Dicle University
Discipline

Anatomy

Dicle University

205

Archived Theses

2

DOIs Assigned

1%

DOI Rate

Discipline

50 Theses
DoctorateOpen AccessTR

Yetişkin baş kadavralarında infraorbital ve supraorbital retaining ligamentlerin morfolojisi ve lokasyonları

Giriş ve Amaç: Yüzün retaining ligamentleri anatomik olarak yaşlanma anatomisini anlamak için önem oluşturmaktadır. Bu araştırmada yetişkin yüz kadavralarında infraorbital ve supraorbital retaining ligamentlerin morfolojisi ve lokasyonlarını belirlenmiş nirengi noktalarına olan uzaklıkları saptanmaya çalışılmıştır. Gereç ve Yöntemler: Göz çevresindeki retaining ligamentlerinin anatomik lokasyonunu araştırmak amacıyla yaptığımız bu çalışma Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Anatomi ABD laboratuvarlarında ve İDEA (İstanbul Mehmet Akif Ersoy Deneysel Araştırma Geliştirme ve Eğitim Merkezi) laboratuvarlarında tamamı ithal olan 15 adet taze donmuş ve 13 adet formaldehitle fikse edilmiş kadavra kafalarda gerçekleştirilmiştir. Çalışmalarda incelenen kadavraların tamamının ithal olması nedeniyle erkek veya kadın bilgisine ulaşılamamıştır. Çalıştığımız kadavralarda çalışmamıza uygun olarak, Superior orbicular Retaining ligament (SORL), inferior orbital retaining ligament (IORL), lateral kalınlaşma (LK) zygomatic ligament (ZR) ve teartrough (TTh) ligamentin midsagital hat, orbital rim ve zygomatic tepe noktasına olan uzaklıkları elektronik kaliperle ölçülmüştür. Elde edilen veriler SPSS 26.0 programı yardımıyla değerlendirilmiştir. Bulgular: Kadavraların sağ ve sol yüz arasında SORL ve TTh ile zygomatic tepe noktası arasındaki uzaklık ortalamalarının istatiksel anlamda farklılık göstermiştir (p≤0,05). Kadavraların sağ ve sol yüz arasında IORL ile midsagital hat noktası arasındaki uzaklık sol yüz kısmında sağ yüz kısmına göre daha fazladır. Taze kadavralarda sağ ve sol yüz arasında ZL ile orbital rim arasındaki uzaklık sağ yüz kısmında (sağ: 27,09 mm ve sol: 23,4 mm); LK ile zygomatic tepe noktası arasındaki uzaklık sol yüz kısmında (sağ: 21,83 mm ve sol: 30,59 mm); TTh ile zygomatic tepe noktası arasındaki uzaklık sağ yüz kısmında (sağ: 54,11 mm ve sol: 16,55 mm) ve IOR ile midsagital hat noktası arasındaki uzaklık sol yüz kısmında (sağ: 36,52 mm ve sol: 46,39 mm) daha fazladır (p≤0,05). Fikse kadavralarda sağ ve sol yüz arasında SOR ile zygomatic tepe noktası arasındaki uzaklık sağ yüz kısmında (48,07 mm) sol yüz kısmına (38,03 mm) göre daha fazladır (p≤0,05). Sol yüzde taze ve fikse kadavralar arasında LK ile orbital rim arasındaki uzaklığın taze kadavralarda (Taze: 6,32 mm ve Fikse: 4,41 mm) daha fazla olduğu saptanmıştır (p≤0,05). Sağ yüzde taze ve fikse kadavralar arasında ZL ile zygomatic tepe noktası arasındaki uzaklığın taze kadavralarda daha fazla olduğu bulunmuştur. Sol yüzde taze ve fikse kadavralar arasında IOR, LK, ZL ve TTh ile zygomatic tepe noktası arasındaki uzaklığın farklılık gösterdiği saptanmıştır (p≤0,05). Sağ yüzde taze ve fikse kadavralar arasında IORL ile midsagital hat noktası arasındaki uzaklığın fikse kadavralarda daha fazla olduğu (Taze: 36,11 mm ve Fikse: 51,63 mm) saptanmıştır (p≤0,05). Sonuç: Yapılan bu çalışmanın daha önce yapılmamış olması bundan sonra yapılacak benzer çalışmalara rehber ve kaynak teşkil edeceği düşünülmüş olup; bu çalışmaların daha fala kadavra üzerinde yapılarak daha ayrıntılı veriler elde edilebileceği düşünülmektedir. Anahtar kelimeler: Superior orbicular retaining ligament, inferior orbicular retaining ligament, lateral kalınlaşma, zygomatic ligament, teartrough

Ayşegül Girgin
Trakya University · Institute of Health Sciences
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Trakya Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Fizyoterapi ve Rehabilitasyon öğrencilerinin anatomi bilgisinin, klinik uygulamalarındaki yeterlilikleri üzerine etkileri ve önemi

"Trakya Üniversitesi fizyoterapi ve rehabilitasyon öğrencilerinin anatomi bilgisinin klinik uygulamalarındaki yeterlilikleri üzerine etkileri ve önemi", Trakya Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Anatomi Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Edirne, 2025. Giriş ve Amaç: Anatomi bilgisinin, fizyoterapi ve rehabilitasyon eğitimindeki klinik uygulamalı derslere etkisi incelenmektedir. Bu araştırma, anatomi eğitimi ile klinik uygulamalar arasındaki ilişkiyi ortaya koyarak, anatomi eğitiminin bu doğrultuda yeniden geliştirilmesine katkı sunmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntemler: Fizyoterapi ve Rehabilitasyon bölümü 4. sınıf Trakya Üniversitesi Hastanesinde klinik uygulamalı dersleri olan öğrencilerin (88 kişi) görüşleri, internet ortamında Google Forms uygulaması kullanılarak oluşturulan anket formu aracılığıyla çevrim içi olarak toplandı. Bulgular: Öğrencilerin %94'ü (n=83) anatomi bilgilerinin klinik uygulama derslerinde başarılarını arttırdığını, %100'ü (n=88) vaka değerlendirmelerde işlerini kolaylaştırdığını ve %94'ü (n=83) hastalıkların değerlendirme ve tedavi sürecinde anatomi bilgisinin rol oynadığını ve anatomi bilgileri geliştikçe kendine daha çok güvendiğini düşünen %92 (n=81) kişi belirtmiştir. Maket ile çalışmanın klinik uygulamalı derslerde becerilerini arttırdığını ve bu yöntemle klinik uygulamada daha fazla yarar sağlayacaklarını belirtmişlerdir Ayrıca anatomik bilgi eksikliğinde en çok el rehabilitasyonunun ardından ortopedik rehabilitasyon alanında zorluk yaşadığını, %88'i (n=77) klinik uygulamalarda performansının düştüğünü belirtmiştir. Sonuç: Bu çalışma, anatomi eğitiminin fizyoterapi ve rehabilitasyon klinik uygulamalardaki bilgi ve beceri gelişimini desteklediğini ve verimliliği etkilediğini ortaya koymuştur. Bu doğrultuda anatomi eğitiminde ezbere dayalı sistemden ziyade görsel yönden zengin, üç boyutlu düşünmeyi kolaylaştırıp, klinik uygulamayla birleştirilmiş yöntemlerin kullanımının gerekli olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bu doğrultuda çalışmanın ilgili alandaki yeni araştırmalara katkı sunması ve anatomi eğitiminde klinik uygulamalara yönelik farkındalık oluşturması beklenmektedir. Anahtar kelimeler: Anatomi eğitimi, klinik uygulamalı dersler, fizyoterapi ve rehabilitasyon, klinik anatomi, fizyoterapi klinik uygulamalar.

Sakine Yücesoy
Trakya University · Institute of Health Sciences
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Migren hastalarının talamik nükleuslarının MR görüntülerinden volümetrik değerlendirilmesi

Çalışmamızda migren hastalarının nuclei thalami'sinin manyetik rezonans görüntülerinden volümetrik değerlendirilmesi hedeflendi. Çalışmamızın retrospektif kesitsel bir tasarımı vardır. Yaş ve cinsiyet olarak eşleştirilmiş, 19-71 yaş aralığındaki kişilerden elde edilmiş manyetik rezonans görüntüleri kontrol grubunda 64 manyetik rezonans görüntüsü ve hasta grubunda 64 manyetik rezonans görüntüsü olacak şekilde çalışmamıza dahil edildi. THOMAS nükleuslarının FreeSurfer Segment Thalami modülü'ndeki karşılığı olan nükleusların hacimleri FreeSurfer Segment Thalamic Nuclei modülüyle kontrol ve migren gruplarında ölçüldü. İntrakraniyel hacim değerleri ise Freesurfer ile ölçüldü. Nükleusların hacimlerinin intrakraniyel hacimlerine oranları hesaplandı. THOMAS nükleuslarının DeepThalamus'taki karşılığı olan nükleusların hacimleri ve hacimlerinin intrakraniyel hacimlerine oranları DeepThalamus ile migren grubunda ölçüldü. FreeSurfer Segment Thalamic Nuclei modülüyle hasta ve kontrol grubunda ölçülen hacim ve hacimlerinin intrakraniyel hacme oranları Mann Whitney U testi ile karşılaştırıldı. Hasta grubunda FreeSurfer Segment Thalamic Nuclei modülüyle ve DeepThalamus ile ölçülmüş hacim ve hacmin intrakraniyel hacme oranı değerleri Wilcoxon işaret testi ile karşılaştırıldı. Bu karşılaştırmalar sonucunda bazı nükleuslarda istatiksel olarak anlamlı farklar (p < 0,05) saptandı. Çalışmamızda elde edilen veriler migren hastalığıyla nuclei thalami'nin hacimleri arasındaki ilişkinin anlaşılmasına katkı sağlayacaktır. Anahtar kelimeler: Nuclei thalami, migren, Freesuefer Segment Thalamic Nuclei modülü, DeepThalamus

Utku Umur Can Ağca
Trakya University
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Marmara popülasyonunda auricula morfometrisinin incelenmesi

Karmaşık bir duyu organı olan kulağın en dış kısmında bulunan ve yüz bölgesinin estetik görüntüsüne de katkıda bulunan auricula, çevreden gelen ses dalgalarının toplanarak dış kulak yoluna iletilmesini sağlar. Ayrıca gözlük, küpe, kulaklık ve cerrahi maske gibi yardımcı ekipmanların yerleştirilmesinde kafanın her iki yanındaki çıkıntı özelliği kullanılan auricula'nın anomalileri ya da travmaya bağlı değişiklikleri bireylerde estetik ve işitsel sorunlara yol açmaktadır. Bunların giderilmesi için uygulanacak cerrahi işlemler ve yerleştirilecek protezler içinse auricula'nın yerleşimine ve kompleks yapısına ait detaylı morfometrik bilgilere ihtiyaç duyulmaktadır. Ayrıca, "müzik kulağı" söyleminden yola çıkarak, sesin algılanmasında önemli bir göreve sahip olan auricula'nın profesyonel olarak müzikle uğraşanlar ile toplumun diğer bireyleri arasında anatomik farklılıklara sahip olup olmadığı merak edilmektedir. Çalışmamızda, duyulan bu ihtiyaçlar çerçevesinde yaşadığımız Marmara Bölgesi popülasyonundaki auricula morfolojisine ait ortalama değerleri saptanması, pandemi nedeniyle kullanılan cerrahi maskelerin değişikliğe yol açıp açmadığının belirlenmesi ve "müzik kulağı" söyleminin auricula morfometrisi ile ilişkili olup olmadığının araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamıza 53'ü erkek (21'i müzisyen) 30'u kadın (9'u müzisyen) toplam 83 gönüllü katılmış olup katılımcıların auricula'larına ve yüz bölgesine ait morfometrik ölçümleri dijital bir kumpas ve esnek olmayan bir mezura yardımıyla ölçülmüştür. Katılımcılara ayrıca demografik özellikleri ve gözlük/kulaklık kullanımı gibi bilgilerin sorulduğu kısa bir anket uygulanmıştır. Çalışmamız, Helsinki Bildirgesine uygun şekilde kişisel bilgilerinin korunarak gerçekleştirilmiş, elde edilen veriler GraphPad Prism versiyon 8.0 yazılımı ile tanımlayıcı ve karşılaştırıcı (Mann-Whitney-U testi, One Way ANOVA testi) istatistikler ile analiz edilmiştir. İstatiksel anlamlılık değeri p<0.05olarak belirlenmiş, tüm veriler ortalama±standart sapma ve min-maks değerleri şeklinde tablolar halinde sunulmuştur. Çalışmamızda elde edilen morfolojik veriler profesyonel olarak müzikle uğraşan ve uğraşmayan, kadın ve erkek olmak üzere derlenip katılımcı sayısı, minimum-maksimum değerler, ortalama ve standart sapma olmak üzere tablolar halinde verilmiştir. Gruplar arası yapılan karşılaştırmalar neticesinde, erkek ve kadın katılımcılar arasında ölçülen değerlerin birçoğunda anlamlı farklılık görülmüştür. Buna ek olarak, profesyonel anlamda müzikle uğraşan ile kontrol grubu arasında sağ lobulus auriculae yüksekliği arasında istatistiksel çok az bir anlamlı farklılık gözlenmiştir (müzisyen, 16.34±2.21, n=30; kontrol grubu, 17.61± 2.94, n=53, p=0.04). Sol commissura lateralis palpebrarum ile subaural nokta arası mesafe, kontrol grubu erkekler ile müzikle uğraşan erkekler arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık göstermiştir (kontrol, 92.78 ± 3.70, n=31; müzisyen, 90.34 ± 3.98, n=21, p=0.027). Sol concha endeksi, müzisyen kadın ve erkek grupları arasında anlamlı derecede farklı bulunmuştur (p=0.013). Sağ ve sol auricula'nın diğer endeks değerleri arasında bunun dışında bir anlamlı farklılık görülmemiştir. Müzisyen ve kontrol grubu arasında sağ lobulus endeksi karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı farklılık vardır (p=0.0184). Çalışmamızda Marmara bölgesinde ikamet etmekte olan kadın ve erkek bireylere ait auricula morfometrik değerleri ortalama olarak ortaya konulmuştur. Daha önceki çalışmalarda gözlendiği ve beklenildiği üzere erkek bireylere ait morfometrik değerler kadınlara kıyasla anlamlı derecede yüksek bulunmuştur. Pandemi öncesi Türkiye'de yapılan diğer çalışmalar ile kıyaslandığında auricula protrüzyon değerlerinde artış gözlenmiş, bu artışın gözlük kullanımı ile ilişkisinin bulunmadığı, bu nedenle maske kullanımı ile ilişkili olabileceği öngörülmüştür. Müzikle uğraşmanın auricula morfolojisi ile olan ilişkisi sorgulandığında ise, müzisyen ve müzisyen olmayanlar arasında morfometrik olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. "Müzik kulağı" söyleminin kulağın anatomisi ile olan ilişkisini detaylı bir şekilde ortaya koyabilmek için katılımcıların dış kulak yollarının ve temporal kemiğe ait radyolojik görüntülerinin incelenmesinin faydalı olabileceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Auricula, Morfometri, Marmara Bölgesi

Kulak kepçesiMarmara bölgesiMorfometri
Elif Beyza Manisalı
Tekirdağ Namık Kemal University · Institute of Health Sciences
2022
00
Master'sOpen AccessTR

Diz ve ayak bölgesindeki aksesuar ve sesamoid kemiklerin radyolojik olarak incelenmesi

