar Hanedanlığı,ülkede siyasi birliği sağlamaya çalışmışsa da, bu kez başta Rusya olmak üzereİngiltere ve Fransa'nın İran'a yönelik menfaatleri, İranlı yöneticileri Avrupalıdevletler arasında denge politikası izlemeye mecbur bırakmıştır. Ayrıca İran,döneminin güçlü devleti olan Rusya karşısında pek çok toprağını kaybetmekzorunda kalmıştır.Diğer taraftan da kendine en büyük rakip olarak Sünni OsmanlıDevleti'ni gören İranlı yöneticiler, Rusya'ya karşı kaybedilen toprakların telafisiiçin, Osmanlı Devleti'nin doğu sınırında toprak genişletme faaliyetlerindebulunmuşlardır.Osmanlı Devleti, İran'ın çeşitli bahanelerle, özellikle sınırlardayarattığı sorunlara karşı, barışçıl bir politika izlemeyi tercih etmiş, ortak düşmanRusya'ya karşı ittifak kurulabilir ümidiyle İran'a elçiler göndermiştir. Ancak;İngiltere, Fransa ve Rusya devletlerinin etkileri ile bu görüşmelerden olumlu birsonuç alınamamıştır.Anahtar Kelimeler: Osmanlı, İran, Safevi, Büyükelçi