Aksesuar ve sesamoid kemikler kırıkları taklit ederlerek yanlış tanılara neden olabilirler, semptomlara yol açarak, altta yatan patolojiye katkıda bulunabilir veya şiddetlendirebilirler. Literatürde diz eklemi çevresindeki ve ayak-ayak bileği çevresindeki aksesuar ve sesamoid oluşumlara yönelik varyasyonların prevalansını bildiren sınırlı sayıda çalışma vardı. Bu nedenle çalışmamızda diz ve ayak-ayak bileği bölgesinde bulunan sesamoid ve aksesuar kemiklerin varlığının; yaş, cinsiyet ve bulundukları anatomik lokalizasyonlara göre görülme sıklığını radyografiler ile retrospektif olarak incelenmesini ve karşılaştırılmasını amaçladık. Çalışmaya bilateral anteroposterior ve lateral diz radyografisi çekilen yaşları 18 yaş ve üzeri olan 1150 kişi (330 erkek ve 820 kadın)'ye ait toplam 2300 diz ile unilateral veya bilateral anteroposterior, lateral ve oblik ayak ve ayak bileği radyografisi çekilen 18 yaş üzeri 339 kişi (176 erkek, 163 kadın)'ye ait 345 ayak grafisi dahil edilmiştir. Radyografiler retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Elde edilen veriler için p<0,05 anlamlı farklılık kabul edilmiştir. Aksesuar ve sesamoid kemiklerin varlığı cinsiyet, yaş ve bulunduğu anatomik lokalizasyona göre karşılaştırılmıştır. Diz bölgesinde fabella ve bipartit patella prevalansı araştırılmıştır. Fabella'nın (tek taraflı veya iki taraflı) genel prevalansı %29,91 idi. Fabella unilateral %6, bilateral %23,91 oranında idi. Yaş grupları arasında cinsiyete göre anlamlılık yoktu. Çalışmamızda Fabella'nın tek taraflı, çift taraflı ve toplam görülme sıklığı kadın ve erkek arasındaki farklılıklar istatistiksel olarak anlamlı değildi. Yaş grupları içinde cinsiyete göre anlamlılık yoktu. Yaş grupları arasında fabella prevalansı benzerdi (istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu, p= 0,0704). Bipartit patella prevalansı genel olarak %0,17 idi. Erkeklerde bipartit patella görülme oranı %0,60 idi. Bipartit patella yalnızca 2 erkekte vardı. Kadınlarda bipartit patella'ya rastlanmadı. Cinsiyetler arasında bipartit patella görülme oranında anlamlı bir fark yoktu (2 erkek/0 kadın; p=0,0829). Ayak aksesuar kemik prevalansı %42,9 idi. Aksesuar kemik görülen olgularda aksesuar naviküler kemik %49,13; os trigonum %16,76; os supratalar %8,67; os intermetatarseum %8,09; os calcaneus secundarius %8,09; os supranaviculare %3,47; os subfibulare %2,89; os vesalianum %1,73; os subtibiale %1,16 oranlarında görülmüştür. Ayak grafilerinin %23,47'sinde sadece sesamoid kemik; %19,42 oranında sadece aksesuar kemik vardı. %23,76'sında aksesuar ve sesamoid kemik birlikte görülmekteydi. Os peroneum %25,80; halluks interfalangeal sesamoid %19.42; 2. metatarsofalangeal (MTP)'de sesamoid kemik %3,19; 4. MTP'de sesamoid kemik %1,45 ve 5. MTP'de sesamoid kemik %13,91 oranında görüldü. Aksesuar kemik görülen ayaklardan sadece aksesuar naviküler kemik'de kadın ve erkek arasında anlamlı fark vardı (p=0,0001). Yaş grupları içinde cinsiyete göre aksesuar kemik görülme oranı sadece 26-35 yaş aralığında istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0,0001). Os peroneum (p=0,0361) ve halluks interfalangeal (p=0,0420)'de sesamoid kemik prevalansı ile cinsiyet arasında anlamlı bir ilişki bulundu. Tüm MTP eklem sesamoidleri, peroneum ve halluks interfalangeal sesamoid kemiklerinin görülme sıklıkları arasındaki ilişkiyi incelediğimizde; os peroneum ile tüm MTP eklemlerindeki sesamoidler arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (p=0,0001). 1. MTP sesamoid ile halluks interfalangeal sesamoid ve diğer MTP eklem sesamoidleriyle arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0,0001). Halluks interfalangeal sesamoid ile 2. MTP, 3. MTP ve 4. MTP sesamoid arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (p=0,0001). 2. MTP ile 3. MTP (p=0,0009) ve 5. MTP (p=0,0001) sesamoid kemik arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. 3. MTP ile 5. MTP sesamoid kemik arasında (p=0,0001) istatistiksel olarak anlamlı fark vardı ve 4. MTP ile 5. MTP sesamoid kemik arasında (p=0,0001) istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. 26-35 yaş aralığında (p=0,0334) ve halluks interfalangeal sesamoid görülen olgularda cinsiyete göre sesamoid görülme sıklığı arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı. 36-45 yaş aralığında halluks interfalangeal sesamoid (p=0,0070) ve 5. MTP (P=0,0298) görülen olgularda cinsiyete göre sesamoid görülme sıklığı arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı. Diğer yaş gruplarında cinsiyet açısından istatistiksel olarak fark yoktu. Sadece 1. MTP'de sesamoid görülen olgularda cinsiyet açısından istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (p=0,0463). Birden fazla sesamoid görülen lokalizasyonlarda 1. MTP - halluks interfalangeal olan olgularda (p=0,0466), 1. MTP-Os peroneum olan olgularda (p=0,0246) cinsiyet açısından istatistiksel olarak anlamlı fark vardı. Çalışmamızda diz bölgesinde fabella ve bipartit patella'ya ait yaygınlık, simetri, yaş ve cinsiyet farklılıklarını ve ayak-ayak bileği bölgesine ait yaygınlık yaş ve cinsiyet farklılıklarını inceledik. Çalışmamız fabella ve bipartit patella açısından mevcut literatürde Türk populasyonu üzerinde geniş bir örnekleme sahiptir. Çalışmamızda diz ve ayak-ayak bileği bölgesinde tespit ettiğimiz aksesuar ve sesamoid kemiklerin prevalansı Türk populasyonunda daha once yapılan çalışmalarla benzerdir. Diz ya da ayak şikayetiyle sağlık kurumlarına başvuran hastalarda aksesuar ve sesamoid kemiklerin var olmasından kaynaklanabilecek yanlış tanıların azaltılması için diz ve ayaktaki aksesuar ve sesamoid kemiklerin bulundukları yer ve klinik önemlerinin iyi bilinmesi klinik açıdan önem taşımaktadır. Anahtar kelimeler: Aksesuar kemik, sesamoid kemik, radyografi, diz, ayak.

AyakDizKemik deformasyonu+3
Ebru Öner
Tekirdağ Namık Kemal University · Institute of Health Sciences
2022
00
DoctorateOpen AccessTR

Fonksiyonel endoskopik sinus cerrahisi için önemli olan anatomik varyasyonların bilgisayarlı tomografi görüntüleri üzerinden incelenmesi

Fonksiyonel endoskopik sinus cerrahisi, sık kullanılan bir cerrahi yöntemdir. Cerrahi sonrası oluşabilecek komplikasyonların önlenmesi için preoperatif radyolojik görüntüleme önem arz etmektedir. Radyolojik görüntülemede, sinus paranasales ve cavitas nasi'nin olağan anatomisinin ve anatomik varyasyonlarının bilinmesi cerraha preoperatif ve postoperatif dönemde yol göstermektedir. Bu nedenle çalışmamızda fonksiyonel endoskopik sinus cerrahisi için önemli olan anatomik varyasyonların araştırılması amaçlandı. Çalışmamız yaşları 18-79 arasında değişen 99 kadın, 101 erkek toplam 200 hastanın, Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi PACS sisteminden elde edilen bilgisayarlı tomografi görüntüleri üzerinde retrospektif olarak gerçekleştirildi. Çalışmamızda, septum deviasyonu varlığı, septum deviasyonu miktarı (koronal), septum deviasyonu miktarı (aksiyal), septum deviasyonu açısı, septum nasi pnömatizasyonu, fossa olfactoria derinliği, Keros tiplendirmesi, asimetrik Keros, Haller hücresi, lamina papyracea'nın hiatus maxillaris'e göre ilişkisi, Onodi hücresi, n. opticus dehissansı, n. opticus protrüzyonu, processus clinoideus anterior pnömatizasyonu, sinus sphenoidalis tipi, a. carotis interna protrüzyonu, supraorbital pnömatizasyon, concha bullosa, uncinate bulla, paradoksal concha nasalis media, Agger nasi, concha nasalis inferior hipertrofisi, processus pterygoideus pnömatizasyonu, vidian sinir protrüzyonu ve n. maxillaris protrüzyonu incelendi. İncelenen varyasyonlar ve ölçüm parametreleri dekatlara ve cinsiyetlere göre karşılaştırıldı. İncelenen varyasyonlar cinsiyete göre karşılaştırıldığında septum deviasyonu miktarı (koronal) (p=0,024) ve septum deviasyonu miktarı (aksiyal)'nda istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulundu (p=0,012). Diğer varyasyonlarda istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (p>0,05). Çalışmamızda elde ettiğimiz verilerin, sinus paranasales ve cavitas nasi'de görülen anatomik varyasyonların daha iyi anlaşılmasına ve cerrahi öncesi yapılan radyolojik görüntülemede radyologlara, cerrahi prosedürün planlanmasında ise cerrahlara katkı sağlayacağını düşünmekteyiz.

Mehtap Seyaz
Süleyman Demirel University · Institute of Health Sciences
2024
10
DoctorateOpen AccessTR

Diz eklemi arterlerinin morfometrik ve morfolojik değerlendirmesi

Diz bölgesi, diz eklemi, vücutta bulunduğu konum da göz önüne alındığında çok önemli bir bölgedir. Diz eklemini ve çevresini besleyen arterler geniküler arterlerdir. Bu arterler: arteria poplitea'dan (AP) dallanan geniküler arterler; arteria superior medialis genus (ASMG), arteria superior lateralis genus (ASLG), arteria inferior medialis genus (AIMG), arteria inferior lateralis genus (AILG) ve arteria media genus (AGM), arteriae surales (AAS) ve arteria femoralis'ten dallanan arteria descendens genus (ADG)'tur. Bu bölge üzerinde çokca cerrahi girişimler yapılmaktadır. Diz ile ilgili yapılacak cerrahi girişimlerde bu bölgenin arteryel ağı, oluşabilecek cerrahi komplikasyonlar için oldukça önemlidir. Ayrıca bu bölgedeki arterlerin varyasyonlarının bilinmesi anatomistler, girişimsel radyologlar ve cerrahlar için de önemlidir. Bu bölgedeki anatomik varyasyonlar damar greftleme, cerrahi onarım, translüminal anjiyoplasti, embolektomi veya diz ameliyatlarının başarısında bu bölgedeki prosedürlerin artmasıyla birlikte daha da önem kazanmıştır. Diz arterlerine yapılan embolizasyon yöntemi, diz osteoartritli hastalar için yeni bir tedavi yöntemidir. Güvenli ve etkili olarak dizdeki arteryel embolizasyon işleminin de gerçekleştirilebilmesi için bu arteryel ağın anatomisinin bilinmesi elzemdir. Çalışmamızda dizde güvenli cerrahi prosedürlerin gerçekleştirilmesine yararlı olmak amacıyla diz arterlerinin göreceli konumunun yanı sıra, arterlerin genişliği, arterlerin bazı kemik referanslara olan ölçümleri yapılmış, arteria poplitea'nın dallanma paterni incelenmiştir. Çalışmamızda literatürdeki eksikleri kapatarak diz arterlerinin morfometrik ve morfolojik yapısını daha net bir şekilde ortaya koymayı amaçladık.

Onur Can Şanlı
Süleyman Demirel University · Institute of Health Sciences
2024
00
DoctorateOpen AccessTR

Ekstraoküler kasların morfometrik özelliklerinin manyetik rezonans ile değerlendirilmesi

Amaç: Dış dünya ile bütünleşmemizi sağlayan gözlerimizin hareketliliğini, orbita içerisindeki ekstraoküler kaslar sağlar. Çeşitli patolojilerin orbita'yı ve içerisindeki yapıları etkileyebilmesi sebebiyle bu kasların morfometrik özelliklerinin bilinmesi büyük klinik öneme sahiptir. Bu çalışmada Anadolu populasyonunda ekstraoküler kas kalınlıklarının normatif değerlerini tespit ederek; cinsiyet, yaş, sağ-sol taraf arasında muhtemel farklılıkların araştırılması ve kas kalınlıkları ile gözün aksiyel uzunluğu sebebiyle oluşan kırma kusurları arasında olası ilişkilerin tespiti ile klinisyenlere teşhis noktasında kolaylık sağlayabilecek bilgiler sunmayı amaçladık. Materyal-Metot: Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Radyoloji Anabilim Dalı'nda 2018-2024 yılları arasında çeşitli sebepler ile orbita manyetik rezonans görüntülemesi (MRG) yapılmış olan 20 yaş üzeri 339 vaka retrospektif olarak incelendi. Kriterleri sağlayan 120'si erkek ve 125'i kadın olmak üzere 245 bireye ait 490 gözün aksiyel uzunlukları ve ekstraoküler kaslarının enine kesitleri üzerinde ölçümler yapıldı, varyasyonlar araştırıldı. Bulgular: Ekstraoküler kaslar üzerinde yapılan 11 ölçüm değişkeninden 3 tanesinde sol taraf, 1 tanesinde ise sağ taraf istatistiksel olarak anlamlı derecede daha büyüktü (p˂0,05). Aksiyel uzunluklar arasında anlamlı farklılıklar gözlenmedi (p˃0,05). Erkek ve kadın cinsiyetleri karşılaştırıldığında; aksiyel uzunluklar, interzigomatik mesafe ve 11 ekstraoküler kas değişkeninden 7 tanesi erkek cinsiyetinde istatistiksel olarak anlamlı derecede daha büyüktü (p˂0,05). Oluşturulan onarlı yaş grupları arasında farklılıklar araştırıldığında; yirmili yaşlardaki bireylerde ekstraoküler kasların kısa çapları, ileri yaş gruplarına göre istatistiksel olarak anlamlı derecede daha küçüktü (p<0,05). Sonuç: Ekstraoküler kasların morfometrik özelliklerinin sunulduğu; cinsiyete, bulunduğu tarafa ve yaşa bağlı olarak değişkenlik gösterebileceğini kanıtlayan detaylı çalışmalardan biri olmuştur. Elde edilen bu bilgilerin orbita ile ilişkili patolojilerin teşhis ve tedavisinde katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.

Göz kasları
Hamza Kasar
Selçuk University · Institute of Health Sciences
2025
00
DoctorateOpen AccessTR

Hipermobilitesi olan ve olmayan çocuklardaki düz tabanlığın statik ve kinetik açıdan yürüme analizi ile karşılaştırılması

Hipermobilite, çocuklarda tek başına ya da diğer hastalıklarla birlikte ortaya çıkabilen bir klinik durumdur. Bu çalışmanın amacı, hipermobilitesi olan ve olmayan çocuklardaki düz tabanlığın statik ve kinetik açıdan yürüme analizi ile karşılaştırılmasıdır. Araştırma Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı ve Sağlık Bilimleri Üniversitesi Ankara Dr. Sami Ulus Kadın Doğum, Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde yürütülmüştür. Çalışmaya 5-11 yaş aralığında (Ort ± SD = 8,14±1,91) 50 sağlıklı, 50 hipermobilitesi olan, 100 katılımcı dahil edilmiştir. Vücudun uzaydaki hareketi Adım analiz ve Yer Kuvveti Ölçümü (kuvvet levhaları) yöntemleri ile incelenmiştir. Gövdenin, pelvisin, bacakların ve ayakların her üç plandaki eklem açıları, lineer ve açısal hız ve ivmeleri ölçülüp, sayısal veri olarak kaydedilmiştir. Bir yazılım programı ile (Milletrix Applicazione, Diagnostic Support S.R.L.) hasta üzerindeki işaret cihazlarından yansıyan sinyallerin uzaydaki yer değişimi ile eklem açısındaki değişiklik hesaplanmıştır. Yürüme sırasında, bir zaman biriminden diğer zaman birimine olan yer değişiminden hız, hız değişiminden ise ivme hesaplanmıştır. Kinematik veriler, optik kameralar, üzerinde alıcılar bulunan yürüme yolları ve elektrogonyometreler kullanılarak kayıt edilmiştir. Pedobarografik incelemede ayağın basınç noktaları belirlenmiştir. Veriler bağımsız iki grup t testi, Welch'in t testi, Mann-Whitney U testi kullanılarak analiz edilmiştir (p<0,05). Hem normal hem de hipermobil çocukların her iki ayağında da ön ve arka ayağa binen yük miktarları arasında fark bulunmuştur (p<0,001). Tüm çocuklarda arka ayağa daha çok yük binmektedir. Hem sol hem de sağ ayakta, ayak ilerleme açısı bakımından normal ve hipermobil çocuklar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p=0,536; p=0,540). Çift adım uzunluğu ve adım genişliği bakımından normal ve hipermobil çocuklar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p=0,899; p=0,562). Hız ve kadans (ritim) bakımından da normal ve hipermobil çocuklar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır (p=0,072; p=0,051). Ancak, duruş ve salınım faz süresi bakımından normal ve hipermobil çocuklar arasında anlamlı bir fark vardır (p<0,001; p<0,001). Duruş faz süresi hipermobil çocuklarda daha fazla iken, salınım fazı süresi normal çocuklarda daha fazladır. Bu nedenle, hipermobilitesi olan çocuklarda, sağlıklı çocuklara göre duruş fazı uzamışken, salınım fazı kısaldığından denge bozukluğu olan çocuklarda süreler dikkatle değerlendirilmelidir.

DüztabanlıkHareketlilikPedobarografi+3
Celal Alp Vural
Hacettepe University · Institute of Health Sciences
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Arteria temporalis superficialis ve dallarının belirli anatomik noktalara göre haritalandırılması

Arteria temporalis superficialis ve uç dallarının anatomisi kraniyofasiyal rekonstrüktif cerrahisi, bypass cerrahisi, temporal bölge hacim kazandırma, ritidektomi, botoks uygulamaları gibi estetik girişimsel işlemler olmak üzere birçok klinik durum için önemlidir. Olası komplikasyonların önlenmesi için seyirleri kadar derinliklerinin de bilinmesi gerekmektedir. Bu çalışmanın amacı arteria temporalis superficialis ve uç dallarının, anatomisinin belirli referans noktalarına göre belirlenmesi ve olası varyasyonlarının tespit edilmesidir. Çalışmada 209 bireyin baş-boyun BT anjiyografileri değerlendirildi. Referans noktası olarak tespit edilmesi kolay ve klinikle ilişkili olan tragus, arcus zygomaticus, orbita köşesi, tuberculum marginale, margo supraobitalis ve margo infraorbitalis seçildi. 209 bireyin sağ-sol toplam 418 tarafın 363'ünde (%86,84) ramus parietalis bulunduğu, ramus frontalis'in ise sadece 3 olguda bulunmadığı tespit edildi. Ramus parietalis'lerin vertikal eksene göre ortalama 23,31°±10,49° açı ile çoğunlukla posterosuperior yönde, ramus frontalis'lerin ise 45,51°±13,03° açı ile anterosuperior yönde seyrettiği görüldü. Ramus frontalis'lerin orbita köşesine en yakın mesafeleri ve bu noktadaki derinliklerinin ise ortalama 3,24±0,98 cm ve 0,27±0,11 cm olduğu tespit edildi. Margo supraorbitalis'e en yakın mesafe ve ciltten derinlikleri ise ortalama 1,81±0,85 cm ve 0,21±0,08 cm olarak bulundu. Sonuç olarak bu tez çalışmasının, rekonstrüktif ya da estetik sebeplerle müdahalelerde uygulayıcılara güvenli alan yaratabilmeleri için fayda sağlayacağını düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: Arteria temporalis superficialis, Temporal bölge, Rekonstrüktif cerrahi, BT anjiyografi

AnatomiAnjiyografiArteria temporalis superficialis+4
Helin Yücedağ Gündoğdu
Hacettepe University
2023
00
DoctorateOpen AccessTR

Erişkin erkek ratlarda gınseng kullanımınınkaraciğer üzerine etkilerinin stereolojik olarakaraştırılması

Yapılan bu çalışma ile Panax ginseng bitkisinin, karaciğerde fagositoz özelliği ile bilinen, makrofaj hücre grubundan olan Kupffer hücreleri üzerindeki toksik etkisini ve toplam karaciğer hacmi ile beraber Kupffer hücre sayısındaki değişimi stereolojik bir takım yöntemler kullanılarak hesaplama amaçlandı. Çalışmada 3 aylık, ortalama 300 gr ağırlığa sahip 30 adet sağlıklı erişkin Wistar Albino ırkı erkek rat kullanıldı. Her grupta 10 hayvan olmak üzere kontrol, normal doz (600mg/kg/gün) ve toksik doz (1800mg/kg/gün) grupları oluşturularak deneye başlamadan ve 15 gün arayla toplamda beş kez kilo takipleri yapıldı. Kontrol grubuna herhangi bir uygulama yapılmazken, deney gruplarına iki ay boyunca her gün aynı saatte, yukarıda belirtilen dozlarda ginseng ekstratı gavaj yoluyla uygulandı. Kontrol, normal ve toksik doz gruplarındaki tüm hayvanlar 50 mg/kg ketalar ile anesteziye alınarak perfüzyon uygulandı. Tüm ratların karaciğer dokuları çıkarılarak stereolojik incelemeler için gerekli takipleri yapılarak parafine gömüldü. Parafine gömülü bloklardan 5μm kalınlığında ve 1/200 oranında paralel ve seri doku kesitleri elde edildi. İlk doku kesitleri 1. lam üzerine, 200 adım sayıldıktan sonra alınan doku kesitleri de 2. ve 3. lamlar üzerine alınarak, her hayvan için toplam altı lam kullanıldı. Hematoksilen-Eozin boyası ile boyanmış kesitlerden ışık mikroskobu ile fotoğraflar çekildi. Karaciğer dokusunun hacim değeri ve Kupffer hücre sayıları Cavalieri metodu kullanılarak hesaplandı. Deneyin başında grupların ağırlık ortalamaları kontrol, normal doz ve toksik doz gruplarında sırasıyla 217.2 gr, 227.6 gr ve 214.4 gr olarak elde edilirken deneyin sonunda 321.5 gr, 288.8 gr ve 290.7 gr olarak tespit edilmişir. Gruplar içerisinde yapılan ilk ve son ölçümlerdeki yüzdelik değişim ise sırasıyla %48.02, %26.89 ve %35.59 olarak hesaplanmıştır. Ginseng verilen grupların kontrol grubuna kıyasla daha az kilo aldıkları görülmüştür. Kontrol, normal ve toksik doz gruplarındaki hacim ortalamaları sırasıyla 10.571 cm3, 12.073 cm3 ve 11.642 cm3 olarak hesaplanmıştır. Tüm karaciğer dokusunda Kupffer hücre sayısı ortalamaları ise kontrol, normal doz ve toksik doz gruplarında sırasıyla 754810.9, 799108.1 ve 647949.7 adet olarak sayılmıştır.

Mehmet Sabri Gündüz
Van Yüzüncü Yıl Üniversity · Institute of Health Sciences
2025
00
DoctorateOpen AccessTR

Arteria iliaca interna'nın dallanma paterni ve varyasyonları ile klinik etkileri arasındaki ilişkiler

Arteria (a.) iliaca interna pelvis, kalça arka bölgesi (gluteal bölge) ve perineum'un beslenmesini sağlayan ana arterdir. Arteria iliaca interna sıklıkla arka ve ön kök halinde iki temel dala ayrılmış olup bu kök dallarından birçok arter çıkmaktadır. Arteria iliolumbalis, arteriae sacrales laterales, a. glutea superior, a. glutea inferior, a. pudenda interna, a. obturatoria, a. rectalis media, a. vesicalis superior, a. uterina, a. vaginalis, a. vesicalis inferior, a. prostatica ve a. umbilicalis a. iliaca interna ile ilişkili dallanan arterler olup bu arter yapıları belirli bir dallanma paterni izleyebileceği gibi a. iliaca interna'nın farklı alanlarından çıkarak birbirleri ile ortak kök ya da varyasyonlar oluşturabilir. Şu ana kadar birçok çalışma kadavra üzerinde yapılan diseksiyonlar ile a. iliaca interna ve dallarını değerlendirmiştir, ancak kapsamlı radyolojik çalışmalara ihtiyaç devam etmektedir. Günümüzde kullanılan modern ve ileri düzey görüntüleme yöntemleri ise a. iliaca interna ve dal yapıları ile ilgili detaylı bilgiler sunabilecektir. Bu çalışmanın amacı, ileri düzey görüntüleme yöntemi olan bilgisayarlı tomografi anjiografi kullanarak arteria iliaca interna'nın dallanma paterni ve varyasyonları ile klinik etkileri arasındaki ilişkileri incelemektir. Bu çalışmada, 01 Ocak 2019-31 Aralık 2020 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Radyoloji Anabilim Dalı'nda çeşitli nedenlerle bilgisayarlı tomografi anjiografi çekilmiş, a. iliaca interna ve dalları ile ilişkili damarsal patolojisi veya girişimsel işlem hikayesi olmayan, yaşları 20 ile 60 arasında değişen, 50 kadın ve 50 erkek hastanın radyolojik görüntüleri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Çalışma kapsamında; a. iliaca communis uzunluğu, bifurcatio iliaca ile a. iliaca interna arka kök dallanma noktası arası uzunluk, bifurcatio iliaca'dan a. iliaca interna ön kök ilk damar çıkışına kadar olan mesafe, a. iliaca interna'dan birinci, ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci ve altıncı sırada çıkan dalların hangi damar yapısına ait olduğu, bu damarların birbirleri ile olası ortak çıkışları ve hangi yönden çıktığı (medial, lateral, anterior, posterior) ve a. iliaca interna dallanma paterninin Adachi sınıflandırmasına göre analizi değerlendirilmiştir. Sonuç olarak; bifurcatio iliaca'dan sonra 5cm içerisinde (standart sapma ile birlikte) a. iliaca interna arka kök damarları dallanmıştır ve a. iliaca interna arka kök dallanma noktası ile a. iliaca interna ön kök ilk dalı arası mesafe yaklaşık 1cm olarak tespit edilmiştir. Arteria iliaca interna arka kök damarlarının a. iliaca interna'dan sıklıkla direkt olarak çıktığı ve en distal damarı en sık olarak a. glutea superior'un oluşturduğu görülmüştür. Arteria iliaca interna ön kök damarlarının sıklıkla birbirleri ile ortak kök halinde dallandığı, kadınlarda özellikle a. uterina ve erkeklerde a. pudenda interna ile a. prostatica'nın diğer damarlar ile ortak kök halinde olduğu tespit edilmiştir. Arteria iliaca interna arka kök damarları sıklıkla posterior yönde çıkarken ön kök damarları anterior ve medial yönde dallanmaktadır. Arteria obturatoria, a. iliaca externa'dan direkt olarak veya a. epigastrica inferior ile ortak kök şeklinde dallanabilmektedir. Arteria glutea superior, a. glutea inferior ve a. pudenda interna'nın a. iliaca interna'dan ayrı ayrı dallandığı Adachi Tip 3 dallanma paterni tüm çalışma grubunda en sık tespit edilen dallanma sınıfı olmuştur. Bu sonuçlar, pelvik cerrahide ve a. iliaca interna ve dallarına yönelik girişimsel radyoloji işlemlerinde olası komplikasyonların önlenebilmesi açısından önemli olacaktır.

AnjiyografiHemorajilerPelvis+7
İlker Selçuk
Hacettepe University · Institute of Health Sciences
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yetişkin kadavralarında Ductus parotideus'un topografik olarak incelenmesi

Amaç: Ductus parotideus'un ve çevre yapıların topografik ilişkisine dair çalışmaların literatürde az sayıda olduğunu görmekteyiz. Çalışmamızda ductus parotideus 'un klinik öneme sahip referans noktalara uzaklığı, ciltteki trasesinin seyri, rr.zygomatici n.facialis ve rr.buccales n.facialis ile olan ilişkisi ve corpus adiposum buccae ile v.facialis'e kıyasla konumunun araştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda formaldehit, gliserol ve etanol solüsyonu ile fikse edilmiş 8 adet kadavraya ait 16 yarım kafada bilateral disseksiyon sonucu ortaya çıkarılmış ductus parotideus ve çevre yapıların birbiri ile olan ilişkisine dair ölçümler ve bu yapıların birbirine kıyasla konumlarının karşılaştırılması gerçekleştirildi. Bulgular: Çalışmamızda ductus parotideus'un topografik olarak inc.intertragica ile cheilion arasında uzanan referans çizginin ortalama 1,5 cm etrafında yer aldığı, ortalama 1,75 noktada bukkal sinirler tarafından çaprazlandığı görülmüştür. Ductus parotideus'un en distal noktası ile v.facialis arasındaki uzaklık 2,04 1,56 mm olarak ölçülmüşken kanalın % 19 oranında ven tarafından çaprazlandığı görülmüştür. Ayrıca çalışmamızda ductus parotideus'un corpus adiposum buccae'ye kıyasla konumunda en sık görülen tipin 7 olguda görülen (%44), kanalın corpus adiposum buccae'ye yüzeyel seyrettiği durum olduğu görülmüştür. Sonuç: Ductus parotideus'un morfometrik özellikleri ve çevre anatomik yapılar ile topografik ilişkisine dair bu verilerin başta parotis cerrahisi olmak üzere lateral yüzdeki cerrahi operasyonlar, girişimsel işlemler ve araştırmalarda klinisyenler ve araştırma görevlilerine fayda sağlayacağını düşünmekteyiz. Anahtar Sözcükler: ductus parotideus, kadavra, ölçümler, stenson, topografi

Büşra Yıldız
İstanbul University-Cerrahpaşa
2024
00
DoctorateOpen AccessTR

CT tarama görüntülerinden patella'nın 3 boyutlu modellemesi ile morfometrik ölçümü ve 3 boyutlu yazıcı ile üretilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı Türk toplumunda total diz artroplasti için patellanın morfometrik ölçümlerini yapmaktı. Yöntem: Seksenaltı kişinin (36 kadın, 50 erkek ve 21-65 yaşları arasında) diz eklemine yönelik bilgisayarlı tomografi görüntüleri ile 3 boyutlu bir model oluşturuldu. Dijital cetvelle ölçümler yapıldı. Patellanın yüksekliği, patellanın genişliği, patella kalınlığı, eklemleşen fasetin yüksekliği, medial fasetin genişliği ve lateral fasetin genişliği ölçüldü.Bulgular: Patellanın genişliği ve medial fasetin genişliği dışındaki tüm ölçümler p<0.05 ile anlamlı bir cinsiyet farklılığı gösterdi, ancak sol ve sağ dizlere ait ölçülen altı değişken istatistiksel olarak anlamlı değildi. Yaşla birlikte patella ölçümlerinin hiçbiri istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki göstermemektedir. Olguların patella genişliği ile patella yüksekliği arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edildi (patella genişliği arttıkça patella yüksekliği de artmaktadır) (r=0,748; p=0,001; p<0,01). Sonuçlar: Bu çalışmada, erkeklerin patellaları kadınlardan daha büyük bulunmuştur. Sol ve sağ dizler arasındaki patella ölçümlerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu. Bizim çalışmamıza göre Türk popülasyonunda patella Batılılara göre daha küçük bulunmuştur.

Cem Erçalık
İstanbul University-Cerrahpaşa · Institute of Graduate Studies
2024
00
DoctorateOpen AccessTR

Moskowitz arteri ve intermezenterik bağlantılar: Arteria mesenterica superior ve inferior arasındaki kollaterallerin kapsamlı incelemesi

Giriş: Colon transversum ve colon descendens arasında mezokolon içerisinde yer alan intermezenterik arteryel bağlantılar çeşitli varyasyonlar göstermektedir. Bu damarlar a. mesenterica superior ve inferior'un dalları arasında oluşur ve Moskowitz arteri, Riolan arkı ve Drummond arteri olarak adlandırılır. Bu çalışmada, kadavralarda Moskowitz arterinin insidansını göstermeyi, aynı zamanda a. mesenterica superior ve inferior arasındaki intermezenterik anastomozların varlığını ve bunların seyrini göstermeyi amaçladık. Yöntem: Çalışmaya toplam 10 kadavra (6 kadın, 4 erkek) dahil edildi. Kadavralarda tüm kolonun peritoneal bağlantılarından serbestleştirilmesinden sonra arter diseksiyonu aort bifurkasyonu referans alınarak gerçekleştirildi. Bifurkasyonun proksimali takip edilerek a. mesenterica inferior ve dalı olan a. colica sinistra diseksiyonu gerçekleştirildi. Colon transversum mezosu içerisinde a. colica media diseksiyonu gerçekleştirildikten sonra intermezenterik anastomozların (Moskowitz arteri ve Riolan arkı) varlığı gösterildi. Bulgular: Yapılan diseksiyonlarda 10 kadavranın sadece 3'ünde Moskowitz arteri saptandı ve toplam 7 kadavrada Riolan arkı izlendi. Tüm kadavralarda Drummond arteri görüldü. Çalışmada 2 kadavrada Moskowitz arteri ve Riolan arkı aynı anda görülürken, 2 kadavrada Moskowitz arteri ve Riolan arkı bulunmadan sadece Drummond arteri görüldü. Sonuçlar: İntermezenterik anastomozların varlığı özellikle colon transversum, flexura coli sinistra ve colon descendens'in arteryel beslenmesinde önemli derecede katkı sağlamaktadır. Klinik olarak bu intermezenterik bağlantılar insanlarda düşük insidansta görülse de, bu bölgeye yönelik yapılacak cerrahi girişimlerde damar yapıları dikkatli şekilde disseke edilmeli ve korunmalıdır. Aksi takdirde, arteryel yapıların zarar görmesi halinde kolon beslenmesi olumsuz yönde etkilenebilmekte ve postoperatif dönemde anastomoz kaçağı, iskemi ve nekroz gibi komplikasyonlar meydana gelmektedir.

Ergin Erginöz
İstanbul University-Cerrahpaşa · Institute of Graduate Studies
2025
00
DoctorateOpen AccessTR

Deneysel hayvan modelinde ekstemitelerde terleme tedavilerinin mikroskopik olarak değerlendirilmesi

Bu çalışmada, deneysel hayvan modelinde LASER ve ultrasonik enerji kaynağı ile karşılaştırılmalı olarak uygulandı. LASER'in farklı dalga ve enerji boyutunda karşılaştırılması yapıldı. Bütün sonuçlar elektron mikroskopla incelendi. İnceleme sonuçlarında oluşan yüksek doku hasarı nedeniyle, deneyimize plastik rekonstruktif cerrahin sık kullanılan fokuslu ultrasonografi cihazını (ultrasonik ses dalgası ile ablasyon) dahil ettik. Çalışmada cihazının farklı deri katmanlarında etkili olan 3 başlığı kullanıldı. Her deney hayvanında el ve ayak bölgelerine uygulamalardan sonra kontrol biopsiler alındı. Bu biopsiler histolojik olarak incelendi. İnceleme sonucunda 3.0 ve 4.5mmlik fokuslu ultrasonografi başlıkları kullanılan mikroskobik incelemede ter bezlerinin sayısının ciddi şekilde azaldığı ve ayrıca 4.5 mmlik başlık kullanılan incelemede derin dermis tabakasında lenfosit infiltrasyonu ve fibroblast birikimi saptandı. Sonuç olarak bu deneyde 3.0 mm ve 4.5 mm başlık kullanılan uygulamalar sonrası alınan örneklerin mikroskopik incelemelerinde, kullanılan başlıkların daha hedefe yönelik olduğu ve daha az doku hasarı oluşturduğunu söyleyebiliriz.

EkstremitelerHayvan deneyleriHiperhidroz+4
Turab İsmayılov
Hacettepe University · Institute of Health Sciences
2020
00
DoctorateOpen AccessTR

Os hamatum`un kemik yapısının mikro-bilgisayarlı tomografi (mikro-BT) yöntemi ile değerlendirilmesi

Os hamatum proksimal bölümü dar, distal bölümü geniş olan kama şeklindeki bir kemiktir. Dorsal ve palmar yüzleri buralara tutunan bağlar nedeniyle pürüzlüdür. Palmar yüzün distal bölümünden öne doğru uzanan ve hamulus ossis hamati denilen çıkıntısı vasıtasıyla diğer karpal kemiklerden kolaylıkla ayırt edilebilir. Literatürde os hamatum ile ilgili kırık, avasküler nekroz,osteoblastoma gibi olgularla karşılaşılmakta iken; os hamatum'un yapısının Mikro-BT ile incelendiği yeterli sayıda çalışma bulunmamaktadır. Mikro-BT yüksek çözünürlüğüyle (9-15 mikrometre) çeşitli dokulara ek olarak kemik dokusunun da hassas yapısını ortaya koyan bir yöntem olarak gittikçe yaygınlaşmaktadır. Bu tez çalışmasının amacı os hamatum'un kemik yapısının Mikro-BT yöntemi kullanılarak ortaya konmasıdır. Bu çalışmaya yapısal olarak bütünlük sağlayan ve herhangi bir deformitesi olmayan 55 adet os hamatum dahil edildi. Çalışmamızda os hamatum ile ilgili doku hacmi, kemik hacmi, yüzdelik kemik hacmi (kemik hacmi/doku hacmi), kemik yüzeyi, kemik yüzey/hacim oranı, trabeküler sayı,trabeküler kalınlık, trabeküler seperasyon, yapı model indeksi ve anizotropi derecesi Mikro-BT yöntemi ile değerlendirildi. Bu tez çalışmasından çıkan detaylı ölçüm sonuçları ile os hamatum ile ilgili el bileği cerrahi operasyonlarına katkı oluşturulacaktır. Anahtar Kelimeler: El bileği, Karpal kemikler, Os hamatum, Mikro-BT, Morfometri

AnatomiBilekBilek eklemi+5
Hakan Ocak
Hacettepe University · Institute of Health Sciences
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

İnvaziv işlemler açısından musculus masseter topografik anatomisinin altı kadranda incelenmesi

M. masseter, regio parotideo masseterica'da yer alır, girişimsel işlemler için önemli bir hedef yapıdır. Bu girişimsel işlemler cerrahi uygulamalar olabildiği gibi botulinum toksini enjeksiyonu gibi sıkça kullanılan uygulamalar da olabilmektedir. Tezin amacı, m. masseter'in topografik anatomik komşuluklarını incelemek, bölgedeki diğer anatomik yapıları ve aralarındaki ilişkileri açıklamaktır. 20 erkek ve 20 kadın %10 formalin solüsyonu ile fikse kadavra baş bölgesi arteriyel dolaşım sistemi kırmızı pigmentli epoksi reçine ile doldurulmuş, büyüteçli masalarda sağ ve sol parotideomasseterica bölgeleri diseke edilmiştir. Diseksiyonu yapılan bölgelerin resimleri üzerinde fotometrik ölçümler yapılmıştır. Ayrıca dijital kumpas ile manuel olarak yapıların ölçümleri yapılmıştır. Buna göre belirlenen kadran içerisinde n. auriculotemporalis ve a. temporalis superficialis, v. temporalis superficialis'in yüzeyelleşmediği görülmüştür. Kadran II-B enjeksiyon benzeri girişimsel işlemler açısından en uygun alan olarak belirlenmişse de bölge içerisindeki diğer önemli yapıların referans çizgilere olan uzaklıklarının ve derinliklerinin dikkate alınması gereklidir.

ArterlerBotulinum toksinleriMandibula+4
İstemihan Çoban
Ege University
2019
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Rotator kaf kaslarının anatomisine genel bakış ve kinezyolojik bantlama tekniği ile ilişkilendirilmesi

Rotator Kaf kasları omuz eklemini destekleyen önemli bir kas grubunu oluşturmaktadır. Omuz eklemi travmaya en açık bölgelerden biridir ve omuz patolojilerinde son yıllarda popülerliği artmış olan kinezyolojik bantlama tekniği yardımcı tedavi yöntemi olarak kullanılmaktadır. Rotator kaf kaslarına yönelik çalışmamızın kinezyolojik bantlama tekniğini uygularken dikkat edilmesi gerekli noktalar olabileceğini düşündürmek yöntemin doğru yapılabilmesi konusunda ışık tutacaktır

Burcu Meç
Ege University
2018
00
Master'sOpen AccessTR

Yeşilova Höyüğü iskelet buluntularının anatomik ve antropolojik açıdan incelenmesi

Özet Yeşilova Höyüğü İskelet Buluntularının Anatomik ve Antropolojik Açıdan İncelenmesi Eski insan kalıntıları geçmiş dönemleri aydınlatmada büyük önem taşımaktadır ve bu kalıntılar başta antropoloji ve arkeoloji olmak üzere birçok bilim dalının araştırma materyalini oluşturmaktadır. Bu doğrultuda İzmir'in Bornova İlçesi'nin Karacaoğlan Mahallesi'nde Manda Çayı'nın güneyinde bulunan Yeşilova Höyüğü ile İzmir'in Bornova ilçesi Kazım Dirik Mahallesinde, Ege Üniversitesi Hastanesi'nin Güneyinde yer alan Yassıtepe Höyüğünden elde edilen toplam 2191 adet kemik incelenmiştir. Bu incelemeler sonucunda Roma Dönemine (M.Ö. 10-M.S. 290) ve Tunç Çağına (M.Ö. 3020-2830) tarihlenen toplam 12 farklı birey olduğu tespit edilmiştir. Bu bireylerin yaş-cinsiyet tahminleri yapılmış, boy uzunlukları hesaplanmış, sağlık durumları belirlenmiş, iskelete yansıyan bir patolojinin olup olmadığı değerlendirilmiş ve yaşam tarzları hakkında tespitler yapılmıştır. Son olarak da elde edilen veriler hem aynı döneme tarihlenen toplumlardan elde edilen bilgiler ile hem de günümüz insanlarına ait bilgilerle karşılaştırılıp yorumlanarak ileride yapılacak olan çalışmalara veri oluşturulması amaçlanmıştır. Anahtar kelimeler: Yeşilova Höyüğü, Antropoloji, Kimliklendirme, Osteoarkeoloji

İlke Türkoral
Ege University · Institute of Health Sciences
2016
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Bilgisayarlı tomografi görüntülerinde superior turbinate ve komşu etmoidal yapıların anatomik varyasyonlarının endoskopik sinus cerrahisi açısından incelenmesi

Amaç: Çalışmamızda concha nasalis superior (CNS) ve concha nasalis media (CNM), fossa olfactoria (FO), sinus sphenoidalis (SS) gibi komşu yapıların morfometrik ölçümlerinin yapılması, morfolojik varyasyonlarının tespit edilmesi ve elde edilen verilerin klinikte endoskopik sinus cerrahisi açısından öneminin literatür eşliğinde belirlenmesi amaçlandı. Yöntem: Bu çalışmada 18-80 yaş aralığındaki toplam 153 hastaya ait (76 erkek, 77 kadın) bilgisayarlı tomografi (BT) görüntüleri retrospektif olarak incelendi. CNS ve komşu yapılarına ait morfometrik ölçümler BT görüntüleri üzerinde aksiyal, koronal ve sagital düzlemlerde gerçekleştirildi. Concha bullosa superior (CBS) ve sinus sphenoidalis (SS) hacim ölçümleri ise 3D-SLICER yazılımı ile ölçüldü. Bulgular: Solda CBSU ölçüm değeri kadınlarda erkeklere göre anlamlı derecede yüksek bulundu. CNSU ölçüm değeri sağ tarafta sola göre anlamlı derecede daha yüksek bulundu. Sol SSPH ölçüm değeri 1. yaş grubunda diğer iki yaşa grubuna göre anlamlı derecede daha yüksek bulundu. Sol CBSU parametresi FOP'nin 1A2B tipinde anlamlı derecede daha yüksek bulundu. Sol SSPH parametresi FOP'nin 1A2B tipinde anlamlı derecede daha düşük bulundu. Sağda SSPH parametresi, CBM'nin Bülböz tipinda anlamlı derecede yüksek bulundu. CBS pnömatizasyon tipi ile CNSU, CBSU, CBSG, CBSH, SSPH değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki tespit edildi. SS pnömatizasyonu ile FO pnömatizasyonu, septum nasi pnömatizasyonu (SNP), concha bullosa superior (CBS) arasında kuvvetli pozitif korelasyon tespit edildi. Sonuç: Mevcut çalışmamızın sunduğu verilerin özellikle endoskopik prosedürlerde radyologlara ve cerrahlara tanı ve tedavide faydalı olacağı düşüncesindeyiz. Anahtar kelimeler: Bilgisayarlı tomografi, Concha nasalis superior, Fossa olfactoria, Sinus sphenoidalis, Pnömatizasyon.

AnatomiFossa olfactoriaMorfometri+3
Ahmet Safa Gökşan
Necmettin Erbakan University
2023
00
DoctorateOpen AccessTR

Diz osteoartriti ile ayak bileği ve ayak yapıları arasındaki ilişkinin radyografi/MR görüntüleme ile incelenmesi

Kıkırdak dejenerasyonu ile karakterize osteoartritten diz eklemi sıklıkla etkilenmektedir. Diz osteoartrit hastalarındaki dejeneratif değişiklikler, kapalı kinetik zincir aktivitesi içinde birlikte görev yaptığı ayağın mekanik uyum ve fonksiyonunu etkileyebileceği gibi ayak deformiteleri de diz osteoartritinde etki sahibidir. Bu çalışmada diz osteoartritli bireylerin ayak-ayak bileği yapıları klinik, radyografik ve MRG ile değerlendirilerek diz osteoartriti ile ayak kompleksi arasındaki bağlantının tespit edilmesi amaçlandı. Çalışmaya Necmettin Erbakan Üniversitesi Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon kliniğine diz ağrısı şikayetiyle başvuran, 40-69 yaş aralığında, 101 birey dahil edildi. Bireylerden demografik bilgiler elde edildi. Klinik muayene sırasında demografik bilgiler elde edildi ve ayak postür indeksi ile ayak pozisyonu belirlendi. Radyolojik muayene ile diz osteoartriti Kellgren Lawrence skalasına göre derecelendirildi ve ayak radyografilerinden ayak açı ölçümleri alındı. Ayak MRG ile ayakta karşılaşılan patolojiler raporlandı ve MRG görüntülerinden ayak bileği eklemini kateden tendonların kesit alanları ölçüldü. Yaş grubu, eğitim ve meslek parametrelerinde cinsiyetler arasındaki fark anlamlı bulundu (p<0,05). Düşük eğitim seviyesi, diz fleksiyonunu gerektiren meslekler, yüksek vücut kitle indeksi ve kadın olmak diz osteoartriti için risk teşkil ettiği tespit edildi. Ayak postür indeksi ile değerlendirilen diz osteoartritli hastaların sıklıkla nötral ayak postürüne sahip olduğu saptandı. On iki farklı açı ile değerlendirilen radyografilerde sadece talokalkaneal açı verilerine göre hastaların çoğunun ayak pronasyonuna işaret eden valgus deformitesi görüldü. Diğer açılara göre ise klinik değerlendirmeye benzer şekilde ayakların çoğunun nötral pozisyonda olduğu belirlendi. Tibialis anterior ve tibialis posterior kesit alanlarının proksimalden distale doğru azaldığı, flexor hallucis longus, fibularis longus, fibularis brevis ve tendo calcaneus kesit alanlarının ise genel olarak arttığı gözlendi. Tendo calcaneus kesit alanı kadınlarda, tüm yaş gruplarında, hafif simetrik ve ağır asimetrik diz osteoartritli hastalarda, nötral ayaklarda sağ tarafta daha kalındı. Diğer tendon kesitleri ile ilgili farklılıklar saptansa da bu farklılıklar tutarlı ve anlamlı değildi. Diz osteoartritli hastalarda plantar topuk kalınlığı, 1,78 cm olarak tespit edildi. Tedavi edilmediğinde osteoartrit insidansını artıran bazı dejenerasyonların (subkondral ödem, meduller ödem, kemik iliği ödemi, osteokondral lezyon, kistik dejeneratif değişiklik) MRG'de raporlandığı gözlendi. Aynı zamanda osteoartritli bireylerde sinus tarsi sendromu (%13,09), epin kalkanei (%26,19), tarsal koalisyon (%26,78), tenosinovit (%33,33) ve ligament dejenerasyonları (%28,57) tespit edildi. Tenosinovitin çoğunlukla tibialis posterior, flexor hallucis longus, fibularis brevis ve fibularis longus'un tendonlarını tuttuğu gözlendi. Ligament dejenerasyonunda çoğunlukla ligamentum talofibulare anterior ve ligamentum deltoideum'da kalınlaşma ve/veya zedelenme tespit edildi. Diz osteoartritli hastaların ayakları nötral pozisyonda olmasına rağmen, diz-ayak ilişkisinden kaynaklı olarak, patolojiye daha yatkındır. Diz osteoartritli bireylerde oluşan ya da oluşabilecek ayak deformitelerine dikkat çekilmesinin, dizdeki osteoartrit seyrini yavaşlatacağı, ayakta ve dizde sekonder bir problemin oluşmasına engel olacağı kanaatindeyiz. Diz osteoartritli hastaların tedavi protokollerine karar vermeden önce ayak kompleksinin de değerlendirilmesi ile tedavi başarısı da artacaktır.

AyakAyak bileğiKıkırdak+4
Ümmühan Yağmurkaya
Necmettin Erbakan University · Institute of Health Sciences
2023
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Sıçanlarda arteminin farklı nöroanatomik bölgelerdeki postnatal gelişim sürecine olan etkisinin incelenmesi

Amaçlar: Artemin, glial hücre kaynaklı nörotrofik faktör ailesinin dört üyesinden birisidir. Artemin, sinir sisteminin gelişimi, nöronal farklılaşma, nöronal sağkalım ve nörit gelişiminde rol oynar. Çalışmamızda arteminin sıçanlarda merkezi sinir sisteminin farklı nöroanatomik bölgelerindeki postnatal gelişim üzerine etkisi araştırılmıştır. Gereç ve Yöntem: 9, 41 ve 70 günlük Wistar albino erkek sıçanlardan üç grup oluşturulmuştur; her bir grupta 10 hayvan yer almıştır. Denekler 50 mg/kg ketamin +10 mg/kg ksilazin anestezisi altında sakrifiye edilmiştir. Sakrifikasyon sonrası her deneğin prefrontal korteks (PFK), striatum ve serebellumları sıçan beyin atlasına göre çıkarılmıştır. Elde edilen numunelerde ELISA yöntemi ile artemin protein düzeyleri, qRT-PCR yöntemi ile de arteminin koreseptörü olan GFRα3 mRNA düzeyleri ölçülmüştür. İstatistiksel analiz için One-way Anova testi kullanılmıştır. Bulgular: Her bir beyin bölgesinde yaşlara göre kıyaslama yapıldığında, artemin düzeyleri arasında anlamlı farklılık bulunmamıştır. Yaşlara göre bakıldığında, serebellumda 41 günlük (adolesan) sıçanların GFRα3 mRNA düzeylerinin 9 günlük sıçanlardan anlamlı olarak yüksek olduğu görülmüştür. Bölgesel olarak bakıldığında, serebellum artemin düzeyleri üç yaş grubunda da diğer bölgelerden anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. GFRα3 mRNA düzeylerinin bölgesel dağılımı incelendiğinde, her yaş grubunda bölgeler arasında bazı anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Sonuç: Bu çalışma, sıçanlarda merkezi sinir sisteminin postnatal gelişim sürecinde, artemin protein ve GFRα3 mRNA düzeylerini inceleyen ilk çalışmadır. Her bir bölgede, yaşlara göre kıyaslama yapıldığında artemin düzeyleri arasında anlamlı herhangi bir farklılık bulunmamıştır. Serebellum artemin düzeyleri üç yaş grubunda da diğer bölgelerden anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. GFRα3 mRNA düzeyleri ise serebellumda adolesan dönemdeki deneklerde 9 günlüklerdeki düzeylerinden anlamlı olarak yüksek bulunmuştur. Serebellum, artemin ve/veya GFRα3 düzeylerini etkileyecek faktörlere karşı diğer bölgelerden özellikle adolesan dönem ve sonrasında daha hassas olabilir. PFK ve striatumdaki artemin düzeyleri arasındaki benzerlikler ve iki bölge arasındaki artemin protein ve GFRα3 mRNA düzeyleri arasındaki bazı korelasyonlar, bu bölgeler arasında arteminin taşınıyor olabileceğini düşündürmektedir.

Deniz Demirtaş
Balıkesir University
2025
00
DoctorateOpen AccessTR

Palpebromalar oluk, 'Tear Trough' morfolojisi, anatomisi ve estetik yaklaşımı

Göz çevresi ve yanak bölgesinin morfolojik olarak ayrım noktasında orbitomalar oluk bulunur. Bu oluğun belirginliği yaş ile artar. Bu bölgenin iç kısmında yer alan çöküntüye tear trough denilir. Tear trough türkçe anlamı göz yaşı oluğu anlamına gelir. Yapılan anatomik çalışmalarda tear trough bölgesinde tabanında bulunan kemik yapıdan deriye kadar uzanan ligament olduğu gösterilmiştir. Palpebromalar oluk medialainde tear trough ligamenti ile lateralde ise orbitalis retaining ligamanti ile oluşur. Çalışmamızda kadavra diseksiyonunda tear trough ligamenti ve orbitalis retaining ligamentinin anatomik yapısı ortaya konulmuştur. Yine bu ligamentlerin morfolojik olarak yaptıkları açı ve komşulukları değerlendirilmiştir. Çalışmamızda tear trough ligamtinin orbitalis retainin ligaent ile devam ettiği izlenmiştir. Tear trough ligamenti, orbitalis retainin ligamentine göre dana dens yapıdaolduğu gösterilmiştir.Palpebromalar oluk bölgesinde subkutan yağ dokusu izlenmemiş olup, ligamentlerin deriye uzanımı görülmüştür. Gözaltı bölgesi yaş almayla estetik açıdan hızlı değişen yapıya sahiptir. Gözaltı bölgesinin yaşalma sürecinde tear trough ve orbitalis retaining ligamenti etkin rol oynamaktadır. Günümüzde bu bölgenin estetik açıdan gençleştirilmesi için tear trough ligamenti'ne ve orbitalis retaining ligament'e yönelik işlemler yer almaktadır. Bu alana güvenli ve etkin müdahale için bu alanın anatomisinin net bilinmesi gerekir.

AnatomiAnatomik özelliklerGöz çevresi+4
Dürdane Keskin
Ankara University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Ankilozan spondilitli hastalarda Articulatio sacroiliaca'nın Sacrum ile ilişkisinin incelenmesi

Bu çalışmada, ankilozan spondilit (AS) tanılı hastaların anterior ve posterior sacral uzunluk, anterior ve posterior sacral eğrilik uzunluğu, S1 vertebra corpusunun maximum transvers uzunluğu, S1 vertebra corpusunun antero posterior uzunluğu, orta ventral düz uzunluk, linea trasversa uzunlukları, sacral alan, sacrum taban açısı, sacral eğim, sacrum genişliği, intercornual mesafe, ventral düz genişlik, linea trasversa, sağ ve sol art. sacroiliaca kesit alanının değerlendirilmesi amaçlandı. Retrospektif olarak yapılan çalışmamız, 18-72 yaş aralığında toplam 160 bireyin kayıtları incelenerek yapıldı. AS tanılı 80 hasta (40 Erkek-40 Kadın) ile kontrol grubu için aynı sayıda sağlıklı bireyin görüntüleri alındı. Manyetik rezonans görüntüleri microdicom programına yüklenerek ölçümleri gerçekleştirildi. Tüm analizler IBM SPSS Statistics 26.0 for Windows (New York; ABD) kullanılarak yapıldı. Çalışmamızın AS'li erkek hastalarda; posterior sacral eğrilik uzunluğu, ventral düz genişlik, linea transversa 1 ve 2 kontrol grubuna göre daha düşük ölçülmüştür. Sacral eğim açısı ise hasta grubunda daha yüksek ölçülmüştür. Sol ve sağ art. sacroiliaca kesit alanları kontrol grubunda hasta grubuna göre belirgin şekilde daha geniş ölçülmüştür. AS'li kadın hastalarda; sacral eğim açısı kontrol grubuna göre daha fazla ölçülmüştür. AS'li erkek ve kadın hastalar karşılaştırıldığında; anterior ve posterior sacral uzunluk, anterior ve posterior sacral eğrilik uzunluğu, sacral alan, S1 vertebra corpus'unun maximum transvers uzunluğu, S1 vertebra corpus'unun antero posterior uzunluğu, linea trasversa 1, linea trasversa 2 ve linea trasversa 3 ölçümlerinin erkek hastalarda daha yüksek olduğu tespit edilmiştir. Erkek hasta/kadın hasta grubunda, sacral alan, posterior sacral eğrilik uzunluğu ve intercornual mesafe ile sol art. sacroiliaca kesit alanı arasında pozitif, sacral eğim ile negatif korelasyon bulunmuştur. Araştırmamız verileri yapılacak olan çalışmalara ön referans olacaktır. Ayrıca, AS'li hastalarda os sacrum ölçümlerinin ve art. sacroiliaca'nın sacrum ile ilişkisinin bilinmesinin, hastalığın klinik aşamalarına ve tedavi sürecine katkı sağlayacağını düşünmekteyiz.

Spondilit-ankilozan
Rümeysa Üzümcüoğlu
Malatya Turgut Özal University · Institute of Graduate Studies
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Rektum kanseri hastalarında pelvis antropometri ölçümlerinin değerlendirilmesi

Kolorektal kanser, dünya genelinde kanser türleri arasında üçüncü sırada olup, bu vakaların %40'ını rektum kanseri oluşturur. Rektum ve pelvis ölçüleri cerrahi müdahalelerde önemli bir unsurdur. Bu çalışmada, rektum kanserli ve sağlıklı bireylerde pelvis mesafesi değerlerini cinsiyete göre belirleyerek, cerrahi süreçte başarının arttırılması amaçlanmaktadır. 18-90 yaş arasında 114 kadın birey (57 hasta kadın- 57 kontrol grubu kadın) ile 114 erkek birey (57 hasta erkek- 57 kontrol grubu erkek) retrospektif olarak değerlendirildi. Bireylerin bilgisayarlı tomografi görüntülerinden Sectra IDS7 uygulaması ile ölçüm alındı. İstatiksel analizler IBM SPSS Statistics 26.0 for Windows (New York; ABD) kullanılarak yapıldı. Pelvis girişi, orta pelvis ve pelvis çıkışı sağlıklı kadınlarda, sağlıklı erkeklere göre büyük olduğu belirlendi. Conjugata diagonalis ve sağ diamater obliqua ortak olarak kadın ve erkek kontrol gruplarında, kadın ve erkek hasta gruplarına göre istatistiksel olarak daha büyük olduğu belirlendi (p<0.05). Kadın rektum kanserli hastalarda; pelvis girişinde diamater transversa, sağ ve sol diamater obliqua değerleri, orta pelviste interspinöz çap, pelvis çıkışında değerlendirilen tüm çapların, erkek rektum kanserli hastalara göre daha büyük olduğu belirlendi. Erkek rektum kanserli hastalarda ise orta pelvisin sagittal çapı, promontorium-S3,S4 arası ve coccygis-S3S4 arası mesafenin kadın hastalara göre büyük olduğu belirlendi (p<0.05). Sonuç olarak, her iki cinsiyette rektum kanseri bulunan hastaların pelvis antropometri değerlerinin, cerrahi uygulamalarda ameliyat süresi ve zorluk derecesi gibi faktörler üzerinde belirgin bir etkisi olduğunu ve pelvisdeki anatomik farklılıkların cerrahi başarıyı etkileyebileceğini düşünmekteyiz.

Adalet Kalı
Malatya Turgut Özal University · Institute of Graduate Studies
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Demans hastalarında kognitif bozukluk ve disfaji ilişkisinin antropometrik ölçümlerle incelenmesi

Demans, bilişsel işlevlerin ilerleyici bir şekilde bozulduğu, genellikle yaşlı bireylerde görülen nörolojik bir hastalıktır. Alzheimer hastalığı, vaskülerdemans ve Lewycisimciklidemans gibi farklı alt tipleri bulunmakla birlikte, demans hastalığının temel özellikleri arasında hafıza, dikkat, dil ve diğer bilişsel işlevlerdeki bozulmalar yer almaktadır. Bu kognitif bozukluklar, hastaların günlük yaşam aktivitelerini zorlaştırarak, bağımsızlıklarını kaybetmelerine ve genel yaşam kalitelerinin düşmesine neden olabilir. Demans hastalarında sıklıkla karşılaşılan bir diğer önemli sağlık sorunu ise disfajidir. Disfaji, yutma güçlüğü olarak tanımlanır ve genellikle demans hastalarında yutkunma yeteneğini etkileyen bir durumdur. Yutma fonksiyonundaki bozulma, beslenme ve sıvı alımını engelleyebilir. Bu durum, aspirasyonpnömonisi, malnütrisyon ve dehidrasyon gibi ciddi sağlık komplikasyonlarına yol açabilir. Disfaji, demansın ilerleyen evrelerinde daha belirgin hale gelir ve tedavi edilmediği takdirde hastanın yaşam kalitesini ciddi şekilde olumsuz etkiler. Literatürde, kognitif bozuklukların disfaji üzerindeki etkileri üzerine bazı çalışmalar bulunmaktadır, ancak bu iki durum arasındaki ilişkiyi derinlemesine inceleyen sınırlı sayıda araştırma mevcuttur. Özellikle, demans hastalarında kognitif bozuklukların disfajiyi nasıl etkilediğine dair net bir anlayış bulunmamaktadır. Demans hastalarının yutma fonksiyonlarındaki bozulmaların, yalnızca fiziksel yutma yeteneğiyle değil, aynı zamanda bilişsel işlevlerle de ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Örneğin, bilişsel bozulmaların, hastaların yutma sırasında uygun kas koordinasyonu sağlamalarını zorlaştırabileceği ve bu durumun disfajiyi daha da şiddetlendirebileceği öne sürülmektedir. Bu çalışma, demans hastalarında kognitif bozukluk ve disfaji arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Bu ilişkinin anlaşılması, hem erken tanı hem de tedavi yaklaşımlarının geliştirilmesi açısından büyük bir önem taşımaktadır. Kognitif işlevlerin desteklenmesi ve yutma fonksiyonlarının iyileştirilmesi için multidisipliner bir yaklaşımın gerekliliği, bu araştırmanın temel varsayımlarından biridir. Demans hastalarına yönelik daha etkili tedavi ve bakım stratejilerinin oluşturulabilmesi için bu ilişkinin daha ayrıntılı bir şekilde araştırılması gerekmektedir.

Tülin Çobanoğlu
Malatya Turgut Özal University · Institute of Graduate Studies
2026
00
Master'sOpen AccessTR

Boyun ağrısı semptomlu hastaların klinik özellikleri, lateral cervical grafilerinde COBB açısı ve PAL (Projection area per lenght squared) ölçümleri arasındaki ilişki

Amaç: Boyun ağrıları toplumda sık karşılaşılan yaygın bir kas-iskelet sistemi problemidir. Boyun ağrısının etiyolojisi incelendiğinde disk herniasyonu, servikal bölgedeki eklemler, kaslar, bağlar ve vertebraların dizilimi ile ilgili olduğu görülür. Tüm bunlar ergonomik, bireysel, davranışsal ve psikososyal etkenlerle ilişkilidir. Boyun ağrısı bireylerin hareket yeteneklerini kısıtlar, kişilerin günlük yaşamlarını olumsuz yönde etkiler. Aynı zamanda depresyon ve anksiyete düzeyinde artış görülmesine yol açabilir. Boyun ağrısına neden olan faktörler servikal stabilitenin giderek azalmasına ve servikal eğrilik kaybına neden olabilir. Lateral grafiler, servikal lordoz açılarını değerlendirmede en sık başvurulan yöntemlerdendir. Bu çalışma, boyun ağrısı semptomu bulunan hastaların klinik özelliklerini incelemek, boyun ağrısı şikâyeti olan hastaların grafilerinde servikal lordoz açısı ölçümünde en sık kullanılan klasik metotlardan Cobb metodu ile servikal lordoz değerlendirmesinde ilk kez kullanılacak olan PAL (Projection Area Per Length Squared Method) metodu arasında ilişki olup olmadığını değerlendirmek ve boyun ağrısının bireyler üzerindeki etkilerinin (yaşam kalitesi, hareket yetenekleri, ağrı ve psikolojik durum) bu ölçüm değerleri ile ilişkisini ortaya koymak için planlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda boyun ağrısı semptomuna sahip 43 olgunun hareket yeteneklerinin değerlendirilebilmesi için servikal bölge ROM (hareket açıklığı) ölçümleri, günlük yaşam aktivitelerinin nasıl etkilendiğini değerlendirmek için Boyun Özürlülük Sorgulama Anketi (NDI), depresyon düzeyini değerlendirmek için Beck Depresyon Ölçeği (BDI) ve ağrının şiddetini ortaya koymak için VAS (Visual Analog Scale) skalası kullanılmıştır. Servikal bölgedeki ROM'u değerlendirmek için gonyometrik ölçümler yapılmıştır. Cobb metodu ve PAL metodu ölçümleri ise lateral grafiler üzerinde gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Elde ettiğimiz verilerle Cobb metodu ile PAL metodu arasında pozitif yönde yüksek düzeyde; NDI skorları ve VAS (Dinlenme) skorları arasında yüksek düzeyde, NDI ile VAS (Gece) ve VAS (Aktivite) skorları arasında orta düzeyde; PAL metodu ve VAS (Dinlenme) skorları arasında orta düzeyde; BKİ ve yaş arasında orta düzeyde, BKİ ve fleksiyon ölçümleri arasında orta düzeyde; yaş ve fleksiyon ölçümleri arasında orta düzeyde; BDI skorları ve NDI skorları arasında orta düzeyde anlamlı ilişki bulduk. Sonuç: Buna göre PAL metodunun servikal lordozu değerlendirmede klinisyenlere pratik ve alternatif bir metot olarak sunulabileceğini düşünmekteyiz.

AğrıBoyun ağrısıDepresyon+4
Eda Nur Dönmez
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2022
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Diz eklemine katılan kemik yapıların morfometrik ölçümleri ve varyasyonlarının ön çapraz bağ ve menisküs yaralanmaları ile ilişkisi

Ligamentum cruciatum anterius ve menisküs yaralanmaları toplumda sıklıkla rastlanan patolojilerdir. Ligamentum cruciatum anterius yaralanmaları; spor ile ilişkili yaralanmalarının bir sonucu olarak, tüm ligament ilişkili diz yaralanmalarının %40-50'sini oluşturmaktadır. Çalışmamızda ligamentum cruciatum anterius yaralanması tanısı almış 200 olgunun ve normal olarak raporlanmış 110 olgunun (toplam 310 olgu) diz manyetik rezonans görüntüleme kayıtlarının incelemesi yapıldı. Görüntüler menisküs yaralanması açısından da incelenerek; izole ligamentum cruciatum anterius yaralanması ile ligamentum cruciatum anterius ve menisküs kombine yaralanması gruplarına ayrıldı. Bu gruplar da kendi içerisinde ligamentum cruciatum anterius yaralanmasının derecesine göre 1. derece, 2. derece ve 3. derece yaralanma olmak üzere alt gruplara ayrıldı. Ligamentum cruciatum anterius ve menisküs yaralanması açısından risk faktörü olması muhtemel olarak belirlenen kemik yapılara ait ölçümler gerçekleştirildi. Bu ölçümler iki ana grup ve tüm alt gruplar ile kontrol grubu arasında istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Çalışmamızda ölçümü yapılan; condylus medialis genişliği, condylus lateralis genişliği, bikondilar genişlik, eminentia intercondylaris genişliği, tibia genişliği, patellar uzunluk, ligamentum patellae uzunluğu, patella facies articularis açısı, sulcus trochlearis açısı değerlerinin artışının, hem izole ligamentum cruciatum anterius yaralanması hem de ligamentum cruciatum anterius ve menisküs kombine yaralanması gruplarında istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi. Yine çalışmamızda değerlendirilen; fossa intercondylaris şekil indeksi, fossa intercondylaris indeksi, tibial medial eğimi, sulcus trochlearis derinliği, facies patellaris asimetrisi, sulcus trochlearis ile tuberositas tibia mesafesi ve patellar eğim değerlerinin düşüklüğünün, hem izole ligamentum cruciatum anterius yaralanması hem de ligamentum cruciatum anterius ve menisküs kombine yaralanması gruplarında istatistiksel olarak anlamlı olduğu tespit edildi. Klinik pratikte bu görüntüleme bulgularına bakılarak hastanın, ligamentum cruciatum anterius ve menisküs yaralanmaları için risk altında olup olmadığı değerlendirilebileceğini düşünüyoruz.

DizDiz eklemiDiz yaralanmaları+4
Begüm İncedemir Ündey
Aydın Adnan Menderes University
2022
00
Master'sOpen AccessTR

Os sacrum ve hiatus sacralis'in morfolojik ve morfometrik olarak değerlendirmesi

Amaç: Bu çalışma os sacrum ve hiatus sacralis'in morfolojisini ve morfometrisini detaylı olarak inceleyerek, ileride yapılacak çalışmalara rehber olabilmek ve literatüre katkı sağlamak amacıyla yapılmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı laboratuvarında bulunan toplam 68 adet kuru os sacrum örnekleri üzerinde yapıldı. Os sacrum ve hiatus sacralis morfolojisinin değerlendirilmesinde hiatus sacralis'in şekline, tepe seviyesine ve taban seviyesine bakıldı. Os sacrum ve hiatus sacralis morfometrisinin değerlendirilmesinde ise hiatus sacralis'in uzunluğuna, genişliğine, derinliğine bakıldı. Hiatus sacralis tepe noktası, foramina sacralia posterior (S2), basis ossis sacri, apex ossis sacri, sağ ve sol crista sacralis lateralis'ler baz alınarak ölçümler yapıldı. Canalis sacralis'e, os sacrum'un uzunluğuna ve genişliğine bakıldı. Hiatus sacralis'in en üst noktası ile sağ ve sol crista sacralis lateralis'lerin en üst noktalarının birleşmesiyle oluşan üçgenin mesafe ve açıları karşılaştırıldı. İstatistiksel olarak incelendi. P<0,05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Hiatus sacralis'in en üst noktası ile sağ ve sol crista sacralis lateralis'lerin en üst noktalarının birleşmesiyle oluşan üçgenin mesafe ve açıları karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark (p>0,05) bulunmadı. Os sacrum ve hiatus sacralis'in diğer morfolojik ve morfometrik değerlendirmeleri literatürle karşılaştırıldığında bazı benzerliklerin ve farklılıkların olduğu görüldü. Sonuç: Bu çalışmada çıkan sonuçların os sacrum ve hiatus sacralis'e yönelik yapılacak cerrahi yaklaşımlarda klinisyenler için fayda sağlayacağını düşünmekteyiz. Anahtar kelimeler: Os sacrum, Hiatus Sacralis, Morfoloji, Morfometri, Anatomi.

Nurettin Orhan
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2024
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Diyabetik nöropatili sıçanlarda Linalool tedavisinin cerebellarmorfoloji üzerindeki doz bağımlı etkileri

Diabetes mellitus; hiperglisemi, oksidatif stres ve inflamatuvar süreçlerle karakterize, multisistemik, multifaktöriyel bir hastalıktır. En önemli komplikasyonlarından biri olan diyabetik nöropatinin temel formunu distal simetrik polinöropati oluşturur. Periferik sinirlerde gelişen hasar ağrıya ve ilerleyici hipoesteziye neden olur. Güncel çalışmalar, diyabetin sadece periferik sinirlerle sınırlı kalmayıp merkezi sinir sisteminde de morfolojik değişikliklere neden olduğunu göstermektedir. Denge ve motor kontrol fonksiyonu ile bilinen cerebellum, bu görevlerini yerine getirirken hem periferden hem de beyinden yoğun duyu girdisi aldığından, ağrı modülasyonunda da kritik rol oynamaktadır. Bu çalışmada, diyabetik nöropatili sıçanlarda Linalool tedavisinin cerebellar morfoloji üzerindeki doz bağımlı etkileri araştırılmıştır. Deneysel diyabet modeli oluşturulan erişkin sıçanlara 14 gün boyunca 75 mg/kg ve 150 mg/kg Linalool intraperitoneal uygulanmıştır. Pozitif kontrol olarak Gabapentin kullanılmıştır. Tedavi sonrası intrakardiyak perfüzyonla fiksasyona tabi tutulan sıçanlardan elde edilen cerebellar kesitler toluidin mavisiyle boyanıp, mikroskopta incelenmiştir. Hacimsel değerlendirmeler Cavalieri metodu ile yapılmıştır. Cerebellar korteks katmanları ve beyaz cevher hacimleri açısından gruplar arasında anlamlı fark saptanmamıștır. Bununla birlikte, diyabet grubunda artış gösteren beyaz cevher/korteks oranının Linalool uygulanan gruplarda normale döndüğü gözlenmiştir. Gabapentin ise bu parametre üzerinde etkili olmamıştır. Bulgular, Linalool'ün antioksidan, antiinflamatuvar ve nöroprotektif özellikleri aracılığıyla diyabetik sıçanlarda cerebellar patolojilerde etkili olabileceğine işaret etmektedir. Diyabetin periferden merkezi sinir sistemine uzanan kompleks patofizyolojisi dikkate alındığında, Linalool gibi çok hedefli tedavi seçeneklerinin klinik açıdan umut verici olduğu sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Cerebellum, diyabet, linalool, sıçan, periferik nöropati

Merve Nur Ermez
Eskişehir Osmangazi University
2025
00
DoctorateOpen AccessTR

Deneysel diz osteoartirit modelinde metotreksat ve su egzersizinin terapötik etkinliklerinin karşılaştırılması

Amaç: Sıçanlarda monosodyum iyodoasetat (MIA) ile oluşturulan deneysel diz OA'sında metotreksat ve su egzersizinin etkilerini tek başına ve kombine olarak değerlendirmeyi amaçladık. Yöntem: Çalışmada otuz adet Wistar albino erkek sıçan; Sham, OA, Su Egzersizi (S), Metotreksat (M) ve Kombine (SM) olmak üzere 5 gruba ayrıldı. OA modeli intraartiküler her iki dize 3 mg MIA enjeksiyonu ile oluşturuldu. Altı hafta süresince S grubuna yüzme, M grubuna oral MTX, SM grubuna ise kombine tedavi uygulandı. Tedavi etkinliği; spontan ekstansiyon testi, yürüme analizi, Mikro-BT ile kemik morfometrisi, stereolojik ve histopatolojik yöntemlerle (kıkırdak hacmi, hücre sayısı, proteoglikan yoğunluğu) incelendi. Bulgular: OA grubunda belirgin kıkırdak dejenerasyonu ve fonksiyonel kayıp gözlendi. SM grubu, spontan ekstansiyon ve yürüme parametrelerinde M grubuna göre daha iyi fonksiyonel iyileşme sergiledi. Histolojik analizlerde kombine tedavi ve M grubu, kıkırdak hacmini ve proteoglikan yoğunluğunu anlamlı düzeyde korurken, kondrosit kaybını önleyemedi. Mikro-BT verileri, tüm tedavilerin kemik mikro-mimarisindeki bozulmayı sınırlı düzeyde etkilediğini gösterdi. Sonuç: Su egzersizi ile MTX kombinasyonu, OA kaynaklı ağrıya bağlı davranışları azaltmada ve kıkırdak matriks bütünlüğünü korumada sinerjik etki göstermiştir. Bu bulgular, osteoartrit yönetiminde farmakolojik ve fiziksel tedavi modalitelerinin birlikte kullanımının, hastalığın semptomatik ve yapısal kontrolü açısından etkili bir strateji olabileceğini desteklemektedir.

MetotreksatMonosodyum iyodoasetatStereoloji
Ayşegül Durak
Eskişehir Osmangazi University · Institute of Health Sciences
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Ratlarda subkronik formaldehit zehirlenmelerinin karaciğerde neden olduğu hasara karşı chrysinin etkileri

Erkek ratlar üzerinde yapmış olduğumuz bu çalışmada, intraperitoneal olarak uygulanan formaldehit'in karaciğer üzerindeki olumsuz etkileri araştırıldı. Ayrıca formaldehit maruziyetine karşı chrysin'in muhtemel koruyucu özellikleri değerlendirildi.Bu amaçla, 42 adet Wistar albino cinsi erkek rat 6 gruba ayrıldı. Grup I, kontrol olarak kullanılırken, Grup II'deki hayvanlar (FA-0.1), 60 gün boyunca haftada 3 gün 0,1 mg/kg dozunda intraperitoneal olarak formaldehite maruz bırakıldı. Grup III'teki ratlara (FA-1) 1mg/kg dozunda 60 gün boyunca haftada 3 gün olmak üzere intraperitoneal olarak formaldehit uygulandı. Grup IV'teki ratlara 60 gün boyunca haftada 3 gün olmak üzere 50 mg/kg dozunda chrysin oral olarak verildi. Grup V'teki ratlara chrysin ile birlikte formaldehit uygulandı. Chrysin 50 mg/kg dozunda 60 gün boyunca haftada 3 gün olmak üzere oral olarak uygulanırken, formaldehit 60 gün boyunca haftada 3 gün olmak üzere 0,1 mg/kg dozunda intraperitoneal olarak uygulandı. Chrysin uygulaması 1 gün önceden başlatıldı. Grup VI'daki ratlara ise chrysin ile birlikte formaldehit uygulandı. Chrysin 50 mg/kg dozunda 60 gün boyunca haftada 3 gün olmak üzere oral olarak uygulanmış olup, formaldehit ise 60 gün boyunca haftada 3 gün olmak üzere 1 mg/kg dozunda intraperitoneal olarak uygulanmıştır. Chrysin uygulaması 1 gün önceden başlatılmıştır. Deney sonunda hayvanlar dekapite edildi. Biyokimyasal ve histolojik değerlendirmeler için karaciğer dokuları alındı.Sıçanlardan alınan karaciğer dokularının bir kısmında tiyobarbitürik asit reaktif maddeleri (TBARS), redükte glutatyon (GSH), süperoksitdismutaz (SOD), katalaz (CAT) ve total protein analizleri yapıldı. Sadece formaldehit uygulanan gruplarda oksidatif hasarı gösteren TBARS, GSH ve CAT düzeylerinde anlamlı bir artış görülürken SOD seviyesinde ise anlamlı bir azalma tespit edildi. Formaldehit ile birlikte chrysin uygulanan gruplarda ise bu değişimlerin kontrol grubu lehinde düzeldiği gözlemlendi. Formaldehit uygulanan gruplarda histolojik olarak incelenen karaciğer doku kesitlerinde ise apoptotik hücrelerin görüldüğü, hepatositlerin değişime uğradığı, Kupffer hücre sayısında artış olduğu ve histopatolojik hasarların meydana geldiği tespit edildi. Formaldehit ile birlikte chrysin uygulanan gruplarda ise, karaciğer doku kesitlerinde apoptozisin baskılandığı, Kupffer hücre sayısında azalma olduğu ve histopatolojik değişikliklerin de düzeldiği ortaya kondu.Sonuçta, formaldehit maruziyetine bağlı olarak karaciğerde ciddi hasarların meydana geldiği ve bu hasarlara karşı chrysinin koruyucu etkiler gösterdiği ifade edilebilir.

FormaldehitKaraciğerKrisin+2
Mahmut Çay
İnönü University · Institute of Health Sciences
2012
20
Medical SpecialtyOpen AccessTR

A. hepatica propria, v. hepatica, v. porta hepatis damarlarının bölgemizdeki morfometrisi ve varyasyonlarının incelenmesi

Günümüzde, karaciğer ve mikrovasküler rekonstrüksiyon cerrahisi önemli ölçüde gelişmiş olsa da vasküler komplikasyonlar hala başlıca morbidite ve mortalite nedenlerinden biri olarak devam etmektedir. Bu nedenle, operasyon öncesinde organın vasküler yapılarının dikkatlice incelenmesi son derece elzemdir. Vasküler yapıların anatomik özelliklerinin ve olası varyasyonların belirlenmesi, hem verici hem de alıcıda ortaya çıkabilecek komplikasyonları azaltmanın yanı sıra, cerrahinin başarı oranını da önemli derecede yükseltmektedir. Karaciğer nakillerinde, a. hepatica propria, v. portae hepatis, vv. hepaticae anatomisinin ve varyasyonlarının iyi bilinmesi gerekmektedir. Çalışmamızda, Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'ne başvuran 900 bireyin arteriyel ve portal fazda çekilmiş Bilgisayarlı Tomografi ile elde edilen görüntüleri değerlendirildi. Daha önce karaciğer rezeksiyonu geçirmiş olan, konjenital anomalisi olan, karaciğerinde tümör ve kist hidatik olan hastalar çalışma dışı bırakıldı. Karaciğerin sağ ve sol lobuna gelen a. hepatica propria'nın, v. portae hepatis'in, vv. hepaticae'ların anatomik varyasyonları, bu damarların cinsiyet ve yaş değişkenleri için tip dağılımları ve tiplere göre çap ve uzunluk ölçümleri değerlendirildi. Cinsiyet ve yaş kategorik ölçümlerinin tip gruplarına göre karşılaştırılmasında Ki Kare test istatistiği kullanıldı. Normal dağılım göstermeyen çap ve uzunluk ölçümlerinin tip gruplarına göre genel karşılaştırmada Kruskal Wallis testi, grupların ikili karşılaştırılmalarında ise Mann Whitney U testi kullanıldı. A. hepatica propria'nın klasik anatomisini temsil eden Michels Tip 1 varyasyon, bireylerin %57.3'ünde tespit edildi. En yüksek çap değerine sahip olan Tip 1 varyasyon, en düşük çap değerine sahip olan ise Tip 8 varyasyon olarak belirlendi. En yüksek uzunluk ölçüm değeri Tip 2 varyasyonunda, en kısa değer ise Tip 7 varyasyonunda gözlemlendi. Covey'in sınıflamasına göre v. portae hepatis'in klasik anatomik dağılımını gösteren Covey Tip 1 varyasyonu bireylerin %55.7'sinde tespit edildi. Bu damarın uzunluğu Tip 4'te en yüksek iken, Tip 1'de en düşük değerler ölçüldü. Bu çalışmada yer alan bireylerin %54.3'ünde v. hepatica sinistra ve v. hepatica intermedia birleşerek tek bir kök oluşturup v. cava inferior'a açılmaktaydı. Bu tip en büyük çap değerine sahipti. Çalışmamızla elde edilen veriler, karaciğerin vasküler varyasyonları hakkında değerli bilgiler sunarak, cerrahi planlamaların daha güvenli ve etkili bir şekilde yapılmasına yardımcı olacaktır. Gelecekteki araştırmalara referans oluşturacağını düşündüğümüz bu veriler, varyasyonların daha ayrıntılı bir şekilde incelenerek cerrahi yaklaşımların geliştirilmesine önemli katkılar sağlayacaktır. Anahtar sözcükler: Karaciğer, a. hepatica propria, v. portae hepatis, vv. hepaticae, varyasyon.

Bilge Öz
Fırat University
2025
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Obstrüktif uyku apnesi sendromu ile epifiz ve hipofiz bezlerindeki hacimsel ve yapısal bazı değişiklikler arasındaki ilişkinin radyolojik olarak incelenmesi

Obstrüktif uyku apne sendromu (OUAS), uykuda tekrarlayan üst solunum yolu tıkanmaları sonucu gelişen apne ve hipopne atakları ile karakterize bir hastalıktır. Bu ataklara bağlı olarak ortaya çıkan oksijen desatürasyonu ve hiperkapni, çeşitli sistemik etkilere sebep olmaktadır. Bu çalışmada, OUAS'ın merkezi nöroendokrin yapılar üzerindeki etkilerini araştırmak amacıyla, hastalarda pineal ve hipofiz bezlerinin hacimsel ve yapısal özelliklerinin radyolojik görüntüleme yöntemleri ile değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Toplam 89 OUAS hastası ile benzer yaş ve cinsiyet dağılımına sahip 94 kişiden oluşan kontrol grubunun beyin manyetik rezonans görüntüleri (MRG) retrospektif olarak incelendi. Hacimler Horos görüntüleme yazılımı aracılığıyla ölçüldü. Ayrıca pineal kalsifikasyon değerlendirmesi için 86 OUAS hastasının beyin bilgisayarlı tomografi (BT) görüntülerine ulaşıldı ve kalsifikasyonlar derecelendirilerek analiz edildi. Elde edilen veriler istatistiksel olarak karşılaştırıldı. Yapılan analizler sonucunda, OUAS grubunda hem pineal bez hem de hipofiz bez hacimlerinde kontrol grubuna kıyasla anlamlı azalmalar olduğu saptandı (p<0,05). Aynı zamanda bu hacimlerin AHİ (apne-hipopne indeksi) değerlerine göre oluşturulan hafif, orta ve ağır OUAS grupları ile kontrol grubu arasında da anlamlı olarak değiştiği gözlendi. Öte yandan, pineal kalsifikasyon OUAS grupları arasında değerlendirildi ve pineal kalsifikasyon düzeyi ile OUAS şiddeti arasında bir ilişki gözlenmedi (p=0,142). Sonuç olarak, elde edilen veriler OUAS'ın merkezi nöroendokrin organlar olan pineal ve hipofizi etkileyerek bu bezlerde hacimsel olarak azalmaya neden olabileceğini ve bu azalmanın hastalık şiddetiyle ilişkili olabileceğini göstermektedir.

Ayşe Biçer
Fırat University
2025
00
Master'sOpen AccessTR

Pediyatrik yaş grubunda MRG ile lumbal spinal kanal ve medulla spinalis'in boyutlarının normatif değerlerinin saptanması

Canalis vertebralis ve medulla spinalis ölçülerinin bilinmesi, çeşitli hastalıkların varlığında ve teşhisinde büyük önem taşımaktadır. Pediyatrik yaş grubunda bu anatomik yapılarla ilgili; doğumda veya doğum sonrası oluşan hastalıklarda, hastalığın şiddetinin ve tedaviye yanıtının değerlendirilmesinde, tedavide kullanılacak yöntemlerin belirlenmesinde ayrıca çocuk gelişiminin izlenmesinde bu ölçüler kullanılabilmektedir. Canalis vertebralis ve medulla spinalis yapılarının boyutlarının ölçülmesi için birçok görüntüleme yönteminden faydalanılabilir. Bu yöntemlerden manyetik rezonans görüntüleme (MRG) yöntemi lumbal bölge görüntülenmesinde diğer görüntüleme yöntemlerine göre daha avantajlıdır. Bu çalışmada Fırat Üniversitesi Hastanesi Picture Archiving and Communication Systems (PACS) programında lumbal vertebra MRG incelemesi bulunan 1-18 yaş arasındaki kız ve erkek bireyler retrospektif olarak değerlendirildi. Vertebral operasyon, skolyoz, lumbal disk hernisi, spinal stenoz, spina bifida, kitlesel lezyon, demiyelinizan hastalık ve disrafizm bulguları bulunan kişiler çalışmaya dahil edilmedi. Mevcut çalışmada hem yumuşak doku çözünürlüğü yüksek hem de kemik yapıların incelenebildiği farklı planlarda ölçüm olanağı sunan MRG yöntemi kullanıldı. Çalışma farklı cinsiyetlere sahip 432 pediyatrik yaş grubundaki sağlıklı bireyler üzerinde yapıldı. Bu kişilerin lumbal bölge 1 (L1), L2, L3, L4 ve L5 corpus vertebra'lar seviyesinde canalis vertebralis ve medulla spinalislerinin aksiyal ve sagittal kessitte anterior posterior çapları ölçülüp, elde edilen değerler istatistiksel olarak değerlendirildi. Sonuç olarak ölçümlerimizde 16, 17 ve 18 yaşındaki sağlıklı kız ve erkek bireylerin canalis vertebralis çaplarının aksiyal ve sagittal plandaki değerlerini karşılaştırdığımızda 16 yaş için L4 ve L5 seviyelerinde, 17 ve 18 yaş için L3, L4 ve L5 seviyelerinde istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulundu. Diğer yaş grubundaki kız-erkek değerleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı farklar bulunamadı. Anahtar Kelimeler: Medulla spinalis, MRG, Lumbal vertebral kanal

AnatomiManyetik rezonans görüntülemeSpinal kanal+2
Ahmet Meydan
Fırat University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Regio antebrachii anterior'a ait superficial venlerin tiplendirilmesi

Regio antebrachii anterior'da vena (v) basilica, v. cephalica ve v. mediana antebrachii isimleri venler bulunmaktadır. Bu bölgede derinin ince ve venlerin yüzeysel olması nedeniyle diseksiyonla seyrinin tespiti zor olabilmektedir. Bu nedenle yapılan araştırmada damar içi uygulamaları ve venlerin tespitini kolaylaştırabilmek için regio antebrachii anterior'da yer alan venelerin tiplendirilmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla Fırat Üniversitesi Hastanesi Acil Servisi' ne başvuran bireyler arasından, basit tesadüfi örnekleme metodu ile seçilen 100 kadın ve 100 erkek hastanın sağ ve sol kolları olmak üzere toplam 400 kolda yer alan ven tipleri incelenmiştir. İncelemede, venlerin daha iyi görüntülenebilmesi amacıyla kola turnike uygulanmış ve damar görüntüleme cihazı ile veriler toplanmıştır. Regio antebrachii anterior' da yer alan venler anastomoz şekillerine göre gruplandırılmış ve ardından sağ ve sol kola ait bütüncül tipler tespit edilmiştir. Araştırma sonucunda v. mediana antebrachii'nin sağ kolda %78 oranında "i" tip, sol kolda ise %70,5 oranında "i" tip olduğu ve bu ven tipinin tüm bireylerde en yüksek düzeyde görülen ven tipi olduğu belirlenmiştir. Hem erkek hem de kadın katılımcılarda sırasıyla en fazla "i" tip venler gözlenmiştir. Çalışmamızda erkeklerde v. mediana antebrachii'nin sağ kolda (%82) ve sol kolda (%69) kadınlarda ise sağ kolda (%74) ve sol kolda (%72) en fazla "i" tip venler gözlenmiştir. Bütüncül tipleme sonucunda ise erkeklerde sağ kolda %12,5 "yii" ve sol kolda %8,0 "yiy" ven tip; kadınlara ise sağ kolda %12 "yii" ve sol kolda ise %8,5 "yii" ven tipi gözlenmiştir. Cinsiyet değişkenine göre sağ ve sol kol üzerindeki ven tiplerinin anlamlı olarak farklılaşmadığı yapılan araştırma sonucunda belirlenmiştir.

AnastomozAnatomiAnatomik özellikler+2
Ahmet Zafer Perilioğlu
Fırat University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Prenatal dönemde 900 mhz'lik elektromanyetik alana maruz bırakılmış ratlarda koruyucu kumaşın böbrek morfolojisine etkileri

Elektromanyetik alanın uzun süreli maruzyeti, anne karnından itibaren başlamaktadır. Bu çalışmada en fazla kullanılan cep telefonu frekansı olan 900 MHz tercih edilerek prenatal dönemdeki maruziyetin, yenidoğan yavruların böbrekleri üzerindeki etkisine bakılması ve bu maruziyete karşı tedbir olarak koruyucu kumaş kullanımının etkilerinin araştırılması amaçlanmıştır. Yapılan çalışmada 3 gebe sıçandan oluşan 5 grup bulunmaktadır. Bu gruplardan elektromanyetik alan (EMA), EMA+Koruyucu kumaş (EMA+K) grupları gebeliklerinin ilk günlerinden itibaren 900 MHz'lik elektromanyetik alana maruz bırakıldılar. Kontrol, SK(sadece kumaş),Sham grupları ise elektromanyetik alandan uzak tutuldular ve sadece Kontrol grubu sıçan tutuculara yerleştirilmedi. Doğumdan hemen sonra, infantlar sakrifiye edildi ve sağ ve sol böbrek dokuları ayrı ayrı alındı. Yapılan histolojik işlemlerden sonra böbrekte Bowman kapsülü ve glomerül çapı, proksimal tübül iç çapı, korteks ve medulla kalınlığı ile bazal membran devamlılığı Hematoksilen-eozin, Periyodik Asit-Shiff ve Masson's Trikrom boyaları uygulanarak histometrik yöntemlerle belirlendi. Bu çalışmanın sonucunda, EMA grubunda Bowman kapsülü bazal membran devamlılığı EMA+K, Sham, Kontrol ve SK gruplarına göre daha düşük oranda gözlendi. Glomerül çapı, tüm gruplarda benzer oranda bulunurken, EMA grubuna ait böbrek dokularının Bowman kapsülü çapı, diğer deney gruplarının Bowman kapsülü çaplarından daha geniş olduğu bilgisayar ortamında ölçülerek belirlendi.. Bu çalışmanın sonucunda EMA'ya prenatal dönemde maruz kalmış sıçanların böbrek morfolojisinde önemli değişiklikler meydana geldiği belirlenmiştir. Deneyde kullanılan koruyucu kumaşın, elektromanyetik alanın meydana getirdiği hasarı düşürdüğü tespit edilmiştir. Anahtar Kelimeler: Elektromanyetik alan, böbrek, koruyucu kumaş, histometrik ölçüm

BöbrekElektromanyetik alanlarGebelik+5
Ayşe Gizem Polat
Aydın Adnan Menderes University · Institute of Health Sciences
2017
00
DoctorateOpen AccessTR

Yeniden yüzlendirmeye yönelik mandibulası bulunmayan kafataslarında yaş, cinsiyet tayini ve uygun mandibula'nın dizaynı: Retrospektif çalışma

Adli bilimlerin görevlerinden biri kimliği belirsiz bir bireyin teşhis edilebilmesi yer almaktadır. Tanınamayacak halde elde edilen insan kalıntılarından kimlik belirlemede bireyin anatomik profilini belirlemek için yaş, cinsiyet ve etnik köken tayini yapılmaktadır. Kimlik belirlemedeki yöntemlerden biri kafatasının cinsiyet, yaş ve etnik kökene uygun biçimde kil ve benzeri bir madde ile kaplanarak bireyin muhtemel yüzünü ortaya çıkarmaktır. Yeniden yüzlendirme adı verilen bu teknik bilgisayarlı ortamlarda da yapılabilmektedir. Yeniden yüzlendirme aşamalarının başında kafatasının eksik kısımlarının tamamlanması gelmektedir. Kırık parçalar ayna yöntemi tekniği ile mevcut olan taraf dikkate alınarak tamamlanır. Ancak bazı durumlarda kafatası ile mandibula birlikte elde edilemeyebilir. Bu durumda, mandibulası olmayan kafatasının yeniden yüzlendirilmesi problem haline gelir. Tez çalışmamızdaki amacımız, mandibulası olmayan kafatasları için önce kafatasının yaş grubu ve cinsiyetini tayin ederek kafatasının anatomik yapısına uygun mandibulayı dizayn etmektir. Tez çalışmamız Bursa Uludağ Üniversitesi Radyoloji Anabilim Dalı'nda temin edilen üç boyutlu bilgisayarlı tomografi görüntüleri üzerinde gerçekleştirildi. Diş ve kemik gelişimi dikkate alınarak bireyler beş yaş grubuna ayrıldı. Çalışmamız toplam 282 hastaya ait görüntü üzerinde gerçekleştirildi. Mandibula üzerinde 23, kafatası üzerinde 54 değişken incelendi. Elde edilen verilerin tanımlayıcı ve karşılaştırmalı istatistikleri, diskriminant fonksiyon analizi ve regresyon formüllerinin geliştirilmesi SPSS 20.0'da yapıldı. Cinsiyetler arası ve yaş grupları arası karşılaştırmalı ve tanımlayıcı istatistik bulguları tablolar halinde verildi. Yaş grubu tayini ve cinsiyet tayini için diskriminant fonksiyon analizleri yapıldı. Her yaş grubu ve cinsiyet için kafatası anatomisine uygun mandibulanın dizaynı için regresyon formülleri geliştirildi. Yaş tayini cinsiyet tayini yapılmayan bireyler adına tüm gruplar için geçerli regresyon formüller geliştirildi. Tez çalışmamızın, morfometrik verilerle diskriminant analizi yöntemi ile yaş grubu tayini ve mandibulası olmayan kafataslarının anatomisine uygun mandibulanın dizaynını gerçekleştirecek regresyon formülleri ile adli bilimciler ve antropologlar için faydalı olacağı kanaatindeyiz.

Adli bilimlerAdli tıpAnatomi+5
Serdar Babacan
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty · Institute of Health Sciences
2020
00
Medical SpecialtyOpen AccessTR

Yüzün vasküler anatomisinin klinik ve radyolojik olarak değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmada, karotis BT anjiyografisi çekilen bireylerde a.carotis externa ve a.carotis interna'nın bazı dallarının yüzdeki referans noktalara göre seyrini değerlendirmek, arterlerde cinsiyetler arası ve sağ-sol taraflar arasında mevcut olabilecek varyasyonları değerlendirmek amaçlandı. Materyal ve Yöntem: Çalışmaya; yaşları 21- 55 arasında değişen ve regio facialis'te travmatik ve konjenital deformitesi bulunmayan ve geçirilmiş maksillo-fasiyal ve kraniyal cerrahi öyküsü bulunmayan 60 birey dahil edildi.Bireylerde değerlendirilen arterler a.facialis, a.labialis superior,a.angularis,r.lateralis nasi,a.dorsalis nasi,a.temporalis superficialis ve r.frontalis idi. Arterlerin yüzde belirlenmiş referans noktalara olan uzaklığına ilişkin morfometrik ölçümler ve arterlerin mevcut olma durumuna ilişkin niteliksel değerlendirmeler gerçekleştirildi. Kaydedilen verilere ilişkin cinsiyet ve sağ-sol fark karşılaştırılmaları SPSS programı ile analiz edildi. P değerinin 0.05'ten küçük gelmesi istatiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: A.facialis'in angulus mandibulae'ya olan uzaklığı yüzün sağ (p=0.013) ve solunda (p=0.025) erkeklerde kadınlardan daha fazla bulundu. A.facialis'in commissura labiorum'a olan uzaklığı sağ tarafta sol taraftan daha fazla bulundu (p=0.001). Sol a.facialis'in commissura labiorum'a olan uzaklığı kadınlarda daha fazla bulundu (p=0.022). Erkeklerde a.facialis'in commissura labiorum'a olan uzaklığı sağ tarafta daha fazla bulundu(p<0.001). A.facialis'in basis mandibulae seviyesinde orta hatta olan uzaklığı sağ tarafta daha fazla bulundu(p=0.014). Sağ a.facialis'in basis mandibulae seviyesinde orta hatta olan uzaklığı erkeklerde daha fazla bulundu (p=0.008). Sağ ve sol a.labialis superior'un vermilion boyunca uzunluğu erkeklerde daha fazla bulundu (p=0.026, p=0.021). A.labialis superior'un orijin noktasının commissura labiorum'a uzaklığı sağ tarafta daha fazla olarak tespit edildi (p=0.011). Kadınlarda a.labialis superior'un orijin noktasının commissura labiorum'a uzaklığı yüzün sağ tarafında daha fazla bulundu(p=0.045).A.labialis superior'un commissura labiorum'a göre seviyesi tüm popülasyonda ve erkeklerde yüzün sağ ve sol taraflarında farklı olarak tespit edildi (p=0.006,p=0.017). A.angularis'in mevcut olma sıklığı sağ tarafta daha yüksek saptandı( p=0.019). Kadınlarda a.temporalis superficialis'in bifurkasyon noktasının arcus zygomaticus'a göre seviyesi sağ ve sol tarafta farklı olarak tespit edildi (p=0.005). A.temporalis superficialis'in bifurkasyon noktasının arcus zygomaticus'un üzerinde konumlanma sıklığı arasında yüzün sağ ve sol taraflarında istatiksel açıdan anlamlı bir fark olduğu tespit edildi (p=0.002). R.frontalis'in mevcut olma sıklığı tüm popülasyonda ve kadınlarda sol tarafta daha fazla saptandı (p=0.003,p=0.002. Sonuç: Yüzü besleyen arterlerin seyrinde ve mevcut olma sıklığında,aynı bireyde farklı yüz yarımları arasında ve cinsiyetler arasında çeşitli varyasyonlar bulunmaktadır. Bu çalışmanın, yüz bölgesinde gerçekleştirilen prosedürlerde güvenli ve etkili sonuçlar elde etmek adına klinisyenlere yol gösterici olacağını düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: BT anjiyografi, Regio facialis, Vasküler anatomi

Ekin Kartal
Ankara Yıldırım Beyazıt University
2024
00
Master'sOpen AccessTR

Fossa olfactoria'nın konik ışınlı bilgisayarlı tomografi görüntüleri üzerinde morfometrik olarak değerlendirilmesi

Lamina cribrosa'nın lateral lamellası (LCLL), anterior kafa tabanı ameliyatları sırasında sık görülen yaralanma bölgelerinden biridir. Arteria ethmoidalis anterior'un (AEA) görselleştirilmesi, bu ameliyatlarda önemli bir anatomik landmark olarak kabul edilir. Fossa olfactoria'nın morfolojisi ile bu yapıları ilişkilendiren çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmanın amacı Konik Işınlı Bilgisayarlı Tomografi (KIBT) görüntülerinde fossa olfactoria ve çevresindeki kemik yapıların morfolojisini ayrıntılı olarak inceleyerek literatüre katkı sağlamaktır. Bu amaçla 18-85 yaş aralığındaki 300 bireyin KIBT görüntüleri retrospektif olarak değerlendirildi. Koronal kesitte 10, transvers kesitte 1 parametre olmak üzere toplam 11 parametre ölçüldü. Fossa olfactoria, lateral lamella ve lamina cribrosa ile ilgili ölçüm ve tiplendirme yapıldı. Keros, Gera ve Yenigün sınıflandırmaları incelendi. Parametrelerin cinsiyet ve taraflar arasında karşılaştırılması incelendi. Ölçümler sonucunda Keros tip I %18, Keros tip II %62, Keros tip III %20 oranında saptandı. Fossa olfactoria'nın derinliği, LCLL'nin anatomik varyasyonları ve AEA'nın seyri gibi çeşitli faktörler kafa tabanı yaralanmalarında ve cerrahi işlemler sırasında oluşabilecek komplikasyonlarda son derece önemlidir. Fossa olfactoria bölgesinin farklı varyantlarının KIBT ile incelenmesi, os ethmoidale'nin bireysel anatomik-radyolojik risk profilinin geliştirilmesine ve "tehlikeli etmoid''lerin tanımlanmasına olanak vermektedir. KIBT ile yapılan preoperatif görüntüleme, sinüs cerrahisi sırasında fossa olfactoria'ya zarar verme riskinin analizi için kullanılabilmektedir. Bu çalışmada anterior kafa tabanı Keros, Yenigün ve Gera sınıflandırmasına göre incelenerek 3 boyutlu konfigürasyon sağlandı. Parametreler arasında Keros'a göre tip II fossa olfactoria, Yenigün'e göre tip II lamina cribrosa ve Gera'ya göre tip II lateral lamella açısı uyumlu bulundu. Elde edilen fossa olfactoria ve çevre anatomik yapılar hakkındaki bulguların özellikle anterior yaklaşımlı kafa tabanı cerrahilerinde klinisyenlere yol göstereceği düşünülmektedir.

AnatomiFossa olfactoriaKonik ışınlı bilgisayarlı tomografi+1
Hadice Uçar
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2021
00
Master'sOpen AccessTR

Fetüslerde nervus ulnaris'in önkoldaki musküler dallanma özelliklerinin incelenmesi

Nervus ulnaris'in (NU), fetal dönemdeki anatomisi ile yetişkinlerdeki seyri, dallanma özellikleri ve varyasyonları arasındaki ilişkinin tanınması NU'nun önkoldaki anatomik özelliklerinin daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunabilir. Fetüs kadavralarında, NU'nun musküler dallanma özellikleri ve bu dallara ait detaylı morfometrik ölçümler ile ilgili bulgularımızı sistematik bir şekilde sunmayı amaçladık. Bu çalışma, %10'luk formaldehit solüsyonu ile fikse edilmiş, gestasyonel yaşları 19 ile 37 hafta arasında değişen 52 fetüs önkolu üzerinde gerçekleştirildi. NU'dan ayrılan musküler dalların; sayısı ile ana gövdeden çıkış sırası not edildi ve ulaştıkları kaslara göre sınıflandırılarak dallanma tiplendirmesi yapıldı. NU ve her bir dalına ait çeşitli morfometrik ölçümler yapıldı. İlgili kasları innerve etmek üzere NU'dan toplam 2-6 musküler dalın ayrıldığı tespit edildi. NU, musküler dalların sayısına göre 5 ana tipe ayrılarak sınıflandırıldı ve bu tipler, musculus flexor carpi ulnaris (FCU) ile musculus flexor digitorum profundus'a (FDP) giden dalların ana gövdeden çıkış sırasına göre 16 farklı dallanma paternine ayrıldı. Bu sinirden; iki dalın ayrıldığı patern Tip I (n=6); üç dalın ayrıldığı patern Tip II (n=18); dört dalın ayrıldığı patern Tip III (n=24); beş dalın ayrıldığı patern Tip IV (n=3); altı dalın ayrıldığı patern ise Tip V (n=1) olarak isimlendirildi. NU'nun, önkolda farklı dallanma özellikleri gösterebildiği bilgisinin, olası sinir hasarında ilgili dalın seçimi ve transferi sırasında oluşabilecek komplikasyonları önlemek amacıyla cerrahlara yardımcı olabileceğini düşünmekteyiz. Anahtar sözcükler: Fetüs, musküler dallar, nervus ulnaris

AnatomiFetüsUlnar sinir+1
Anıl Tuğçe Başderici
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2021
00
Master'sOpen AccessTR

İnsan omuz kuşağı ve üst ekstremite uzun kemiklerinde foramen nutricium morfolojisi ve topografisi

Kemiğin en belirgin beslenmesi arteria nutricia tarafından sağlanır. Kemik gelişiminin her safhasında önemli olan arteria nutricia, kemiğin dış yüzeyindeki en büyük foramen olan foramen nutricium ile kemiğe giriş yapar. Bu nedenle foramen nutricium hem morfolojik hem klinik açıdan önemlidir. Bu çalışmada toplam 414 yetişkin insan kuru kemiği incelendi. İncelenen scapula, clavicula, humerus, radius ve ulna'daki foramen nutricium'ların sayılarının ve yerlerinin belirlenmesi, topografisi ve morfolojisinin anlaşılması amaçlandı. Foramen nutricium'lar el merceği kullanılarak gözlemlendi. Büyüklükleri ve yönleri 21 gauge enjektör iğnesi ile belirlendi. Böylece majör foramen nutricium'lar saptandı. Foramen nutricium'ların konumları hem kemiklerin yüzeylerine göre hem de foraminal indeks hesaplanarak proksimal, orta, distal olarak ayrılan segmentlere göre belirlendi. Çalışmamızda örneklerin %71'inde tek bir foramen nutricium bulundu. Clavicula'da foramen nutricium'ların %94.2'si kemiğin orta 1/3 segmentte, humerus'taki foramen nutiricum'lar %89.3'ü orta 1/3 segmentte, radius'taki foramen nutricium'lar %51.3'ü orta 1/3 segmentte, ulna'daki foramen nutricium'lar %67.7'si orta 1/3 segmentte yerleşmişti. Çalışmamızın bulguları, literatürdeki birçok çalışmanın bulgularıyla paraleldir. Foramen nutricium'lar birçok patoloji ile ilişkilendirildiğinden çalışmamızdaki bulgular, bu bölgede yapılacak uygulamaların planlanması hususunda cerrahlara yardımcı olabilecektir. Ayrıca literatüre katkı sağlayarak birçok cerrahi prosedürler için önemi olmasından dolayı klinisyenlere kaynak olacağı düşünülmektedir.

AnatomiForamen nutriciumMorfoloji+3
Süreyya Toma
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2022
00
Master'sOpen AccessTR

Fetüslerde nervus peroneus superficialis'in incelenmesi

N. peroneus superficialis (NPS) bacağın ön-yan yüzünün distali ve dorsum pedis'in duyusal innervasyonuna önemli katkı sağlar. Sinirin fascia cruris'i (FC) deldikten sonraki dağılım patterni, FC'yi deldiği lokalizasyondaki farklılıklar iyatrojenik hasara neden olabilir. Bu çalışmada, fetüslerde NPS'nin bacaktaki duyu dallarının morfometrik ve morfolojik özelliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmada 26 fetüse ait (gestasyonel yaşları 19-36 hafta, 15 kız ve 11 erkek) 52 alt ekstremite disseke edildi. NPS'nin FC'yi delerek yüzeyelleştiği noktadan ayak bileğine kadar olan seyri açığa çıkarılarak tiplendirildi ve morfometrik ölçümleri yapıldı. Elde edilen verilerin istatistiksel analizi yapıldı. NPS'nin Tip A (%48.08), Tip B (%32.69) ve Tip C (%19.23) olmak üzere 3 dallanma patterni gösterdiği saptandı. Bu tiplerin %73.08'inin bilateral olduğu belirlendi. Olguların %19.23'ünde n. cutaneus dorsalis intermedius (NCDI) gelişmemiştir. Sinirlerin FC'yi delme seviyesi ortalama olarak NPS için 10.48±3.6 mm (min; 0-max; 19), n. cutaneus dorsalis medialis (NCDM) için 9.48±4.79 mm ve NCDI için 8±2.4 mm olarak tespit edilmiştir. NPS'nin %96.15 oranında bacağın distal 1/3'lük bölümünde, %3.85 oranında orta 1/3'lük bölümünde; NCDM ve NCDI ise %100 oranında bacağın distal 1/3'lük bölümünde FC'yi delmiştir. Bu çalışma NPS veya terminal dallarının dallanma patterni ve kılavuz noktalara ilişkin nicel verileri sağlar. NPS'nin dağılım patterninde farklılıklar, taraflar arasındaki asimetri ve FC'yi deldiği lokalizasyon sinir grefti veya diğer cerrahi uygulamalarda göz önünde bulundurulmalıdır. Bu çalışmanın fetüslerin NPS ile ilgili literatüre katkı sağlayacağı, ayrıca bu bilgilerin çocukluk döneminde de yol gösterici olacağı düşünülmektedir. Anahtar sözcükler: Fetüs, n. peroneus superficialis, varyasyon

AnatomiFetüsNervus peroneus superficialis+1
Fatma Arslan
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2022
00
Master'sOpen AccessTR

Fetüslerde musculus sternocleidomastoideus'un morfolojik olarak incelenmesi

M. sternocleidomastoideus'un (SCM) origo'su ve insertio'su ile ilgili varyasyonların bilinmesi, servikal bölgedeki cerrahi işlemler sırasında komplikasyonları önlemede faydalı olabilir. Bu çalışmada, bebeklik ve erken çocukluk dönemi cerrahileri açısından fetüslerde SCM'nin varyasyonlarının ve morfometrik özelliklerinin incelenmesi amaçlandı. Gaziantep Üniversitesi Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı laboratuvarında bulunan, ortalama 23.30±3.40 (19-30) haftalık olan ve %10'luk formalinle fikse edilmiş 27 (11 erkek, 16 kadın) fetüsün boyun bölgesi bilateral olarak disseke edildi. Disseke edilen fetüslerin standart pozisyonda fotoğrafları çekildi. Bu fotoğraflar üzerinde uzunluk, genişlik ve açı gibi morfometrik ölçümler ImageJ programı kullanılarak yapıldı. Ayrıca SCM'nin origo ve insertio'su tespit edildi. Literatürdeki çalışmalar dikkate alınarak, SCM'nin origo'su ile ilişkili 10 tipten oluşan bir sınıflandırma yapıldı. N. accessorius'un SCM'ye girdiği motor nokta ile clavicula arasındaki lineer uzaklık (p=0.022) dışındaki tüm sayısal verilerde taraf ve cinsiyete göre istatistiksel olarak anlamlı farklılık olmadığı gözlendi (p>0.05). 54 tarafın 42'sinde iki başlı SCM (Tip 1) tespit edildi. Dokuz tarafta iki başlı (Tip 2a) ve bir tarafta üç başlı pars clavicularis (Tip 2b) tespit edildi. Bir tarafta iki başlı pars sternalis (Tip 3) saptandı. Ayrıca bir tarafta tek başlı SCM (Tip 5) tespit edildi. SCM'nin varyasyonlarının ve boyutlarının bilinmesi bebeklik ve erken çocukluk dönemi cerrahileri sırasındaki komplikasyonların önlenmesi için önemli olduğu düşünülmektedir. Bu nedenle çalışmamızda elde edilen veriler, konjenital müsküler tortikollis gibi patolojilerin tedavisi açısından klinisyenlere faydalı olabilir.

FetüsMorfometriMorfometrik analiz+1
Ayşe Özdemir
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2022
00
DoctorateOpen AccessTR

Sıçanlarda çekal bağlama ve delme yöntemi ile oluşturulan deneysel sepsis modelinde CDP-kolinin karaciğer ve ince bağırsak hasarı üzerindeki koruyucu etkilerinin morfolojik açıdan araştırılması

Amaç: Sepsisin yoğun bakım ünitelerindeki hastalar arasında insidansı %37'dir ve yüksek mortalite oranlarıyla seyretmektedir. CDP-kolin, fosfatidilkolin sentezinde ara ürün olarak sentezlenen mononükleotid yapıda bir moleküldür. Literatürde, CDP-kolin'in eksojen olarak verildiğinde hücre membran fonksiyonlarını olumlu etkilediğini gösteren çalışmalar vardır. Çalışmada, intraperitoneal sepsiste karaciğer ve ince bağırsakta gelişen morfolojik olumsuz değişiklikler üzerine CDP-kolin'in etkisinin araştırılması amaçlanmaktadır. Gereç ve Yöntem: Deneylerde 50 adet erkek Wistar albino sıçan kullanıldı. Hayvanlar 5 gruba ayrıldılar. Grup 1: sham grubu; Grup 2: kontrol grubu; Grup 3: 100 mg/kg CDP-kolin uygulanan grup; Grup 4: 200 mg/kg CDP-kolin uygulanan grup ve Grup 5: sepsis grubu. Sepsis modeli, sıçanların çekumlarının bağlanması ve delinmesi yöntemiyle oluşturuldu. Deney hayvanlarının nabız dakika sayısı (NDS), ortalama arter basıncı (OAB) ve rektal ısı (RI) parametreleri takip edildi. Aynı zamanda karaciğer ve ince bağırsak dokuları hem histolojik olarak hem de hasarın derecelendirilmesi açısından sayısal ve niteliksel olarak incelendi. Bulgular: Analizlerde, başlangıç NDS ile 4. ve 8. saatte bakılan NDS arasında yüzde değişim (YD) açısından tüm gruplarla sepsis grubu (grup 5) arasında anlamlı fark saptandı (p<0.05). Ayrıca başlangıç OAB ile 4. ve 8. saatteki OAB arasında YD açısından tüm gruplarla sepsis grubu arasında anlamlı fark saptandı (p<0.001). Sekizinci saatteki OAB değerlerinde ayrıca sham grubuyla CDP-kolin verilen gruplar arasında da YD açısından fark saptandı (p=0.008 ve p=0.028). Dördüncü saatteki RI YD açısından sham grubuyla sepsis grubu, kontrol grubuyla sepsis grubu ve 200 mg CDP-kolin grubuyla sepsis grubu arasında fark saptandı (sırasıyla p=0.002, p<0.001, p=0.004). Sekizinci saatteki YD açısından sham grubuyla 100 mg CDP-kolin grubu, sham grubuyla sepsis grubu, kontrol grubuyla 100 mg CDP-kolin grubu ve kontrol grubuyla sepsis grubu arasında fark saptandı (sırasıyla p=0.007, p<0.001, p=0.048 ve p<0.001). Doku örneklerinde karaciğer hasarı değerlendirildiğinde, gruplar arasında istatistiksel açıdan anlamlılık saptandı (p<0.001). Grup 5 ile CDP-kolin grupları karşılaştırıldığında, tüm parametreler açısından gruplar arasında farklılık saptandı (p<0.001). İnce bağırsak hasarı değerlendirildiğinde, gruplar arasında istatistiksel anlamlılık saptandı (p<0.001). Grup 5 ile her iki CDP-kolin grubu karşılaştırıldığında, parametreler açısından gruplar arasında farklılık saptandı (p<0.001). İnce bağırsak hasar parametreleri açısından CDP-kolin doz grupları arasında istatistiksel açıdan anlamlı farklılık saptanmadı (p>0.999). Sepsis grubunda doku örneklerinde hücresel ölüme rastlanırken CDP-kolin dozunun daha yüksek uygulandığı grup 4'ten alınan dokularda hücre ölümüne rastlanmadı. Sonuç: Deneysel sepsis modelinde CDP-kolin tedavisinin sepsisin ve septik şokun klinik parametrelerini kısmen düzelttiği, hepatositlerde ve enterositlerde sepsise bağlı oluşan mikroanatomik hasarları geri çevirebildiği ve belli dozların üzerinde verilen sitikolinin endotoksemiye bağlı hücre ölümünü engellediği görüldü.

Bağırsak-inceEnfeksiyonHücre zarı+4
Necdet Deniz Tihan
Bursa Uludağ Üni̇versi̇ty · Institute of Health Sciences
2019
00
Master'sOpen AccessTR

Tegmen tympani ve mastoid kemiğin MDCT ile anatomik ve klinik değerlendirmesi

Bu çalışmada herhangi bir nedenle temporal bölge tomografisi çekilen kişilerde tegmen mastoideum ve tegmen tympani derinlikleri ile mastoid kemik kalınlığını ölçmek; cinsiyet farklılıkları; sağ ve sol taraf arasındaki farklılıklar ile ölçülen yapılar arasındaki ilişkiyi değerlendirmek; tegmen mastoideum'u, tegmen tympani'yi ve mastoid kemiği anatomik yapılarına bakarak sınıflandırıp risk gruplandırması yapmak amaçlandı. Çalışmaya yaşları 18-82 arasında değişen ve temporal bölgenin yapısını bozabilecek herhangi bir patolojisi bulunmayan 300 birey dahil edildi. Çalışmada bireylerin hem sağ hem sol os temporale'de tegmen tympani ve tegmen mastoideum derinlikleri ve mastoid kemik kalınlıkları ölçüldü. Tegmen mastoideum ve tegmen tympani'nin sağ temporal kemikte sol temporal kemiğe göre daha derin olduğu görüldü (sırasıyla p=0.025, p=0.0001). Sağ mastoid kemik kalınlığının daha ince olduğu ve sağ tegmen mastoideum'un kadınlarda daha derin bir anatomik yapıda olduğu tespit edildi ( p=0.03, p=0.033). Kadınlarda ince sağ mastoid kemik oranı % 64.67, erkeklerde ise %47.33 olarak ölçüldü, ince sağ mastoid kemik kadınlarda erkeklerden daha yüksek oranda görüldü (p=0.02). Düşük seviyede tegmen mastoideum; sol tarafta kadınlarda % 54, erkeklerde %44 oranındaydı; sol os temporale'de düşük seviyede tegmen mastoideum kadınlarda erkeklere göre daha fazla görüldü (p=0.028). Tegmen tympani sınıflandırılması incelendiğinde kadınlarda düşük seviyede tegmen tympani oranı %44.67, erkeklerde ise %32.67'idi. Düşük seviyede tegmen tympani kadınlarda erkeklere göre daha fazla görüldü (p=0.033). Sadece mastoid bölgede yapılacak cerrahiler için oluşturulan risk sınıflandırmasında sağ os temporale'de erkekler daha çok düşük riskli grupta bulunurken kadınlar daha fazla yüksek riskli gruptaydı (p=0.003). Hem mastoid hem orta kulak bölgelerinde yapılacak cerrahi girişimler için oluşturulan risk sınıflandırmasında ise sağ os temporale'de kadınların erkeklere göre orta ve yüksek riskli sınıflarda daha fazla bulunduğu görüldü (p=0.008). Ayrıca mastoid kemik kalınlığı arttıkça tegmen mastoideum ve tegmen tympani seviyesinin yükseldiği görüldü. Anahtar Kelimeler: Regio mastoidea, tegmen mastoideum, tegmen tympani.

AnatomiOs temporaleRegio mastoidea+4
Sinem Nur İplikci
Ankara Yıldırım Beyazıt University · Institute of Health Sciences
2021
00
Master'sOpen AccessTR

Aorta abdominalis'in morfolojik ve morfometrik değerlendirilmesi

Aorta abdominalis'deki (AA), morfolojik ve morfometrik değişimler hemodinamiği etkilemekle beraber damar hastalıklarının patogenezinde oldukça önemlidir. Bu çalışmada bifurcatio aortae'nın vertebralara göre seviyesi ile AA'nın deviasyon varlığına, varsa deviasyonun vertebralara göre seviyesine bakarak, bifurcatio aortae açısı ile AA'nın farklı seviyelerdeki çaplarının, yaş ve cinsiyetle olan ilişkisini değerlendirmek amaçlanmıştır. Çalışmada 299 bireye ait bilgisayarlı tomogrofi anjiografi (BTA) görüntüleri Horos v.4.0.0 programı kullanılarak 2B ve 3B olarak üzerinde çeşitli seviye, çap, açı ölçümleri yapıldı. Bifurcatio aortae'nın vertebralara göre seviyesi, tüm bireylerde (76 kişi) ve AA deviasyonu olmayan grupta (58 kişi) en fazla L4 orta, AA deviasyonu olan grupta L4 üst (23 kişi) seviyesinde görüldü. AA deviasyonu saptanan 80 kişide, deviasyonun vertebralara göre seviyesi en sık L2-3 discus intervertebralis hizasında (21 kişi) gözlendi. AA'nın tüm seviyelerdeki çap değerleri erkeklerde kadınlara göre daha yüksek bulundu. AA deviasyonu olanlarda çap değerlerinin ve bifurcatio aortae açısının daha yüksek olduğu görülürken, kadınlarda deviasyon varlığı daha fazla, yaş ortalaması da deviasyon olanlarda daha yüksekti. Tüm kişilerde ve AA deviasyonu olmayanlarda çap ile yaş arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişki belirlendi. Tüm kişilerde ve AA deviasyonu olanlarda bifurcatio aortae'nın açıları ile yaş arasında pozitif yönlü, anlamlı bir ilişki belirlendi. Bifurcatio aortae dış açısındaki 1 birimlik değişim AA'nın bifurcatio aortae seviyesindeki uzun eksen çapını tüm kişilerde %0.8, deviasyonu olanlarda ise %1.3 oranında arttırmaktadır. Bifurkasyon iç açısındaki 1 birimlik değişim AA'nın bifurcatio aortae seviyesindeki kısa eksen çapını tüm kişilerde % 0.5, deviasyonu olanlarda ise % 0.8 oranında arttırmaktadır. AA anatomisindeki değişiklikleri bilmek gelecekteki klinik tedaviler için önem arz etmektedir. Elde edilen bulguların gelecekteki araştırmalara katkı sağlayacağı düşünülmektedir.

AnatomiAort-abdominalMorfoloji+1
Cansu Öztürk
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2023
00
Master'sOpen AccessTR

Fetüslerde ramus superficialis nervi radialis'in seyri ve dallanma özelliklerinin anatomik olarak incelenmesi

Ramus superficialis nervi radialis (RSNR), klinikte farklı nedenlerle yaralanabilmekte, bu duruma bağlı olarak nörolojik bulgu ve belirtiler ortaya çıkabilmektedir. Özellikle cerrahi uygulamalar sırasında oluşabilecek sinir yaralanmalarının önlenmesi için sinirin anatomik varyasyonları ile morfometrik özelliklerinin iyi bilinmesi gerekir. Bu çalışmada, RSNR'in anatomik ve morfometrik özellikleri ön kol, el bileği ve el bölgesinde değerlendirilmiştir. RSNR'in ön kol distalindeki anatomik seyrini incelemek için 21 fetüse ait 40 ön kol disekte edildi. RSNR'in ön kol arka bölgesindeki anatomik varyasyonları üç farklı tipte (Tip-1, Tip-2, Tip-3), elin arka bölgesindeki inervasyon özellikleri dört tipte (Tip-1, Tip-2, Tip-3 ve Tip-4) değerlendirildi. RSNR'in fascia profundus'u deldiği nokta ile proc. styloideus radii arasındaki mesafe (PRM-1) ve sinirden ayrılan ilk dalın ayrıldığı nokta ile proc. styloideus radii arasındaki mesafe (PRM-2) ölçüldü. Ön kol uzunluğu proksimal 1/3 (P1/3), orta 1/3 (O1/3) ve distal 1/3 (D1/3) olmak üzere üç eşit bölgeye ayrıldı ve RSNR'in çıkış yeri topoğrafik olarak belirlendi. Ayrıca RSNR'in; nervus cutaneus antebrachi lateralis (NCAL), fovea radialis ve vena cephalica ile olan ilişkisi değerlendirildi. RSNR'in, ön kolda en sık karşılaşılan varyasyon tipi; Tip-1 (%87.5), el bölgesinde en sık karşılaşılan varyasyon tipi ise Tip-3 (%32.5) idi. Elde edilen verilere göre bütün fetüslerin toplamında PRM-1 ortalama 1.51 cm, PRM-2 ise 1.01 cm olarak belirlendi. Ön kolların %32.5'inde NCAL ile RSNR veya terminal dalları arasında bağlantıyı sağlayan sinir dalları mevcut idi. Ön kolların %50'sinde, RSNR'den ayrılan dalların fovea radialis sınırlarının içerisinden geçtiği görüldü. Vena cephalica veya buraya açılan dalların, RSNR'i ön kolun farklı seviyelerinde yüzeyel olarak çaprazladığı, çaprazlama şeklinin ve çapraz sayısının oldukça fazla değişkenlik gösterdiği tespit edildi. RSNR çoğunlukla ön kolun O1/3 bölgesinden çıkarak distale ilerlemekte idi. Sonuç olarak, RSNR'in anatomik varyasyonlarının ve morfometrik özelliklerinin bilinmesi ön kol, el bileği ve el bölgesinde gerçekleştirilen klinik uygulamalarda, sinir yaralanmalarının en aza indirilmesine yardımcı olacaktır.

AnatomiBrakiyal pleksusFetüs+3
Hatice Esra Çetkin
Gaziantep University · Institute of Health Sciences
2014
00
Master'sOpen AccessTR

Türk toplumunda Arteria facialis varyasyonları, referans noktalara uzaklığı ve belirli noktalardaki çapının üç boyutlu BT anjiyografi ile değerlendirilmesi

Giriş: A. facialis, çene ve yüz bölgesinin arteriyel beslenmesinden sorumlu ana damardır. Bu arterin varyatif seyrinin bilinmesi, yüz bölgesine yapılan intraarteriyel dolgu enjeksiyonu gibi klinik uygulamalar sonrası komplikasyonların önlenmesi açısından fazlaca önemlidir. Bu çalışmanın amacı, Türk toplumunda 3D BT görüntülerinde a. facialis'in anatomisini incelemek ve yüz bölgesine yapılacak işlemlerde oluşabilecek komplikasyonlara karşı elde edilen veriler ışığında klinisyenlere kılavuz oluşturmaktır. Yöntem: Çalışmaya 18 ile 65 yaş arası 72 erkek, 38 kadın olmak üzere 110 birey dahil edildi. Çalışma olguları Fuji PACS'tan Syngo.via (software version syngo.via VB30A_HF06, Siemens, Germany) iş istasyonuna yüklendi. İncelenen BT Anjiyografi görüntüleri üzerinden a. facialis'e ait çeşitli parametreler değerlendirildi. Bulgular: A. facialis tipleri sağda 13 solda 5 adet tip 1, sağda 92 solda 87 adet tip 3, sağda 1 solda 1 adet tip 4 ve sağ tarafta 2 adet tip 5 tespit edildi. Tüm tiplerde sağ ve sol taraflar arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0,001). A. facialis'in ala nasi inferior'una, canthus medialis'e, orbita orta noktasına olan uzaklıkları ve arterin mandibuladan çıkış noktası ile comissura labiorum arasındaki mesafe ölçümlerinde sağ ve sol taraflarda anlamlı farklar gözlendi (p=0,042, p=0,010, p=0,005, p<0,001). Bununla beraber a. facialis'in sulcus nasolabialis'e göre seyri incelendi. Buna göre sağda 82 solda 77 medialde seyreden, sağda 13 solda 6 lateralde seyreden, sağda 7 solda 6 medialden laterale doğru, sağda 7 solda 8 lateralden mediale doğru geçen tip görüldü. Tüm tiplerde sağ ve sol taraflar arasında ve sağ-sol simetrileri arasında anlamlı farklar bulundu (p<0,001). Derinlik ölçümlerinde sulcus a. facialis'te deri-arter arası mesafe ve ala nasi'nin inferior'u seviyesinde kemik-arter arası mesafe sağ ve sol taraflar arasındaki fark istatistiksel olarak anlamlıydı (p=0,001, p=0,021). Sonuç: Bu çalışmanın sonucunda a. facialis varyasyonlarının ve sıklıkla uygulama yapılan bölgelerdeki derinliğinin bilinmesi klinisyenlere işlem sırasında güvenlik sağlayacağı düşünülmektedir. Ek olarak derinlik ölçümlerinin radyolojik yöntemlerle yapılabilmesi kadavra çalışmaları için gereken sürenin minimum düzeye indirgenmesi açısından da değerlidir.

Radyoanatomi
Ahsen Kadriye Taşcı
Bezmialem Vakıf University · Institute of Health Sciences
2024
00